Met de trein naar de bergen

Eind augustus begon het te kriebelen. Ik kreeg foto’s van anderen, hoorde verhalen over vakanties in Oostenrijk en de Pyreneeën, dacht terug aan herfst 2018, toen ik met de fiets van Nederland naar Spanje trok, door de Vogezen, door het Centraal Massief, door de Pyreneeën tot vlakbij de Picos (daar geraakte ik uiteindelijk niet).

Het gevoel leek nog het meest op heimwee, tot ik me besefte dat ik gewoon zou kunnen gaan. Het was geen lockdown meer, ik ben twee keer gevaccineerd, het lichaam was niet fit, maar ik hoefde niet meer overdag in bed te kruipen. Vanaf toen was het slechts voorpret en nachtjes aftellen, maar ik moest natuurlijk wel wat regelen.

Waar zou ik naartoe gaan?

Dat was de eerste en belangrijkste vraag. Dit was mijn eerste keer dat ik alleen met de trein richting de bergen trok, was ik samen met anderen geweest, dan hadden we stukjes kunnen liften. Nu wilde ik vooral dat ik de trein uit zou stappen met bergen aan mijn voeten.

Nog voor ik mijn bestemming had bepaald kocht ik een Interrail ticket. Om ervoor te zorgen dat ik echt zou gaan. Blijkbaar verschilt die prijs, ik kocht 4 dagen reizen in één maand voor 209 euro. (nu te koop voor 246)

Daarna begon ik een verzameling bergstations aan te leggen. De tijden erachter zijn het aantal uren treinen vanaf Brussel.

  • Het Stubaital (AU)
  • Wengen (CH) – 9u
  • Saas-Fee (CH) – 9u – bergliften tot 3500m
  • Zermatt (CH) – 10u – zicht op de Matterhorn
  • Leukerbad (CH) – 10u
  • Chamonix (FR) – 9u30 – bergliften
  • Bourg-St-Maurice (FR) – 9u
  • L Argentière-la-Bessée (FR) – 9u – les Écrins

Zwitserland viel vrijwel meteen af. Dat kan mijn portemonnee niet aan. Of ja, het had wellicht gekund als ik iemand in mijn omgeving had gehad die me voor een vriendenprijsje ergens wilde laten verblijven, maar tot nu toe is dat niet het geval. (ben of ken jij zo iemand, laat het me weten!)

Het Stubaital viel ook af, omdat ik me veel comfortabeler voel bij Frans praten en in Frankrijk zijn dan bij Duits praten in Oostenrijk. Het zal ongetwijfeld even mooi zijn, maar Frankrijk ken ik van het fietsen, ik kan praatjes met de mensen maken, het voelde rustig dat ik al eens in Frankrijk een arts bezocht en toen goed geholpen werd.

Door Bourg-St-Maurice fietste ik op weg naar Italië, ik fietste daar toen snel doorheen omdat ik na de fantastische Cormet de Roselend, een groot winkelcentrum in het vizier kreeg en liever de Col du Petit Saint Bernard opfietste, dus op gevoel schoof ik die plaats terzijde.

Hoewel heel mijn hart zin had in de Ecrins, koos ik voor Chamonix, want, de liftjes.
Ik dacht, met die long covid van mij kun je maar beter zorgen dat je ook zonder inspanning boven de boomgrens kunt komen.
Spoiler: alle liftjes waren gesloten. De meeste liftjes omdat het zomer- noch winterseizoen is, de liftjes die ook in de tussenseizoenen open zijn, omdat er twee weken in het jaar onderhoud wordt gepleegd. Precies die twee weken dat ik er was. Goede timing.

Chamonix dus. Of, dat dal. Ik kwam er meteen achter dat van Les Houches tot Vallorcine er een enorm goede trein – en busverbinding is.

De treinreis zelf

Ik had me grondig voorbereid met podcasts, boeken, snoepjes en kerstomaten, maar ik vond het ook erg spannend. Alleen op pad. Weer een keer verder van huis. In een trein zitten met tig andere onbekenden (die wie weet welk virus meedragen).

Op het station van Brussel werd ik hier erg blij van:

De campagne van NewB overal: L urgence, c est de changer l argent

In de TGV naar Lyon (in één keer door zonder stop in Parijs) zat ik eerst naast een roker die erg aardig was, maar door alle mondkapjes heen stonk. Daarna zat ik naast een schrijver op weg naar Nice. Voor ik het wist waren we 3,5 uur verder en stond ik in de zon in Lyon zonder een woord te hebben gelezen.

In Genève had ik een overstap van anderhalf uur, die ik doorbracht met een wandeling langs het water en een bakkerbezoek. Ik had me erop verheugd, maar vond er niets aan. Alle dikke SUV’s. De rijkdom. De drukte. Het lawaai. De douane met hun grote geweren in het station.

Na 8 uur treinen begon ik het wel wat gehad te hebben, maar de gedachte aan urenlang autorijden, rondhangen op tankstations, het nog veel langer onderweg zijn met de auto en bovendien het steeds op moeten letten, parkeerplaatsen zoeken etc., pepte me wat op.
Net als de verse baguette en de snoepies.

Gelukkig kwam in het laatste half uur de Mont Blanc tevoorschijn. Toen verdween alle moeheid en voelde ik overal kriebels. Na al die covid-shizzle was ik er weer. Ik was er weer. Ik kon weer wandelen. Hoi berg, zei ik. Wat fijn dat je er bent. Wat fijn dat ik er ben.

2 gedachten over “Met de trein naar de bergen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s