Een ode aan het Nederlandsch

In het buitenland staan Nederlanders bekend als talige mensen. Als mensen die het Engels op hoog niveau beheersen en ook nog wat woordjes Duits/Frans/Spaans brabbelen.
Nu voel ik me zelf nooit zo prettig bij Engels, niet zoals bij Spaans bijvoorbeeld, maar ik heb wel gemerkt dat mijn Engels prima is. De Nederlanders om mij heen: ze spreken Engels. Allemaal.

Dus, een oprecht compliment, Nederlanders, chapeau! ;)

Dit heeft echter wel een keerzijde en die vind ik om te huilen. (ik weet natuurlijk niet of het één gevolg is van het ander, maar ik vind onderstaande punten sowieso om te huilen)

  1. Nederlanders kunnen niet meer in het Nederlands spellen
  2. Er dringt steeds meer Engels door in onze taal

Ik stond bijna op het punt om groot actie te gaan voeren, maar volgens mij heeft de wereld grotere problemen dan onze uitstervende taal, dus ik houd het bij dit blog.

Lees verder

Advertenties

Spullen

Vanochtend verhuisde ik weer naar een andere kamer, propte mijn bezittingen in mijn tas, gooide de tas over mijn schouder en weg kon ik.
Het is niet dat ik altijd mijn spullen superkritisch bekijk, meestal ben ik gewoon blij dat het nog past en hoop ik dat alles wat ik denk dat erin zit, er ook echt inzit. Na de -interne- verhuizing keek ik toch maar eens serieus, met de vraag in mijn achterhoofd ´welke spullen kan ik hier laten?´

Want die zijn er bizar genoeg al. tijd. 

En minder is lichter is praktisch is overzichtelijker. Hou ik van.

Aan de andere kant, ik wil ook spullen hebben. Ze betekenen veel voor me. Vandaar dat ik eens wat gedachten wil delen. (ik wilde hier schrijven; over spullen. Maar ik heb het woord spullen nu al te vaak gebruikt, het krijgt een rare klank.)

Lees verder

Zeer Kort Verhaal – Overal melk

Het is alweer meer dan een maand geleden, maar 2016 begon met schrijven. Zou je niet zeggen gezien het aantal berichten dat ik openbaar plaats, maar dat komt omdat ik liever pen en papier gebruik. Zie je tenminste wat je doorkrast, welke ideeën overboord gegooid zijn. (maar niet verdwijnen)

Afijn, een tweede prijs uit 201 inzendingen. Hoera!
Het juryrapport:

De jury vond met name de eerste zin ‘Mijn oma heeft haar benen in de oven gestopt’ de mooiste beginzin van alle verhalen. Ook bevat het verhaal verder nog een aantal intrigerende zinnen, maar er had volgens de jury ook nog wel iets in mogen worden geschrapt.

Je kunt dat ook nog op de officiële site bekijken.

Hieronder lees je wat ik niet geschrapt heb.

LoesvanHove_Overal_melk

It hert mocht nea

ferlieze. Leedvermaak, de Engelsen hebben er niet eens een woord voor, want ze stellen niet graag samen. Ik plak het liefst allewoordenaanelkaartotdatjenietmeerweetwat waar is en wat verzonnen. Ik ben niet Engels. Ik ben vaak niet eens mezelf.

Ik wit net mear. De Britten lenen Schadefreude van onze buren. Misschien moest ik eens naar Berlijn gaan. Mezelf omtrekken met stoepkrijt en over me heen laten lopen.

Floris Hovers - Dutch designweek

Floris Hovers – Dutch designweek