Doelen voor 2021 – wat ik wil betekenen voor de wereld

Het is vrijdag. Op vrijdag zet ik mij in voor de wereld, zaken die groter zijn dan mijzelf. Op andere dagen ook, maar op vrijdag iets meer. Het is een soort wekelijkse vergadering met mezelf:

  • wat wil ik doen?
  • wat is er nodig?
  • wat kan ik bijdragen?
  • welke grote plannen heb ik?
  • welke (kleine) stappen in die richting kan ik al zetten?
Lees verder

In de trein

In de sprinter naar Leuven, achterin de wagon, achter mij de harmonica naar het volgende treindeel. We staan stil in Mechelen, zojuist is er omgeroepen dat we hier nog een paar minuten wachten vanwege de aansluiting met een andere trein. 
Wat sympathiek, denk ik bij mezelf. 

Niet veel later komen er mensen de trein binnen. Hijgend, van het rennen. Twee vrouwen in galante broekpakken. Een jongen met een spijkerjack en een koptelefoon. Een vrouw met een kind aan de hand. Een man wiens chagrijn dwars door zijn mondkapje straalt. 

Een kale man steekt zijn hoofd om de hoek van de deur. 
‘Heeft iemand een vrouw met een kindje gezien?’ roept hij. 

Het blijft even stil. Dan sta ik op en roep ik, helemaal vanuit de andere kant van de trein, die zijn zojuist die kant op gelopen

Een flink aantal mensen kijkt op, maar niemand houdt de kale man tegen – die het niet gehoord heeft en weggaat.

Het is op die momenten dat ik me enorm de Hollander voel. Het is hoe ik praat. Het luidruchtige. Ik ben iemand die lopen zegt. Ik ben iemand met een roze jas, terwijl iedereen zo onopvallend mogelijk gekleed is.

Maar waar ik dat vorig jaar nog moeilijk had gevonden, moet ik er nu om lachen. In sommige dingen blijf ik de Hollander, of meer nog dan dat: mezelf. Iemand die graag met vreemden praat, uitbundig is, gekleurde kleren draagt. En daarnaast ben ik iemand die op weg is naar haar huis, naar Leuven.

Hoe herstel ik van long covid? (3)

Als ik in één woord het antwoorden op die vraag zou moeten geven, – Hoe herstel ik van long covid?- dan is dat op dit moment: Langzaam.

In twee woorden: Tergend traag.

Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om erover te schrijven. Ik had veel liever geschreven over grote vorderingen, fietstochten, (hard)lopen, bizar herstel. In plaats daarvan gaat dit stukje over rugpijn en minder kunnen dan je verwacht, ook als je bijna niets meer verwacht.

Lees verder

Greenwashing aan de voordeur

Op het ene moment schrijf je een blog over hoe te praten over de energietransitie, op het andere moment ga je helemaal de mist in met een gesprek over groene stroom.

Het zat zo: rond een uur of 13.30 werd er aangebeld. Iemand vroeg door de intercom wat voor energieleverancier we hadden. Dat zei ik niet, maar of hij aan de deur stond? Dan kwam ik even naar beneden.

Beneden bleek dat de beste man – een joviale man met een nette blouse, een grote glimlach en blinkende schoenen – me iets wilde verkopen. Groene stroom. Hij was van Luminus.

Lees verder

Wat ik mis als het over de energietransitie gaat

Laatst bevond ik mij opeens middenin een standaard ik-ben-voor-de-energietransitie-maar-niet-dat-ik-daar-persoonlijk-iets-aan-kan-doen – gesprek. Dat ging ongeveer zo:

Eerst vertelde ik dat ik me veel bezighield met klimaatverandering, toen begon mijn gesprekspartner erover dat hij zich een hybride auto had laten aansmeren, – moest zelf een firma voor komen om een laadpaal te zetten, maar het werkt niet echt he, als je verder moet dan de bakker is de batterij alweer plat – en toen pats, was daar de vraag:

Wat vind jij nou van die energietransitie? Om zonder het antwoord af te wachten door te stomen: dat slaat toch helemaal nergens op, die nieuwe gascentrales. Ik sprak in mijn tijd op d univ eens met een prof fysica en die verzekerde me dat die kernenergie ondertussen heel veilig is. Het is ook geen 1980 meer hè haha.

Lees verder

8 september 2021

Ik voel dat ik tijd over heb, ruimte om te proberen, ik leer beetje bij beetje hoe het is om te vertrouwen en dan pats boem, faal ik keihard en hoewel het moeilijk is, niet professioneel ook, is het achteraf gezien een opluchting. Een rare vorm van ontspanning om eens helemaal onderuit te gaan en te zien dat je gewoon weer op kunt staan. Dat het misschien juist goed was. Veel van wat ik probeer, lukt niet.

Lees verder