Een nieuwe pilaar

Het is nog geen week geleden dat ik ontzettend worstelde met ouwe bekenden, namelijk de vragen ‘Wat wil ik eigenlijk?’, ‘Wat doe ik nu?’ en ‘Waar gaat dit heen?’. Vorige week nog, dat ik me voelde alsof ik door een muur probeerde te rennen omdat het allemaal niet liep zoals ik verwacht had. Dat ik wenste dat er wat meer dingen op hun plaats stonden.

Ik weet wel, het zijn grote levensvragen en het is niet dat ik ze meteen heb opgelost. Verre van. Er is wel wat veranderd. Ik besefte me heel duidelijk dat ik geen houvast had: niet op werkvlak, niet op vriendenvlak, niet daarbuiten.
Nu hoeft dat ook niet altijd zo te zijn, maar ik miste een steunpilaar, wat dat ook zou zijn: iets om naar uit te kijken, iets om naartoe te werken, of de zekerheid van een vriendengroep dichtbij, een sportvereniging met mensen die je kennen.

En toen kwam er een heel tof mailtje, had ik me ineens aangemeld voor een week rennen (trailrunnen) in de Alpen in januari (Bergen!! :D :D) en stelde ik nog een paar andere (sportieve) doelen en maakte ik een ‘Goed voor mezelf zorgen-plan’.

Maar eigenlijk begon het met iets anders…

Lees verder

Advertenties

Flarden

Een collage. De grote stapel WNF-bladen en de intertoys folder en blaadjes waar alle plaatjes al uitgeknipt waren en ook iets met veel tekst. Een schaar. En het grote blauwe plakboek, natuurlijk. Waar ik de walvis in plakte samen met de olifant, want die zijn allebei grijs en waar de ijsbeer en de pinguïn wel gewoon samen konden leven, ook al ligt er in werkelijkheid een aarde tussen.

Daar moest ik aan denken.

Ik verzamelde. Harkte wat zinnen bij elkaar. Probeerde te bedenken hoe het met me gaat.

Voor flarden hoef je geen moeite te doen, die zijn er al. Eigenlijk bestaat alles wat er geweest is uit flarden en ik weet zelf nog wel een beetje welke lijntjes overal tussen te trekken zijn, maar het hoort dat daar gaten in zitten.
Soms vervreemdt het, soms niet, ook al mis je de tussenstukjes. Met elkaar praten is vaak gewoon zeggen wat je te zeggen hebt.

Lees verder

Alles voor elkaar

Op de één of andere manier dacht ik dat mijn leven rustig (eventueel zelfs saai, maar daar zou ik voor oppassen) zou worden als ik zou werken. Ik dacht: werk, daar ben ik gewoon 40 uur per week mee bezig en dan kan ik daarnaast nog allemaal dingen doen en dan verdien ik geld en dan heb ik een plek om te wonen en collega’s om van te leren en dus (optelsom, grote streep eronder) komt alles goed en is alles op orde.

Maar zo werkte het niet.

En ergens had ik dat wel kunnen weten.

Lees verder

Stoppen met facebook

Ik heb mezelf er net weer aan herinnerd dat ik even op facebook moest kijken. Dat er misschien wel iemand een bericht had gestuurd of dat er misschien wel iets interessants stond.

Dus keek ik.

En ja: Er had iemand me een bericht gestuurd.

Twee weken geleden.

Er stond ook wel wat interessants: een link naar een mooi gedicht op http://www.deOptimist.net (tip) . Dat vond ik na flink scrollen tussen foto’s en advertenties en filmpjes over magnums en een test over Welke Limburgse vlaai ik zou zijn? (Mocht ik mezelf een Limburgse vlaai vinden) (Zijn er ook niet-Limburgse vlaaien>?)

Ik had ook wat uitnodigingen voor wedstrijden waar ik waarschijnlijk niet aan mee zou doen en er ging mensen naar evenementen bij mij in de buurt.

Dus gaf ik mezelf een virtueel klopje op mijn schouder, reageerde op het bericht en sloot weer af.

Lees verder

Tijd

Er is alweer een week voorbij. Het is zaterdag. Ik heb vanochtend water weggeduwd, eerst achter mijn ogen, daarna in het zwembad. Ik ben iemand die een holletje maakt van haar handen, maar daarmee vang je alleen. Daarmee stuw je geen water naar achter. Daarmee kom je niet vooruit. Je kunt niet alles maar opvangen.

Lees verder

Brussel

Ik lig in een bed. Ik lig in België. Ik weet wat ik vandaag heb gedaan en ik vraag me af waar het werk ophoudt, waar mijn vrije tijd begint, wanneer ik beschikbaar mag zijn, waarmee ik verbinding wil en met wie dan. Het is altijd weer de vraag wat ik verwacht en hoe ik ermee omga als het toch weer anders gaat.

Vanmiddag liep ik hier rond, langs een strijkerij, vier dames, grote strijkplanken, strijkijzers aan zilverblauwe snoeren. Er zijn vrouwen met wasmanden, er ligt een verwassen handdoek van de Lion King in de goot.

Lees verder