Spullen

Vanochtend verhuisde ik weer naar een andere kamer, propte mijn bezittingen in mijn tas, gooide de tas over mijn schouder en weg kon ik.
Het is niet dat ik altijd mijn spullen superkritisch bekijk, meestal ben ik gewoon blij dat het nog past en hoop ik dat alles wat ik denk dat erin zit, er ook echt inzit. Na de -interne- verhuizing keek ik toch maar eens serieus, met de vraag in mijn achterhoofd ´welke spullen kan ik hier laten?´

Want die zijn er bizar genoeg al. tijd. 

En minder is lichter is praktisch is overzichtelijker. Hou ik van.

Aan de andere kant, ik wil ook spullen hebben. Ze betekenen veel voor me. Vandaar dat ik eens wat gedachten wil delen. (ik wilde hier schrijven; over spullen. Maar ik heb het woord spullen nu al te vaak gebruikt, het krijgt een rare klank.)

Lees verder

Wat ik (niet) mis enzo

Ik vergelijk nog graag en vaak met Nederland. Met toen ik in Taiwan was. Met hoe ik dingen thuis geleerd heb. Er zijn hier wel wat dingen anders, ja. Sommige dingen wil ik graag meenemen, anderen laat ik liever hier. Ik mis ook wat. Niet hartverscheurend missen, maar wel dat je je erop verheugt dat het weer anders gaat zijn.

Ik heb mezelf beperkt tot vier dingen die ik mee wil nemen, die ik hier wil laten en die ik mis.

Lees verder

Een nieuw vest

1. 

We gaan op weg. De bergen in, de trappen op, het huis uit. Maar dan in omgekeerde volgorde. Twee meisjes, nee, vrouwen zijn we al, in een nieuw land. Onze haren miezeren nat, de eerste stop is om warm te worden, een start te maken met deze dag. (de weg is nog plat, de nacht sluimert nog door de straten)

We vragen om koffie met melk, maar krijgen melk met koffie. Dat is goed. Beter misschien.

Een vrouw probeert twee verrotte citroenen te verkopen, schrokt daarna de restjes ei en rijst van een achtergebleven ontbijt naar binnen. Veegt met haar hand langs haar mond en heft hem op, hoopvol en een tikkeltje agressief.

Ik vraag me af wat ik zou doen. Of ik het zou kunnen, overleven. Hoe het voelt. Iets in mij doet pijn als ik haar weg zie duiken.

Lees verder

Terug in Colombia

Ik was bijna een maand in Ecuador, en dat was goed, maar Colombia trok aan me en Peru is niet echt bereikbaar met alle water die ze daar gehad hebben, dus ben ik vandaag de grens weer overgegaan. Ging vrij soepel maar de reis duurde alsnog zeven uur. Lopen – bus – taxi – grens oversteek – taxi – bus – taxi. Oef.

Lees verder