Geld

Ik ging vanochtend voor €1,84 naar de kapper. Omgerekend vanaf 6000 pesos. Geld is wel een thema als je op weg bent en geen baan hebt. Net als dat geld altijd een thema is, in ieders leven. Ook als je elke avond op dezelfde bank neerploft en ook als je zoveel werkt dat je daar geen tijd voor hebt.
Je kunt pas zeggen dat geld niet belangrijk is als je genoeg hebt, en zelfs dan is het in zekere zin wel belangrijk. Ik wilde dus eens kijken wat ik zou schrijven over geld. Komtie!

Lees verder

Automatisch schrijven 

Wikipedia spreekt: 

Automatisch schrijven (ook wel ‘écriture automatique’ genoemd) is hetschrijven zonder vooropgezet idee, met het doel de tekst te gebruiken voor een literair doel. Het is als zodanig een vorm van automatisme. Automatisch schrijven kan worden vergeleken met improviseren.

Er staan twee koppen cafeïne voor me op tafel. De ene met melk en de ander komt net uit de koelkast. Ik schaaf mijn been van de steen, niet veel maar zeker honderden cellen. Ik ben nog genoeg, dat doet goed. 

Mijn hoofd heeft er zin in. Alweer of nog steeds, of eigenlijk toen ik vanochtend heel voorzichtig mijn nek lospeuterde uit het kussen zijn er gedachten ontstaan die ik wil houden. Die ik op wil schrijven, wil ordenen en labelen, omdat ik niks wil vergeten, want zo zijn we opgevoed. Ons verstand is het hoogste wat er is. Ik aanbid het niet, maar het moet er wel zijn en ook dat van vorig jaar en alles ervoor. Ik vind het jammer als ik een naam niet meer weet. Dus schrijf ik ze in een rijtje, oefen zachtjes als ik in bed lig. Ik bewaar de dagen en soms leef ik ze nog eens, maar dan in slow motion of juist heel snel en vluchtig. Vluchtig. Vluchten. Vliegen?

Ze stelen hier water maar het is met toestemming en slechts een woordkeuze. 

Ik zat vanochtend in een bus en ik herkende een. Bocht. Dat maakte me blij. Ik was al blij. De radiolezer sprak over de Giro d’italia, hij zei: we luisteren nu naar de eerste woorden van de winnaar. Daarop sprak iemand in vlot Spaans over vreugde en onwerkelijk heus. Dat maakte me twijfelen, want ik verwachtte Tom. (Er was hoop. Gevestigd ook)

Maar ze synchroniseren hier dus alles. Of Tom spreekt vloeiend Spaans (met een Colombiaans accent). Ik juichte, mensen lachten, de andere helft wist niet waar het over ging en een oude man liet bijna een cavia uit zijn juten zak ontsnappen. Een korthaar, maar dat heet hier gewoon cavia. De buschauffeur keek me niet meer aan en reed vrij agressief over heuvels en door gaten. -ook dat is niet raar. Kort of lang Haar.

Alles wordt normaal. Het leven hier met zijn zand en zon en foto’s kijken en mezelf opnieuw verzinnen en opnieuw en opnieuw, het lukt soms beter dan anders maar het is wel normaal. 

Net als het synchroniseren. Natuurlijk. Als de mensch Spaans verstaat, schotel hem Spaans voor. Geef me woorden te verorberen die ik kan raden of die ik kan verteren, maar laat me niet alleen met alle stilte. 

[Hier dan dus]

[Stilte]

Heimwee hoort erbij

Ik wandelde een rondje, want ik miste Nederland. Dat rondje duurde drie uur en leidde me langs mooie plekken die ik al vaker had gezien, maar die daarom niet minder mooi waren. Ik realiseerde me dat ik graag rondjes vaker loop, en dat ik dat niet erg vind en dat het daarom ook niet erg is.

En dat is eigenlijk ook wel de essentie van wat er de afgelopen dagen door me heen ging.

Lees verder

Vaardigheden

Ik schreef een paar dagen geleden over dat er zo weinig doelen zijn nu (overigens ook heel weinig mensen die iets van me willen, ik krijg de rest van mijn leven waarschijnlijk niet meer zo weinig e-mails :)).
Maar helemaal geen doel hebben, zo werkt het toch niet. Stiekem zijn er alsnog veel dingen die je doet, die je leert, of simpelweg die op je pad komen.
Ik dacht er dus eens over na welke vaardigheden ik ondertussen heb verworven (bijgeschaafd, geoefend of uitgediept) en dat werd deze pagina in mijn dagschrift:

Natuurlijk is het handig dat je kleren ook echt schoon worden als je je handwas doet (had ik nog nooit gedaan behalve blubbersokken), en ik merk deze week met alle dokters en in het hostel ook dat mijn Spaans echt vooruit is gegaan, dat is niet cruciaal.

Ik denk dat er drie dingen het belangrijkste voor me zijn:

  1. Voor mezelf zorgen
    Ik denk hierbij vooral aan mijn eigen gevoel volgen. Dat als iemand je advies geeft, dat je dat niet klakkeloos overneemt, maar zelf blijft nadenken of de redenatie ook voor jou op gaat.Dat je niet dingen gaat doen omdat iedereen dat doet of omdat het hoort.*
    Hierbij hoort ook het vertrouwen hebben dat je het goed doet. Wat dan ook.
    Dat vertrouwen dat ik het goed doe, samen met dat ik het (wederom, wat dan ook) wel aankan, is iets waarvan ik hoop dat het voorlopig bij me blijft.
       
  2. Alleen dingen doen
    Alleen naar een restaurant gaan, alleen een berg opwandelen, alleen naar bed gaan, alleen opstaan, alleen beslissen wat je gaat doen, met wie en wanneer, alleen zijn als je iets overkomt, alleen in de bus en alleen over straat.Alleen is niet in alle opzichten alleen (lees ook hier), maar ik vind het wel heel prettig om te weten dat ik niet altijd anderen nodig heb, dat ik mijn eigen gezelschap kan waarderen en ook dat alleen en eenzaam duidelijk twee verschillende concepten zijn.
       
  3. Accepteren
    Dat je pet plotseling weg is (vanochtend), of dat je lievelingsbroek het begeven heeft (gisteren), of dat je slaapmaten snurken (vannacht). Belangrijker: respecteren van je medemensen. Dat deed ik hiervoor ook wel, maar toen kwam ik toch minder in aanraking met zoveel verschillende mensen. Een enkeling kon ik niet respecteren, maar die kon ik dan weer wel accepteren.In het begin bleek nog vaak dat iemand veel leuker was dan ik in eerste instantie dacht, ondertussen heb ik dat niet meer vaak, omdat ik meer standaard vanuit ga dat er allemaal toffe mensen om me heen zijn. (en wellicht gaan die mensen zich daardoor ook toffer gedragen, maar dat weet ik niet)

 

*Jazeker, ook als backpacker kun je last hebben van wat hoort. Zo hoort men in Medellin drastisch te stappen en elke nacht door te halen, in San Gil hoort men op zijn minst een extreme sport te doen (raften, bungeejumpen enzo), in de bergen hoor je erop uit te trekken, terwijl je aan de Caribische kust aan het zwembad hoort te hangen. Bovendien hoort men na 2, 3 of 4 nachten weer door te reizen en een week niet veel bijzonders doen kan eigenlijk alleen als je ziek bent. Zoiets dus.

Gezond op reis (?)

Ik heb oogdruppels voor in de ochtend, middag en avond, ik spray mijn voet in met Rifamicina, ook drie keer per dag en ik slik een vitamine B-complex, magnesium en calcium. Dit herinnert me aan al drie issues omtrent gezondheid die ik hier had.

Ik had eigenlijk weerstand om te schrijven over mijn gezondheid en de manier waarop ze hier met gezondheid omgaan. Ik vind het nogal persoonlijk en bovendien weet ik niet veel van geneeskunde, ik wil geen dingen beweren die niet kloppen.
Fit en gezond zijn en blijven is superbelangrijk, het speelt nu een grote rol in mijn leven, misschien wel meer als je ver van huis bent en bovendien, als ik niets persoonlijks meer zou schrijven, blijft er niet veel over. Dus, schrijf ik erover, maar ik houd het bij mijn eigen ervaringen.

Lees verder