Venkelvariatie

Het is maandagavond. Ik sta in de keuken en probeer mijn eigen status te vangen. Ik probeer te bedenken hoe het met me is, wat ik daarvan vind, of ik daar iets mee moet. Er komen gedachten die blijven, gedachten die blijven steken, gedachten die blijven hangen, gedachten die zich met een flinke vaart weer uit de voeten maken, gevoelens, binnenpretjes en ook een beetje niks. Ik noem dat maar rust. (Allez zeg, jawel)

Er zitten woorden in mijn hoofd.

Er zitten vliegen op de ruit.

Er zitten broccoli en kerrie in de broccoli-kerriesoep.

Lees verder

Advertenties

Hersenschudding

Ik heb ineens een hersenschudding. Of nouja, ineens. Al drieënhalve week. En een dag. Maar ik ging vandaag naar de huisarts en ik kreeg vandaag te horen dat het nog steeds zo’n feest in m’n bol is dus nu is het echt. Dringt het eigenlijk ook pas tot me door.

Verrassing? Ja. En nee.

Nee, want drieënhalve week geleden viel ik met de racefiets. Helm in twee, ei op m’n elleboog, pols gekneusd, fiets bijna helemaal heel en ook geen grote schade aan mijn lijf verder. Vooral heel veel blijdschap voor wat er allemaal niet gebeurde en tja, vallen hoort er soms bij, komt wel goed.

(Het zal wel ergens goed voor zijn :) en ik herstel snel; ik was (en ben) er nogal positief onder)

Ja, toch wel een verrassing, want na een week niet sporten was ik twee weken in Frankrijk in de Alpen aan het rondfietsen en eten en slapen (de hoofdactiviteiten) en met superleuke mensen samenzijn en jeetje, ik was vooral Megagelukkig.

Het sporten ging keigoed.

Lees verder

Nederlandse ontdekkingen

Nederland is echt mooi.

Ook al wist en weet ik dat, ik kom er ook steeds weer opnieuw achter. Om maar te beginnen met vorige week: toen fietste ik van Amsterdam via prachtige paadjes naar de Achterhoek. Het was niet alleen dat ik goed gezelschap had (want ja, ze was/is misschien wel het beste gezelschap om mee op een fiets te stappen), maar het was ook de lente, een portie goede zin en het gevoel van een paar dagen niet hoeven werken.

En dus Nederland. Wat ben je mooi!

20171125162510.JPG

Op de dijk bij Huissen

Soms sta ik er versteld van dat Nederlanders overal ter wereld op reis zijn en niet goed weten hoe mooi hun eigen achtertuin is.

Daar doe ik geregeld aan mee.

Lees verder

Alleen in de Achterhoek

Ik wilde hier graag over schrijven op een moment dat ik niet meegenomen word door emoties, als ik goed geslapen heb, als ik goede zin heb, als er tijd genoeg is en niet iets anders staat te springen om aandacht. Bovenop dit alles: als ik ook nog eens zin heb om te schrijven en om dat op een scherm te doen.

Dat is nu.

Soms voel ik me eenzaam.

Zo. Dat was het al, dan kan ik nu de afwas gaan doen en gaan stofzuigen en boeken lezen en mijn spullen pakken en een verjaardagskaart schrijven en slapen, doeg, joeeee.

(Dat is de eerste reactie, het digitaal wegrennen is gewoon stoppen en er niet meer naar omkijken).

Lees verder

Hardloopdrempels

Vanavond ging ik hardlopen. Dat was een rationeel besluit. Het stond niet echt te popelen, ik dus. Sterker nog, ik vond het wel spannend, omdat ik me afvroeg of ik het nog wel kon. Iets in mij zei dat ik geen zin had, dat ik te moe was, dat ik nog tienduizend andere dingen moest en kon doen. Van die argumenten waar ik gisteren al naar geluisterd had. En eergisteren ook. Dus liep ik toen niet.

Ik sta er ondertussen niet meer van te kijken; dat gebeurt soms als ik een tijdje wat minder hardloop.

Sterker nog, vorige week (de laatste keer hiervoor dat ik hardliep) had ik precies hetzelfde. Ook toen had ik al een week mijn hardloopschoenen niet aangeraakt en had ik mezelf ertoe gedwongen om de deur uit te gaan. Ook toen kwam ik helemaal gelukkig en voldaan terug.

Want dat gebeurde vandaag weer. :)

Lees verder

Voorjaar 2018

(in één teug)

De zon schijnt voor de wolken, de bladeren houden haar tegen, laten door, strekken zich uit en groeien een uitzicht weg en groeien een uitzicht vol, het uitzicht is overzichtelijk en nieuw, ineens staan er bomen en bladeren, zijn er reigers die in beekjes pootje baden, de vissen die ik niet zie wel zien, wegvliegen, de vleugels zo groot en de poten als stokjes, koolmeesjes die zichzelf aan de schuur haken, mijn benen die mij door het gras, over het zand steeds weer nieuwe paadjes en steeds weer nieuwe grond en steeds weer nieuwe energie.

(ademhalen)

Lees verder