Olijven moet je leren lezen

Deze mens is maar tegenstrijdig: ik wil graag vroeg dingen doen, maar ik treuzelf. De deur uit is een drempel over. Ik vind foutloos schrijven belangrijk, maar ik zie ertegen op (of ertegenop?) steeds op te zoeken of het ervan uitgaan is of er vanuit gaan.
Juist omdat ik niet meer weet waar ik over wil schrijven, schrijf ik maar niets.

Onee, dat laatste is niet waar.

Lees verder

Advertenties

Nachtzwart

Vannacht ben ik mezelf tegengekomen
We botsten, sputterden, wankelden,
kukelden bijna over de rand, maar wisten
net op tijd onder dekens te kruipen

Ze zeggen tijd heelt alle wonden

Maar mijn klok tikt veel te hard en weet niet
dat er dagen voorbijgaan
Ik snap het zelf ook niet. Dat er dingen gebeuren,
dat ik ze zelf doe en dat er soms niets verandert

Buiten zijn er vogels, ranke knoppen
Nieuw groen in een nieuwe wereld
Maar zolang het nog nacht is, sluiten zelfs
de bloemen hun kleuren

Juichen keer twee

10378947_922883381069478_2355798445159200837_nIk ben een beetje overdonderd, verdoofd. Mijn kamer is een bende. Ik heb de was nog
steeds niet gedaan. Er zit nog zand in mijn haren, zand in mijn hoofd en binnen is het warm. Rozig. Gloeiend. Ik ben het en ik ben het echt.

Dit weekend was één groot genieten (en een beetje afzien). Egmond aan zee. De wind, bewegen, en heel veel zee. Bijna meer zee dan strand, nee niet bijna. Altijd meer zee. Maar vooral: mensen. Hele fijne mensen. Spelletjes, samen ontbijten. Aanmoedigen, koukleumen, schreeuwen en juichen. Rennen. Buiten spelen voor gevorderden.
Ik juich nog steeds van binnen, ik ben zo gelukkig.

Youngpoets
Dus toen ik vanochtend/vanmiddag te horen kreeg dat ik de eerste plaats bij Youngpoets had gewonnen stond ik niet helemaal te springen en te jubelen. En dat vind ik eigenlijk heel oneerbiedig, maar ik voelde me al zo goed dat het echt niet beter kon.

Het is ook een beetje apart. Ik schrijf bijna niet, soms wat onsamenhangende krabbels, niets afs. Ik schreef afgelopen maand één gedicht: Zuurtjes.
Dit is wat de jury ervan zei:
“Een fraai, ontroerend gedicht met centraal dat aangrijpende beeld van die pot met zuurtjes, die maar niet snel genoeg geleegd kan worden door het meisje. Mooi zijn ook de verzen: ‘Ik vroeg of iemand het donker aan wilde doen / in dromen gaan de dagen sneller’. Al met al heeft dit gedicht het meest geraakt.”

Dat wordt dus gezegd over iets wat ik schreef. Raaaaaaar. Maar wel om blij van te worden, dus dat ga ik, met een beetje vertraging, zeker doen!

Och, en kijk dit. :)
pwnegmond

Zuurtjes

Er staat een grote pot in de gang,
op een tafeltje met ranke wiebelpoten

Hoezeer ook gefoeterd, gezwegen, geweend,
de zee riep en vader vertrok
De wind van voren, zo’n man was het,
ik was vijf en stond op de drempel,
Moeder vulde de pot met zuurtjes

(Als deze pot leeg is, zal papa thuiskomen)

Ik vroeg of iemand het donker aan wilde doen
in dromen gaan de dagen sneller
Ik pikte extra snoepjes, zo hielp ik hem thuiskomen

Nog steeds vullen we elk jaar de pot bij
en niets is zuurder dan deze suiker

De fik erin

We hadden een kaarsje aangestoken,
jij eigenlijk,
ik vergeet altijd dat dat kan en daarna waar de lucifers liggen

Stilzwijgend blaas je je dromen over de thee, een oranje gloed
in mijn ogen,
meten we de lengte van onze vleugels, wegen we waarden en
de zegening van de regen
die alle tranen wegspoelt

En ik was niet bang meer dat het donker zou worden
want jij weet hoe je vlammen vormt