Stadsmeisje

Ergens in mei van dit jaar kwam ik aan in Villa de Leyva, een prachtig dorp vier uur rijden van Bogotá, de hoofdstad van Colombia. De eerste week woonde ik bij een familie (moeder (47), dochter (24), zoontje (3), tante (50), Spaans gastmeisje), daarna besloot ik nog langer te blijven, maar dan in een hostel. Uiteindelijk ben ik zelfs vanuit hier teruggekeerd naar Nederland.

Ik voelde me best wel thuis in Villa de Leyva. Eerst in het gezin, waar ik bizar veel vrijheid kreeg, maar ook mee mocht leven (spelen met de kleine, koken etc). (Niet veel vrijheid op het aanrecht trouwens ;)) Ook in het dorp voelde ik me thuis, waar de mensen me al snel begonnen te herkennen.
Er was één vrouw, Maria, eigenaresse van een eigen winkeltje, met wie ik een paar keer per week koffie dronk, terwijl ik bewonderde hoe zij leer beschilderde tot geweldige kunstwerkjes. Kleine stukjes huid waarin ze vlinders en mensen tot leven wekte met penselen met één of twee haren. Zo mooi!

Hier een impressie van Villa de Leyva (en het aanrecht bij het gastgezin)

Tegen Maria hoorde ik mezelf zeggen dat ik ook graag eens in een dorp zou wonen. Dat ik het zo prettig overzichtelijk vond dat ik op één dag overal kon zijn geweest, dat het zo fijn is dat je met twee of drie straten zo de stad uitloopt, de natuur in. Dat het zo tof is als mensen je herkennen in de supermarkt.

Lees verder

Advertenties

Parque Iguaque y (totaal geen) doel

Ik heb niet zoveel te vertellen. Zo voelt het. Want er gebeurt niet per se meer of minder dan eerst, het enige is dat het voor mijzelf heel normaal is geworden om hier te leven, om alleen op reis te zijn, om dingen te doen die je hier kunt doen.
Ik vind dat soms jammer, want ik zou graag nog wild enthousiast worden van een mooie waterval. Maar ik heb er al zoveel gezien… (verwend ja, vind ik ook)
Aan de andere kant geeft het heel veel rust. Ik hoef echt niet meer alles te zien. Ik hoef echt niet na twee nachten al ergens weg. Ik hoef niet meer van iedereen te horen hoe alles werkt, want ik begin te snappen hoe de dingen hier werken. Hoe ze geregeld zijn. Welke woorden je in welke situatie gebruikt.

Maar, eigenlijk heb ik natuurlijk nog genoeg te vertellen.

Lees verder

De eerste dagen Villa de Leyva

Er zijn dagen die voorbij gaan, veel te snel of veel te langzaam. Maar tijd gaat maar door en dat vind ik wel een fijn gegeven: alles gaat voorbij.

Dit is waar ik nu in zit:

De huizen hier zijn wit, allemaal

Een huis aan de hoofdstraat in Villa de Leyva, met gierende banden langs je enkel glas raam, met sowieso overal kieren en scheuren waardoor salamandertjes van vijf cm groot naar binnen kruipen. Een eigen kamer, met een handdoek die ruikt naar Robijn (zo fijn), al mijn bezittingen verspreid door die kamer, een eigen bureau met een grote verzameling cd’s.

Lees verder