Juichen keer twee

10378947_922883381069478_2355798445159200837_nIk ben een beetje overdonderd, verdoofd. Mijn kamer is een bende. Ik heb de was nog
steeds niet gedaan. Er zit nog zand in mijn haren, zand in mijn hoofd en binnen is het warm. Rozig. Gloeiend. Ik ben het en ik ben het echt.

Dit weekend was één groot genieten (en een beetje afzien). Egmond aan zee. De wind, bewegen, en heel veel zee. Bijna meer zee dan strand, nee niet bijna. Altijd meer zee. Maar vooral: mensen. Hele fijne mensen. Spelletjes, samen ontbijten. Aanmoedigen, koukleumen, schreeuwen en juichen. Rennen. Buiten spelen voor gevorderden.
Ik juich nog steeds van binnen, ik ben zo gelukkig.

Youngpoets
Dus toen ik vanochtend/vanmiddag te horen kreeg dat ik de eerste plaats bij Youngpoets had gewonnen stond ik niet helemaal te springen en te jubelen. En dat vind ik eigenlijk heel oneerbiedig, maar ik voelde me al zo goed dat het echt niet beter kon.

Het is ook een beetje apart. Ik schrijf bijna niet, soms wat onsamenhangende krabbels, niets afs. Ik schreef afgelopen maand één gedicht: Zuurtjes.
Dit is wat de jury ervan zei:
“Een fraai, ontroerend gedicht met centraal dat aangrijpende beeld van die pot met zuurtjes, die maar niet snel genoeg geleegd kan worden door het meisje. Mooi zijn ook de verzen: ‘Ik vroeg of iemand het donker aan wilde doen / in dromen gaan de dagen sneller’. Al met al heeft dit gedicht het meest geraakt.”

Dat wordt dus gezegd over iets wat ik schreef. Raaaaaaar. Maar wel om blij van te worden, dus dat ga ik, met een beetje vertraging, zeker doen!

Och, en kijk dit. :)
pwnegmond

Reflectie

Ik snap er niets van hoe tijd werkt. Sommige dagen, uren, of zelfs minuten — planken — lijken eindeloos, anderzijds was ik de afgelopen weken steeds heel verbaasd: ‘is het nu alwéér weekend?!’. Dat krijt je met een leuk leven. Dit jaar ging zó ontzettend snel. Ineens was het kerstvakantie. Tijd om even terug te kijken dus.

Triathlon
Het hoogtepunt van dit jaar is niet Taiwan, alhoewel die een goede tweede plek inneemt. Het is de sport waar ik het allermeest van heb genoten.
Toen ik in maart mijn enkel goed hard verzwikte, had ik niet kunnen weten hoe goed dat voor me was: omdat mijn enkel na tig weken nog steeds pijn deed schreef ik me niet in voor de competitie en speelde ik een aantal maanden geen badminton. De enige sport die ik enigszins pijnvrij kon doen de eerste weken was zwemmen.
Ik liep hard. Maar vooral veel. Maar dan weer niet minder dan in Nederland.
10653486_877764405581002_1959768890113708123_n1

Nuja, feit is dat ik bij aankomst in Nederland een racefiets kocht en mezelf dwong om bij de triathlonvereniging te gaan kijken. Ik wist eigenlijk wel dat dat me ligt, want ik vind zwemmen, fietsen en hardlopen allen heel erg leuk, maar ik vond het supereng. Ik dacht dat ik niet fit genoeg was voor Trion. Of dat ik niet goed genoeg kon zwemmen.
Beide onzingedachten: fit wordt je vanzelf en zwemmen kun je leren. 

Dat is ook precies wat ik doe: veel leren. Vooral het zwemmen gaat supersnel vooruit, waar ik vorig jaar buiten adem was na 25 m borstcrawl, zwom ik afgelopen dinsdag 2500 m.
Ik was ook enigszins huiverig voor de hardlooptraining. ‘Wat nou als ik niet hard genoeg ren?‘ ‘Straks gaan allemaal mensen zien hóe ik hardloop en blijkt het helemaal verkeerd te zijn…‘ ‘Hardlopen vind ik fijner om alleen te doen‘. Ik lach erom als ik eraan denk. Hardlopen in een groep is geweldig leuk en het is juist fijn als de trainer en anderen je helpen.

Goed voor jezelf zorgen
Ik las op gegeven moment dit:

Take mealtimes seriously. If you can find the time to train and compete, you can also find the time to fuel right.

En das een waarheid als een koe.
Het is één van de meest waardevolle dingen die ik in Taiwan geleerd heb: ik moet ten alle tijden goed voor mezelf zorgen.
Mijn mama schreef dat al jaren geleden in mijn poëzie-album, maar ik leerde daar wat het inhoudt, omdat er echt niemand anders was die dat voor me deed. Of het nu gaat om eten, slapen, plannen maken/afzeggen of vriendschappen aanhouden/afstoten.

Schrijven
Dat dit zo’n impact zou hebben had ik niet verwacht. Ik vond het machtig om in Taiwan om de dag te bloggen. Ik vond het leuk om reacties te lezen, ik durfde ineens van alles naar buiten te laten.
Ik merk dat ik daar nu meer moeite mee heb. Iedereen die het leest is te dichtbij. Waarom zou ik schrijven als ik hetzelfde meemaak als iedereen? Waarom zouden anderen het lezen?
Ik ga toch wel door, maar de vraag is of het voor mezelf blijft en de tijd zal het leren.