Hardloopdrempels

Vanavond ging ik hardlopen. Dat was een rationeel besluit. Het stond niet echt te popelen, ik dus. Sterker nog, ik vond het wel spannend, omdat ik me afvroeg of ik het nog wel kon. Iets in mij zei dat ik geen zin had, dat ik te moe was, dat ik nog tienduizend andere dingen moest en kon doen. Van die argumenten waar ik gisteren al naar geluisterd had. En eergisteren ook. Dus liep ik toen niet.

Ik sta er ondertussen niet meer van te kijken; dat gebeurt soms als ik een tijdje wat minder hardloop.

Sterker nog, vorige week (de laatste keer hiervoor dat ik hardliep) had ik precies hetzelfde. Ook toen had ik al een week mijn hardloopschoenen niet aangeraakt en had ik mezelf ertoe gedwongen om de deur uit te gaan. Ook toen kwam ik helemaal gelukkig en voldaan terug.

Want dat gebeurde vandaag weer. :)

Lees verder

Advertenties

Niets moet

IMG-20180318-WA0019.jpg

Ik begin even met een mooie ijskoude foto van Ameland afgelopen weekend

Ik zit bovenaan de trap, dat is een traditie die is ontstaan op een trap die uitzicht had op buiten; vogels en bomen. Om even de toeschouwer te zijn. Om even afstand te nemen van mijn leven dat zich onder de trap afspeelde.

Nu kijk ik naar de verwarmingsbuis. De stofzuiger. Witte treden, witte leuning, witte randen, stofjes en wat vlekjes, afgebladderde stukjes. Geen groen. Wel buitengeluid. Een duif. Het is grappig hoe ik hier, bovenaan de trap, in een ruststand schiet.

Het hoeft niet.

Lees verder

Maar je bent helemaal niet zo dun!

“Dus je sport veel. Maar je bent helemaal niet zo dun!”

Deze opmerking kreeg ik een aantal weken geleden. En sindsdien hoor ik hem vaker, zij het in andere verpakkingen. In de verbazing van iemand als ik vertel wat ik doe. Of in het samenzwerend zeggen “maar verder dan 15km lopen, dat is voor idioten, niet?”
In het “maar een 1/8ste triathlon is ook al heel ver hoor, knap dat je dat kunt!”.
Of in het oprichten van een fietsclubje en het stilzwijgend aannemen dat ik het tempo niet aan zou kunnen en niet het “mannetje” zou willen zijn.
Mij, als enige geïnteresseerde vrouw niet uitnodigen voor een rondje peddelen omdat er echt wel stevig doorgefietst wordt.

Het is niet dat ik het daarmee oneens ben:
Ik ben niet (meer) heel dun, ik wil niet het mannetje zijn en een 1/8 triathlon is ook ver. Een kilometer rennen ook. Of de overkant van het zwembad halen.
Er zijn verschillen tussen man en vrouw en zeker op de fiets kom je met een scheut extra testosteron flink wat sneller vooruit. Bovendien, als het zo moet, hoef ik ook niet mee. Ga maar lekker stevig doorfietsen dan, joe!

Zo. Alles bevestigd.

Dus ja, in zeker opzicht klopt het wel.

Maar.

Maar.

Sportgerelateerde opmerkingen.

Hoe graag ik ook zou willen dat het me niets doet, het doet me wel iets.
Niet dat ik me er persoonlijk druk om maak, want ondertussen vind ik mezelf best wel leuk en goed zoals ik ben, maar wel in de zin van dat mensen zich misschien niet beseffen wat die opmerkingen doen en zeggen. Over henzelf. En ook: welke ideeën er in de maatschappij spelen. Over sport. Over vrouwen. Over uiterlijk.

Hoe gevoelig sommige dingen liggen.

Maar ook hoe complex het is.

Laat ik het alleen over de eerste regel hebben, daar is al meer dan genoeg over te zeggen.

De “maar jij bent helemaal niet zo dun”.

Één:

ieder lichaam verdient beweging. Of je nu gespierd bent of niet, of je snel zweet, of je littekens hebt, voor mijn part heb je een dikke huid en geen ruggengraat, door beweging (of sport, whatevah) voel je je beter, waardeer je meer wat je hebt.
Dus, al zou ik dik zijn, dan nog kan ik sporten en me daar goed bij voelen. Ik heb toch benen die de deur uit kunnen lopen?

Twee:

dun. Wat is dun? Is dun positief? Ik denk dat dun zijn niet altijd beter is. Ik heb niet eens zin om over mezelf te praten als dun of niet dun.

Dit ben ik.

En ik ben blij dat ik er überhaupt ben.

Ieder mens mag lekker voor zichzelf bepalen, maar voor mij is dit wat ik nu heb best wel ideaal:
Ik heb reserves en dat betekent dat ik niet bij de eerste de beste overwaaiende hoestbui meedoe. Dat betekent dat ik niet zwaar ingepakt door de vrieskou hoef, maar mezelf best wel warm kan houden. Dat betekent ook dat mijn lichaam best wel veel trainen aankan. Living on the edge is ook leuk en met minder kilo’s zou ik zeker sneller kunnen lopen, maar daar gaat het niet om. Want

Drie:

tussen sport en uiterlijk zit een grote relatie, maar waarom is die connectie sporten- afvallen zo sterk? Sporten is vooral leuk. En lekker. En verbindend. En sterker worden. En je Goed voelen, soms zelfs Fantastisch. Jezelf overtreffen.

Natuurlijk kun je sport gebruiken als middel om af te vallen, maar dan kun je beter wat minder eten, want dat zet veel meer zoden aan de dijk. (Of minder dus)

Vier:

hoe reageert men op zo’n opmerking?

Ik wist het niet, mompelde iets van “nee”, stelde de vraag “hoe kom je daar zo bij?”
Daarna draaide het gesprek een andere kant op.

Maar vijf:

ik kan niet ontkennen: blijkbaar deed het ook een beetje pijn. Ookal wéét ik dat “niet dun” niet gelijk staat aan “dik”. Hoeveel tevreden ik ook ben met mezelf.

Daarom ben ik ergens blij dat hij het tegen mij zei. En niet tegen de onzekere ik die ik ben geweest.

Marathon: de opbrengst

Hola :) Ik was natuurlijk nog lang niet uitgepraat over die marathon, of over hardlopen in het algemeen. – Ik vraag me dat weleens af, of er een moment is dat ik hardlopen saai ga vinden. Of dat ik denk ‘nu heb ik wel genoeg gerend’, maar ik hoop van niet.

In ieder geval, ik had meer dan 4 uur de tijd om te bedenken wat deze marathon me gebracht had. Dat is veel. Veel tijd en veel gebracht dus. ;)

  • Veel dankbaarheid.
    Laat ik daar maar gewoon mee beginnen. Tjees, wat heb ik mijn schenen vaak aardig toegesproken als ze weer een aantal kilometers verslonden. Zonder morren. Soms met wat tegenzin. Soms wilden ze wat extra rust.
    Maar echt, dat mijn schenen het weer leuk vinden om te bewegen, maakt mij een heel dankbaar mens. Net als dat anderen met mij wilden rennen. Of de keren dat ik bij vrienden mocht mee-eten na het hardlopen. :)
  • Vertrouwen.
    Volgend op het punt hierboven: ik wist wel dat een mens veerkrachtig is, maar dat is iets wat ik nog meer mag vertrouwen. We kunnen zoveel meer aan dan we denken, we zijn zo sterk. Fijn is dat :).
  • Rust. 
    Het was niet echt de makkelijkste tijd, die afgelopen maanden. Soms werd er, juist tijdens lange duurlopen, vanalles losgetrild, werd ik overmand door verdriet, twijfel of door blijdschap. Wat mooi is, lopen en huilen is gewoon best lastig samen. Dus als het er dan uit is, loop je nóg fijner dan daarvoor.
    Eigenlijk altijd werd ik na een lange loop rustig. Helder. Alsof je sommige dingen ‘eruit loopt’.

Lees verder

Opgee is nie ‘n opsie nie

Of: hoe de man met de hamer al bij 24km het licht uit kwam doen.

Ik liep een marathon, woehoe! En dat geeft veel vertelstof, dus daar wil ik nu een beginnetje mee maken.

De voorbereidingen

Gingen eigenlijk perfect. Ik had weleens ergens last van, maar altijd dingen die na een nacht slapen over gingen. Ik liep veel en vaak afstanden tot 35 km, ik zwom, ik deed ’s ochtends halfuurtjes krachttraining, ik wandelde en ik sliep. Lange nachten lang.

En ik at me de schompes, vooral vorige week.

Dat lijkt heel leuk, heel veel moeten eten om te zorgen dat je spieren bomvol energie zitten, maar ik vond dat verrassend genoeg stom. In de praktijk eet je heel vaak tegen je zin in. Tenminste, ik deed dat, want ik vond het echt minder lekker om te eten als ik geen honger had. Ik werd er een beetje onrustig van; wel veel eten, minder bewegen, steeds maar ‘inhouden’ en niets forceren. Saaaaai.

Lees verder

Recept voor een ochtendje modderen

Stel je wilt een lange duurloop doen, je hebt een paar opties op een rijtje gezet en je komt tot de conclusie dat er in de buurt even niemand is om met je mee te rennen of fietsen, het supermooi winterwandelweer gaat zijn en je graag een parcours wilt waarbij je niet eindeloos kunt verdwalen en waarbij het zelfs fijn zou zijn als je tussendoor kunt uitstappen. (want: je bent maar alleen, er kan altijd iets gebeuren, er zijn geen mensen met een auto in de buurt die je kunt opbellen om je te komen halen.)

Nou, in dat geval heb ik een mooi plan voor je klaarliggen. Getest en al, niets meer aan doen. ;)

Men neme:

  • een uitgeslapen en weldoorvoed meisje, ondergedompeld in vaseline
  • een kraakheldere vriesochtend (-2 op de thermometer aan de schuur)
  • een zondag zonder plannen
  • een mooi rondje van 6 km onverharde wegen
  • een voorraadpost in de vorm van een fietstas (met: bananen, water, chocomelk, gebakken boterhammen, drinkyoghurt)

(hier een foto van m’n geavanceerde en geordende voorraadsysteem + noppenmonsters)

Lees verder