Het mozaïek van een dag

Hoe de stukjes passen, of niet. De lijm loslaat en je steeds weer moet voegen.


Afwisselend luister ik naar Soley, the Punch Brothers en Suzanne Vega. ‘Maar wat is je naam in het Nederlands?’ Hoe kan een meisje met zoveel sproeten en bleke benen en zoveel lengte een Latijns Amerikaanse naam hebben? Ik ben wel Luz, ik was graag het licht geweest, maar het is toch een beetje anders. De man aan het loket vraagt naar mijn paspoortnummer, maar noteert alleen de cijfers.

Lees verder

Een nieuw vest

1. 

We gaan op weg. De bergen in, de trappen op, het huis uit. Maar dan in omgekeerde volgorde. Twee meisjes, nee, vrouwen zijn we al, in een nieuw land. Onze haren miezeren nat, de eerste stop is om warm te worden, een start te maken met deze dag. (de weg is nog plat, de nacht sluimert nog door de straten)

We vragen om koffie met melk, maar krijgen melk met koffie. Dat is goed. Beter misschien.

Een vrouw probeert twee verrotte citroenen te verkopen, schrokt daarna de restjes ei en rijst van een achtergebleven ontbijt naar binnen. Veegt met haar hand langs haar mond en heft hem op, hoopvol en een tikkeltje agressief.

Ik vraag me af wat ik zou doen. Of ik het zou kunnen, overleven. Hoe het voelt. Iets in mij doet pijn als ik haar weg zie duiken.

Lees verder

Automatisch schrijven

Ik heb geloof ik al wel vaker gedeeld dat ik een fan ben van automatic writing, oftewel, aan één stuk door schrijven, tot de tijd, of, in dit geval, de bladzijde op is. Ook al schrijf je vijftig keer je eigen naam achter elkaar, als je maar doorgaat.

Ik heb helaas de afgelopen dagen ziek (keelontsteking) doorgebracht en dus was mijn dagtaak een klein wandelingetje naar de markt voor gember, citroenen en krachtvoer. Ik heb mogen observeren en iets minder mogen meemaken. Is best oké. ..

Lees verder