Hoe gaat het nu verder?

Ik bereid me voor op terugkomen, op Nederland opnieuw ontdekken, op hoe ik met mijn nieuwe ik weer een plekje mag vinden in die (soort van) oude wereld. Met goed brood, fietsen, familie en vrienden dichtbij. En met stoplichten, agenda’s en dingen doen zoals je die ​altijd deed.

Zoals al aangekondigd, vandaag deel twee. Over de vraag: Hoe gaat het nu verder?

Met wat foto’s van mijn wandeltocht door een bescheiden stukje woestijn hier.

Lees verder

Ik ga hiken en ik neem mee

  1. Warme kleren (fleece vest, thermoshirt, hardloopbroek, drie shirts, afritsbroek, jas)
  2. Regenponcho
  3. Drie buffs (over je hoofd heen trekken snachts tegen warmteverlies) 
  4. Zes paar sokken
  5. Ondergoed
  6. Handdoekje
  7. Sandalen
  8. Wandelschoenen
  9. Handschoenen
  10. Twee dry bags 
  11. Lakenzak
  12. Toilet spullen
  13. Toiletpapier
  14. Babydoekjes (ipv douchen)
  15. Zonnebrandcrème
  16. Anti insectspul
  17. Elektrolyten
  18. EHBO setje met tekentang en labello met UV bescherming
  19. Eten
  20. Water in camelbak 2l en 1l fles
  21. Fotocamera
  22. Paspoort
  23. Schrift en pen
  24. Slaapzak 
  25. Matje
  26. Hoofdlampje end reservebatterijen

Reflectie

Ik snap er niets van hoe tijd werkt. Sommige dagen, uren, of zelfs minuten — planken — lijken eindeloos, anderzijds was ik de afgelopen weken steeds heel verbaasd: ‘is het nu alwéér weekend?!’. Dat krijt je met een leuk leven. Dit jaar ging zó ontzettend snel. Ineens was het kerstvakantie. Tijd om even terug te kijken dus.

Triathlon
Het hoogtepunt van dit jaar is niet Taiwan, alhoewel die een goede tweede plek inneemt. Het is de sport waar ik het allermeest van heb genoten.
Toen ik in maart mijn enkel goed hard verzwikte, had ik niet kunnen weten hoe goed dat voor me was: omdat mijn enkel na tig weken nog steeds pijn deed schreef ik me niet in voor de competitie en speelde ik een aantal maanden geen badminton. De enige sport die ik enigszins pijnvrij kon doen de eerste weken was zwemmen.
Ik liep hard. Maar vooral veel. Maar dan weer niet minder dan in Nederland.
10653486_877764405581002_1959768890113708123_n1

Nuja, feit is dat ik bij aankomst in Nederland een racefiets kocht en mezelf dwong om bij de triathlonvereniging te gaan kijken. Ik wist eigenlijk wel dat dat me ligt, want ik vind zwemmen, fietsen en hardlopen allen heel erg leuk, maar ik vond het supereng. Ik dacht dat ik niet fit genoeg was voor Trion. Of dat ik niet goed genoeg kon zwemmen.
Beide onzingedachten: fit wordt je vanzelf en zwemmen kun je leren. 

Dat is ook precies wat ik doe: veel leren. Vooral het zwemmen gaat supersnel vooruit, waar ik vorig jaar buiten adem was na 25 m borstcrawl, zwom ik afgelopen dinsdag 2500 m.
Ik was ook enigszins huiverig voor de hardlooptraining. ‘Wat nou als ik niet hard genoeg ren?‘ ‘Straks gaan allemaal mensen zien hóe ik hardloop en blijkt het helemaal verkeerd te zijn…‘ ‘Hardlopen vind ik fijner om alleen te doen‘. Ik lach erom als ik eraan denk. Hardlopen in een groep is geweldig leuk en het is juist fijn als de trainer en anderen je helpen.

Goed voor jezelf zorgen
Ik las op gegeven moment dit:

Take mealtimes seriously. If you can find the time to train and compete, you can also find the time to fuel right.

En das een waarheid als een koe.
Het is één van de meest waardevolle dingen die ik in Taiwan geleerd heb: ik moet ten alle tijden goed voor mezelf zorgen.
Mijn mama schreef dat al jaren geleden in mijn poëzie-album, maar ik leerde daar wat het inhoudt, omdat er echt niemand anders was die dat voor me deed. Of het nu gaat om eten, slapen, plannen maken/afzeggen of vriendschappen aanhouden/afstoten.

Schrijven
Dat dit zo’n impact zou hebben had ik niet verwacht. Ik vond het machtig om in Taiwan om de dag te bloggen. Ik vond het leuk om reacties te lezen, ik durfde ineens van alles naar buiten te laten.
Ik merk dat ik daar nu meer moeite mee heb. Iedereen die het leest is te dichtbij. Waarom zou ik schrijven als ik hetzelfde meemaak als iedereen? Waarom zouden anderen het lezen?
Ik ga toch wel door, maar de vraag is of het voor mezelf blijft en de tijd zal het leren.