Nog eventjes

Het is alweer juni. En ook alweer vier juni.
Hoe kan dat?
Waarom is tijd zo relatief en zo concreet tegelijkertijd?
Het betekent dat ik nog acht schooldagen hier heb. Het betekent dat ik morgen mijn eerste grote tentamen heb. Het betekent ook dat het leven hier heel gewoon is geworden en dat ik er niets anders van kan maken: Ik mus jullie.
(Dat was een typfout, maar ik vind hem zo leuk dat ik hem nu even laat staan).

Ik wil even vertellen wat er is gebeurd en wat er nog gaat gebeuren.
IMG_04271

Dit betekent dat ik ook even een Taiwanees ziekenhuis van binnen mocht meemaken. Om een lang verhaal kort te maken: de wesp van tijdens het trailrunnen was misschien geen wesp, maar ik bleek er goed allergisch voor en dat ging niet helemaal goed.
Een goede lading pillen en crème verder ben ik nu al drie dagen keimisselijk en ziek, maar de uitslag trekt weg en het komt allemaal wel goed.

Dat hoop ik toch, want morgen heb ik het tentamen Combinatorics. Ik denk niet dat de stof per se heel moeilijk is, maar ik weet niet goed wat ik kan verwachten en het voelt soms alsof ik geen enkele uitleg heb gehad. Wat misschien ook zo is, aangezien alles in het Chinees gegeven werd.
Gewoon rustig in- en uitademen dus. Ik doe mijn best, meer kan ik niet. 
(O, man, kon ik dit maar echt denken, want ik denk het wel, maar ik denk er ook meteen achteraan dat ik het wel goed moet doen, dat ik het wel moet halen, dat ahhh, prestatiedruk, perfectionisme, zoiets).

En dan komt volgende week, met een eindpresentatie voor Chinees, met een tentamen Chinees, een tentamen cryptografie op vrijdagochtend, een huiswerktentamen voor moderne Algebra met 25 (!) opgaven en nog één keer een verhaal schrijven van 1500 karakters. 16 juni sluit ik alle schoolwerk af met een guqinconcert.
Dat betekent dat ik vanaf 17 juni vrij ben om te gaan en te staan waar ik wil. Ik kan het me nog niet voorstellen dat er niets meer hoeft. Waarschijnlijk ga ik naar Kaohsiung, Kenting en Taitung. (in die volgorde)
Vakantie, ik ben er zo aan toe.

 

Advertenties

Observatie

– Dit is dus geen fictie.

17 april 17.07 Combinatorics
Het is 35 graden buiten. Of tenminste, dat was het rond het middaguur. We zitten met 19 mensen in de klas. Ik weet dat ik negentien voluit hoor te schrijven, maar dat negeer ik voor nu. Je zou het bijna expres doen: er staat erorr corecting op het bord geschreven. Daar rammelt nogal wat aan. Aan het bord ook.
We hebben net een ruimte met dimensie 64 geconstrueerd. 64 = 26. Ik vraag me af of het daar koeler is dan hier. Ik ben gestoken door een niet-mug. Het bobbeltje is keihard en ik heb er voor de zekerheid toch maar een kruisje ingedrukt.

Er zijn vijf mensen met een halflange broek. (Is de broek halflang of halfkort? Ben ik nu een pessimist? Mijn glas is in ieder geval halfvol, ik drink liters water met de hitte.)
Één meisje draagt een rokje. Met maillot. Of legging. Er is één iemand met een korte broek. Hallo, hier zit ik, achterin op de middelste rij. Daar zit ik graag en vaak.
Er is één iemand met een gat in zijn overhemd, de docent, bij zijn elleboog. Hij zit links voorin en springt zo nu en dan op om iets toe te voegen aan de lesstof. Ik heb het gat al drie weken in de smiezen en het lijkt me wel wat, zo’n ruimte om de warmte weg te laten glippen, maar mijn ellebogen zijn niet bedekt.
Sinds de airco is aangegaan na de pauze volgden de vesten. Ik tel er al vijf, waarvan twee behorende bij de halfbroeken – lang of kort-, dat maakt nog een beetje sense.

Vier mensen kijken vooral naar hun telefoon, één iemand heeft het hoofd in de nek gegooid en staart naar het plafond, één iemand kijkt niet, hij slaapt. Laatstgenoemde zit naast de docent, die durft. Één iemand kijkt vooral veel rond. (Ben ik weer).
Er zijn hier zes mensen die melkthee drinken, met een rietje, zo hoort dat. Ik heb vandaag watermeloenthee, en dat is veel lekkerder dan het klinkt.
Als ik dan toch bezig ben: ik tel tien paar sportschoenen en geen enkele hak, er is één iemand met open schoenen. Aangenaam. Er is ook één iemand zonder mouwen, dat ben ik dus niet.

17.20 De bel gaat. Het huiswerk voor volgende week verschijnt op het bord en in mijn agenda. Ik ga.

 

Nee, ik verzin dit dus echt niet:
IMG_01911

Aantekeningen van een wiskundestudent

Ik ben aan het leren. Niet geheel efficiënt moet ik zeggen, maar zo werkt wiskunde ook niet.
Ik snapte bijvoorbeeld Smetaniuks bewijs van Evan’s conjecture niet. Dat is een stelling die je vertelt hoe je constructief (!) van een al bestaand Latijns vierkant een groter Latijns vierkant kunt maken.
Een Latijns vierkant is een soort sudoku, maar je kijkt alleen naar de rijen en kolommen. Daarin moet elk getal precies één keer voorkomen. Een ander verschil is dat je vierkant niet 9×9 hoeft te zijn. Sterker nog, met het bewijs dat ik gister niet snapte zou je voor elke k een k x k vierkant kunnen maken.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waarvoor deze vierkanten gebruikt worden, maar waar ik gister zo’n drie uur besteedde aan uitproberen viel vanochtend het kwartje ineens. Ik snap niet meer waarom ik het zo lang niet snapte. Zal ook wel iets met het niet begrijpen van Chinese uitleg te maken hebben.

Tijdens dat leren kom ik best wel leuke dingen tegen:

Dit was vooral aan de orde tijdens de eerste lessen.

Dit was vooral tijdens de eerste lessen, maar ook vandaag was dit wat ik dacht.

IMG_01861

Bij één vak duurt de les tot we alle problemen hebben opgelost. Dat kan uren duren.

Bij één vak duurt de les tot we alle problemen hebben opgelost. Dat kan uren duren.

Ik let niet altijd op.

Ik let niet altijd op.

Ondertussen worden mijn aantekeningen steeds Chinezer.

Ondertussen maak ik soms aantekeningen in het Chinees.

Als laatste vond ik nog een flinke dosis motivatie:
IMG_01821

PS> Mijn mama is geweldig! Ik kreeg als verjaardagscadeau niet iets voor mezelf, maar een hele berg klompjes om weg te geven! ECHT SUPERTOF! Dus ik ben nu al twee dagen mijn studiegenootjes heel blij aan het maken. :) En aan het vertellen wat klompen zijn en dat dat echt 不舒服 – oncomfortabel – loopt.