Stadsmeisje

Ergens in mei van dit jaar kwam ik aan in Villa de Leyva, een prachtig dorp vier uur rijden van Bogotá, de hoofdstad van Colombia. De eerste week woonde ik bij een familie (moeder (47), dochter (24), zoontje (3), tante (50), Spaans gastmeisje), daarna besloot ik nog langer te blijven, maar dan in een hostel. Uiteindelijk ben ik zelfs vanuit hier teruggekeerd naar Nederland.

Ik voelde me best wel thuis in Villa de Leyva. Eerst in het gezin, waar ik bizar veel vrijheid kreeg, maar ook mee mocht leven (spelen met de kleine, koken etc). (Niet veel vrijheid op het aanrecht trouwens ;)) Ook in het dorp voelde ik me thuis, waar de mensen me al snel begonnen te herkennen.
Er was één vrouw, Maria, eigenaresse van een eigen winkeltje, met wie ik een paar keer per week koffie dronk, terwijl ik bewonderde hoe zij leer beschilderde tot geweldige kunstwerkjes. Kleine stukjes huid waarin ze vlinders en mensen tot leven wekte met penselen met één of twee haren. Zo mooi!

Hier een impressie van Villa de Leyva (en het aanrecht bij het gastgezin)

Tegen Maria hoorde ik mezelf zeggen dat ik ook graag eens in een dorp zou wonen. Dat ik het zo prettig overzichtelijk vond dat ik op één dag overal kon zijn geweest, dat het zo fijn is dat je met twee of drie straten zo de stad uitloopt, de natuur in. Dat het zo tof is als mensen je herkennen in de supermarkt.

Lees verder

Advertenties

Bergen, naalden en familie

Het is bijna een nieuw jaar. Het is elke dag een nieuw jaar, je hebt iedere dag de kans om iets te veranderen of om ergens bij stil te staan, maar toch vind ik 1 januari bijzonder.

Het is zo duidelijk: Er mogen weer mooie nieuwe dingen gebeuren.

20170205065246.JPG

Dat idee, dat een heel jaar superlang duurt en dat je nog niet weet hoe en wat maar dat dacht je vorig jaar ook en kijk, het is alweer een jaar geleden, wat ging het snel! Wat gebeurde er veel! Dat hadden we nooit verwacht!

Soms voelt dat best een beetje overweldigend.

Lees verder

De grens is scherp

Ik sneed er bijna mijn vingers aan 

Bogota 

Het busstation

Het is een even vluchtig afscheid nemen als alle andere 124839204 keren dat ik hier afscheid van iemand nam. Je maakt wel samen dingen mee, maar je krijgt niet de kans om een leven te delen. Je ziet elkaar waarschijnlijk nooit meer en dat weet je al wanneer je met elkaar kennis maakt. Ik leer steeds meer om toch te praten. Desnoods met mezelf.

Lees verder

Hoe gaat het nu verder?

Ik bereid me voor op terugkomen, op Nederland opnieuw ontdekken, op hoe ik met mijn nieuwe ik weer een plekje mag vinden in die (soort van) oude wereld. Met goed brood, fietsen, familie en vrienden dichtbij. En met stoplichten, agenda’s en dingen doen zoals je die ​altijd deed.

Zoals al aangekondigd, vandaag deel twee. Over de vraag: Hoe gaat het nu verder?

Met wat foto’s van mijn wandeltocht door een bescheiden stukje woestijn hier.

Lees verder