Juichen keer twee

10378947_922883381069478_2355798445159200837_nIk ben een beetje overdonderd, verdoofd. Mijn kamer is een bende. Ik heb de was nog
steeds niet gedaan. Er zit nog zand in mijn haren, zand in mijn hoofd en binnen is het warm. Rozig. Gloeiend. Ik ben het en ik ben het echt.

Dit weekend was één groot genieten (en een beetje afzien). Egmond aan zee. De wind, bewegen, en heel veel zee. Bijna meer zee dan strand, nee niet bijna. Altijd meer zee. Maar vooral: mensen. Hele fijne mensen. Spelletjes, samen ontbijten. Aanmoedigen, koukleumen, schreeuwen en juichen. Rennen. Buiten spelen voor gevorderden.
Ik juich nog steeds van binnen, ik ben zo gelukkig.

Youngpoets
Dus toen ik vanochtend/vanmiddag te horen kreeg dat ik de eerste plaats bij Youngpoets had gewonnen stond ik niet helemaal te springen en te jubelen. En dat vind ik eigenlijk heel oneerbiedig, maar ik voelde me al zo goed dat het echt niet beter kon.

Het is ook een beetje apart. Ik schrijf bijna niet, soms wat onsamenhangende krabbels, niets afs. Ik schreef afgelopen maand één gedicht: Zuurtjes.
Dit is wat de jury ervan zei:
“Een fraai, ontroerend gedicht met centraal dat aangrijpende beeld van die pot met zuurtjes, die maar niet snel genoeg geleegd kan worden door het meisje. Mooi zijn ook de verzen: ‘Ik vroeg of iemand het donker aan wilde doen / in dromen gaan de dagen sneller’. Al met al heeft dit gedicht het meest geraakt.”

Dat wordt dus gezegd over iets wat ik schreef. Raaaaaaar. Maar wel om blij van te worden, dus dat ga ik, met een beetje vertraging, zeker doen!

Och, en kijk dit. :)
pwnegmond

Reflectie

Ik snap er niets van hoe tijd werkt. Sommige dagen, uren, of zelfs minuten — planken — lijken eindeloos, anderzijds was ik de afgelopen weken steeds heel verbaasd: ‘is het nu alwéér weekend?!’. Dat krijt je met een leuk leven. Dit jaar ging zó ontzettend snel. Ineens was het kerstvakantie. Tijd om even terug te kijken dus.

Triathlon
Het hoogtepunt van dit jaar is niet Taiwan, alhoewel die een goede tweede plek inneemt. Het is de sport waar ik het allermeest van heb genoten.
Toen ik in maart mijn enkel goed hard verzwikte, had ik niet kunnen weten hoe goed dat voor me was: omdat mijn enkel na tig weken nog steeds pijn deed schreef ik me niet in voor de competitie en speelde ik een aantal maanden geen badminton. De enige sport die ik enigszins pijnvrij kon doen de eerste weken was zwemmen.
Ik liep hard. Maar vooral veel. Maar dan weer niet minder dan in Nederland.
10653486_877764405581002_1959768890113708123_n1

Nuja, feit is dat ik bij aankomst in Nederland een racefiets kocht en mezelf dwong om bij de triathlonvereniging te gaan kijken. Ik wist eigenlijk wel dat dat me ligt, want ik vind zwemmen, fietsen en hardlopen allen heel erg leuk, maar ik vond het supereng. Ik dacht dat ik niet fit genoeg was voor Trion. Of dat ik niet goed genoeg kon zwemmen.
Beide onzingedachten: fit wordt je vanzelf en zwemmen kun je leren. 

Dat is ook precies wat ik doe: veel leren. Vooral het zwemmen gaat supersnel vooruit, waar ik vorig jaar buiten adem was na 25 m borstcrawl, zwom ik afgelopen dinsdag 2500 m.
Ik was ook enigszins huiverig voor de hardlooptraining. ‘Wat nou als ik niet hard genoeg ren?‘ ‘Straks gaan allemaal mensen zien hóe ik hardloop en blijkt het helemaal verkeerd te zijn…‘ ‘Hardlopen vind ik fijner om alleen te doen‘. Ik lach erom als ik eraan denk. Hardlopen in een groep is geweldig leuk en het is juist fijn als de trainer en anderen je helpen.

Goed voor jezelf zorgen
Ik las op gegeven moment dit:

Take mealtimes seriously. If you can find the time to train and compete, you can also find the time to fuel right.

En das een waarheid als een koe.
Het is één van de meest waardevolle dingen die ik in Taiwan geleerd heb: ik moet ten alle tijden goed voor mezelf zorgen.
Mijn mama schreef dat al jaren geleden in mijn poëzie-album, maar ik leerde daar wat het inhoudt, omdat er echt niemand anders was die dat voor me deed. Of het nu gaat om eten, slapen, plannen maken/afzeggen of vriendschappen aanhouden/afstoten.

Schrijven
Dat dit zo’n impact zou hebben had ik niet verwacht. Ik vond het machtig om in Taiwan om de dag te bloggen. Ik vond het leuk om reacties te lezen, ik durfde ineens van alles naar buiten te laten.
Ik merk dat ik daar nu meer moeite mee heb. Iedereen die het leest is te dichtbij. Waarom zou ik schrijven als ik hetzelfde meemaak als iedereen? Waarom zouden anderen het lezen?
Ik ga toch wel door, maar de vraag is of het voor mezelf blijft en de tijd zal het leren.

Trailrunnen in Neihu

Ik hoop dat je nog niet moe bent van mijn hardloopverhalen, ik namelijk niet! Ik heb vandaag echt een supertoffe trailrun gerend, in Neihu. Neihu is een gedeelte van Taipei, ongeveer één uur rijden vanaf Hsinchu.

IMG_04011Het plan was als volgt: samen met een Rus, een Tsjech en twee Turkse jongens zouden we 16 km rennen. 16 km klinkt als doable, want die ren ik elke week wel één of twee keer, dus ik had me opgegeven. Ware het niet dat het blijkbaar een hele zware race was.
De snelsten rennen er ongeveer 2 uur nogwat over en dat zijn mensen die een marathon in 2 u 15 lopen. Slik.
Zo ook rennen al mijn rengenoten hun marathons binnen drie uur.

Ik was dus een beetje nerveus.

Vanochtend om 5 u sprong ik uit mijn bed, want je moet hier vroeg beginnen met hardlopen, als het nog niet zo warm is. (31 graden om 7 u ’s ochtends)
Ik had gister trouwens wat opgezocht over lopen in de hitte en de één na de andere site adviseerde me om niet te lopen met temperaturen boven de 25, 26 respectievelijk 30 graden. Tja, dan kan ik hier dus helemaal niet lopen.
Ik at een grote bak havermout en fietste 40 min naar de plaats vanwaar we met de auto verder zouden gaan.

Nu gaan we over tot het rennen zelf. Wat. Was. Dat. Zwaar. Dit kan ik nog wel 37 keer neerschrijven en dan nog heb je geen idee hoe ontzettend zwaar dit was.
Het was vooral mentaal heel zwaar, omdat je steeds maar aan het ploeteren bent en zo weinig vooruit komt. Er zaten rotsstukken in, waarbij je zonder zekering naar boven moest klimmen en daarna stond te trillen op je benen. Ik heb door drie rivieren gewaad en daarna doorgerend. (of alles nu nat is van het zweet of het water, dat maakt niet).
Na zes km werd ik gestoken door een wesp, er was niemand in de buurt. ‘Wat nu?’
Dus ik zoog de angel uit binnenkant-bovenarm en rende door.
Ja, dat vond ik best stoer van mezelf, maar goed, ik had niet zoveel keus. Ik zei nog tegen mezelf dat ik op zijn minst moest doorrennen tot een mooi uitzicht voor ik ergens zou gaan creperen.
Tijdens het rennen is alle pijn trouwens weggeëbd, ik denk door een goede bloedcirculatie en de nodige endorfinen/adrenaline?

Ik heb roadschoenen in plaats van trailrunschoenen en nu weet ik dat dat niet zo handig was. De keren dat ik (bijna) uitgleed zijn ontelbaar.

Maar wat echt het moeilijkste was, wat ik helemaal niet had verwacht, was het rennen met zweet in je ogen. Dat prikt man! Dat doet pijn en het zorgt er ook voor dat je niet zo goed kunt kijken. Ik wilde mijn kostbare water ook niet verspillen om het weg te spoelen, dus ik liet het maar zo.
Ik had trouwens 1,2 liter water op mijn rug, want de luchtvochtigheid is hier zó hoog.

Na 12 km en twee uur zat ik er mentaal helemaal doorheen. Ik zag een gigantische trap voor me oprijzen en ik wist dat ik die moest gaan beklimmen. Ik moest denken aan de bonenstaak van Jaap, er kwam geen end aan.
Ik zag een slang, maar ik had niet eens energie om te schrikken.
Ik heb er eigenlijk nog nooit zo doorheen gezeten, dus dat was wel een goede ervaring. De daaropvolgende kilometer heb ik afgelegd in een half uur.
Omhoog, omhoog, omhoog.
Heel traag, maar wel gestaag, want opgeven kwam nog niet in mijn woordenboek voor.

Hierna heb ik mezelf zo’n beetje herpakt en kon ik weer door. Ondertussen rende één van de Turkse jongens het parcours ongeveer dubbel om mij op de hoogte te houden van de statistieken en te kijken of ik nog leefde. Dan rende hij weer vooruit en kwam hij terug met de mededeling dat we al X km hadden gedaan met Y stijging en dat we de laatste Z meters in W minuten deden.
Dat krijg je al je met natuurkundigen op pad gaat.
Natuurlijk rende ik nog ergens verkeerd waardoor ik de route nog 1,5 km langer heb gemaakt. (Frustratie, check!) In totaal zijn er 1400 hoogtemeters gemaakt en heb ik er 3,5 u over gedaan.

Ik wist niet dat appels zó lekker konden zijn. :D