Heimwee hoort erbij

Ik wandelde een rondje, want ik miste Nederland. Dat rondje duurde drie uur en leidde me langs mooie plekken die ik al vaker had gezien, maar die daarom niet minder mooi waren. Ik realiseerde me dat ik graag rondjes vaker loop, en dat ik dat niet erg vind en dat het daarom ook niet erg is.

En dat is eigenlijk ook wel de essentie van wat er de afgelopen dagen door me heen ging.

Lees verder

Vaardigheden

Ik schreef een paar dagen geleden over dat er zo weinig doelen zijn nu (overigens ook heel weinig mensen die iets van me willen, ik krijg de rest van mijn leven waarschijnlijk niet meer zo weinig e-mails :)).
Maar helemaal geen doel hebben, zo werkt het toch niet. Stiekem zijn er alsnog veel dingen die je doet, die je leert, of simpelweg die op je pad komen.
Ik dacht er dus eens over na welke vaardigheden ik ondertussen heb verworven (bijgeschaafd, geoefend of uitgediept) en dat werd deze pagina in mijn dagschrift:

Natuurlijk is het handig dat je kleren ook echt schoon worden als je je handwas doet (had ik nog nooit gedaan behalve blubbersokken), en ik merk deze week met alle dokters en in het hostel ook dat mijn Spaans echt vooruit is gegaan, dat is niet cruciaal.

Ik denk dat er drie dingen het belangrijkste voor me zijn:

  1. Voor mezelf zorgen
    Ik denk hierbij vooral aan mijn eigen gevoel volgen. Dat als iemand je advies geeft, dat je dat niet klakkeloos overneemt, maar zelf blijft nadenken of de redenatie ook voor jou op gaat.Dat je niet dingen gaat doen omdat iedereen dat doet of omdat het hoort.*
    Hierbij hoort ook het vertrouwen hebben dat je het goed doet. Wat dan ook.
    Dat vertrouwen dat ik het goed doe, samen met dat ik het (wederom, wat dan ook) wel aankan, is iets waarvan ik hoop dat het voorlopig bij me blijft.
       
  2. Alleen dingen doen
    Alleen naar een restaurant gaan, alleen een berg opwandelen, alleen naar bed gaan, alleen opstaan, alleen beslissen wat je gaat doen, met wie en wanneer, alleen zijn als je iets overkomt, alleen in de bus en alleen over straat.Alleen is niet in alle opzichten alleen (lees ook hier), maar ik vind het wel heel prettig om te weten dat ik niet altijd anderen nodig heb, dat ik mijn eigen gezelschap kan waarderen en ook dat alleen en eenzaam duidelijk twee verschillende concepten zijn.
       
  3. Accepteren
    Dat je pet plotseling weg is (vanochtend), of dat je lievelingsbroek het begeven heeft (gisteren), of dat je slaapmaten snurken (vannacht). Belangrijker: respecteren van je medemensen. Dat deed ik hiervoor ook wel, maar toen kwam ik toch minder in aanraking met zoveel verschillende mensen. Een enkeling kon ik niet respecteren, maar die kon ik dan weer wel accepteren.In het begin bleek nog vaak dat iemand veel leuker was dan ik in eerste instantie dacht, ondertussen heb ik dat niet meer vaak, omdat ik meer standaard vanuit ga dat er allemaal toffe mensen om me heen zijn. (en wellicht gaan die mensen zich daardoor ook toffer gedragen, maar dat weet ik niet)

 

*Jazeker, ook als backpacker kun je last hebben van wat hoort. Zo hoort men in Medellin drastisch te stappen en elke nacht door te halen, in San Gil hoort men op zijn minst een extreme sport te doen (raften, bungeejumpen enzo), in de bergen hoor je erop uit te trekken, terwijl je aan de Caribische kust aan het zwembad hoort te hangen. Bovendien hoort men na 2, 3 of 4 nachten weer door te reizen en een week niet veel bijzonders doen kan eigenlijk alleen als je ziek bent. Zoiets dus.

Parque Iguaque y (totaal geen) doel

Ik heb niet zoveel te vertellen. Zo voelt het. Want er gebeurt niet per se meer of minder dan eerst, het enige is dat het voor mijzelf heel normaal is geworden om hier te leven, om alleen op reis te zijn, om dingen te doen die je hier kunt doen.
Ik vind dat soms jammer, want ik zou graag nog wild enthousiast worden van een mooie waterval. Maar ik heb er al zoveel gezien… (verwend ja, vind ik ook)
Aan de andere kant geeft het heel veel rust. Ik hoef echt niet meer alles te zien. Ik hoef echt niet na twee nachten al ergens weg. Ik hoef niet meer van iedereen te horen hoe alles werkt, want ik begin te snappen hoe de dingen hier werken. Hoe ze geregeld zijn. Welke woorden je in welke situatie gebruikt.

Maar, eigenlijk heb ik natuurlijk nog genoeg te vertellen.

Lees verder

De eerste dagen Villa de Leyva

Er zijn dagen die voorbij gaan, veel te snel of veel te langzaam. Maar tijd gaat maar door en dat vind ik wel een fijn gegeven: alles gaat voorbij.

Dit is waar ik nu in zit:

De huizen hier zijn wit, allemaal

Een huis aan de hoofdstraat in Villa de Leyva, met gierende banden langs je enkel glas raam, met sowieso overal kieren en scheuren waardoor salamandertjes van vijf cm groot naar binnen kruipen. Een eigen kamer, met een handdoek die ruikt naar Robijn (zo fijn), al mijn bezittingen verspreid door die kamer, een eigen bureau met een grote verzameling cd’s.

Lees verder

Het mozaïek van een dag

Hoe de stukjes passen, of niet. De lijm loslaat en je steeds weer moet voegen.


Afwisselend luister ik naar Soley, the Punch Brothers en Suzanne Vega. ‘Maar wat is je naam in het Nederlands?’ Hoe kan een meisje met zoveel sproeten en bleke benen en zoveel lengte een Latijns Amerikaanse naam hebben? Ik ben wel Luz, ik was graag het licht geweest, maar het is toch een beetje anders. De man aan het loket vraagt naar mijn paspoortnummer, maar noteert alleen de cijfers.

Lees verder

Spullen

Vanochtend verhuisde ik weer naar een andere kamer, propte mijn bezittingen in mijn tas, gooide de tas over mijn schouder en weg kon ik.
Het is niet dat ik altijd mijn spullen superkritisch bekijk, meestal ben ik gewoon blij dat het nog past en hoop ik dat alles wat ik denk dat erin zit, er ook echt inzit. Na de -interne- verhuizing keek ik toch maar eens serieus, met de vraag in mijn achterhoofd ´welke spullen kan ik hier laten?´

Want die zijn er bizar genoeg al. tijd. 

En minder is lichter is praktisch is overzichtelijker. Hou ik van.

Aan de andere kant, ik wil ook spullen hebben. Ze betekenen veel voor me. Vandaar dat ik eens wat gedachten wil delen. (ik wilde hier schrijven; over spullen. Maar ik heb het woord spullen nu al te vaak gebruikt, het krijgt een rare klank.)

Lees verder