Hoe ik het leed van de wereld graag een beetje meedraag

Maandag schreef ik een stukje. Over dat ik hier – in de Franse Alpen – in het bos zat en verdrietig was over hoe we met de wereld, elkaar en onszelf omgaan. 

Dat het me iets doet, vind ik eigenlijk heel fijn.

Dat ik mij zorgen maak, verdrietig ben, pijn voel is namelijk een teken dat ik mij verbonden voel met de wereld, elkaar, en – ik zou willen zeggen daardoor – met mezelf. 

Ik ben blij dat het verdriet komt en dat ik er ruimte voor heb en neem, want ik houd ontzettend veel van dit alles. Het bos waar ik op dat moment was, de schone lucht, de mensen in mijn leven, mijn werk, dat we zulke ingenieuze dingen kunnen maken zoals outdoorkleding en ribbelchips, ik kan telkens niet anders dan concluderen: wat is het fantastisch hier te leven. Wat houd ik van onze aarde. 
Dus ja, ik ben blij met wat ik schreef. 

Maar ik wil er ook nog iets over zeggen. 

Nadat ik Op een steen in het bos schreef, kreeg ik een flink aantal berichten. De meeste op mijn telefoon, een paar op mail en twee onder het blog zelf. Of het wel goed met me ging? Dat ik het leed van de wereld niet op mijn schouders moest dragen. Dat een mens toch ook mag genieten als zij op zo´n mooie plek is, in plaats van verdrietig te zijn om grote wereldproblematiek. 

Dat raakte me. En tevens was dat precies waarom ik het schreef.

Waarom? Daar heb ik de afgelopen dagen de vinger op proberen te leggen.
Ik weet nog steeds niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar ik wil wel een poging doen. 

Eerst even dit: ik wil niemand hiermee aanvallen. Ik vind het juist een groot compliment dat mensen hier meelezen en meedenken – en voelen. Het is heel leerrijk om te horen hoe dit voor anderen is. Dank dus, aan jij die dit nu leest.

Waarom doet zo´n opmerking als `je moet niet het leed van de wereld willen dragen´ me pijn? 

Omdat ik juist iets probeer te betekenen voor de wereld, en de opmerking `je moet niet alle leed op je schouders nemen´ vaak wordt ingezet als `doe maar rustig aan, maak je niet druk, doe alsjeblieft niet te veel´. Ofwel: Houd je koest.
Ik heb geen zin om me te laten tegenhouden, omdat ik heel duidelijk voel dat ik wel iets wil en kan doen. Omdat ik zie dat wat ik al deed veel groter is dan ik ooit had durven dromen. 

Waarom doet zo´n opmerking me pijn? 

Ik maak me druk, ik ben bezorgd over onze samenleving en hoe we met anderen, de natuurlijke wereld incluus, omgaan. Dat lijkt me terecht.

Als ik afgelopen week naar het nieuws kijk, zie ik belastingontwijking door de mensen die juist voor het gezamenlijke zouden moeten zorgen, een olielek, de gletsjers die steeds harder smelten, stijgende energieprijzen die de zwaksten het hardst raken, oorlog etc. etc. Ook veel wielrennen en voetbal trouwens.

Ik vind het angstaanjagend wat er allemaal gebeurt en ik zou het nog veel angstaanjagender vinden als dat me niet zou raken. 

Dat betekent niet dat ik alle last op mijn schouders neem. Dat lijkt me voor niemand beter, want dan bezwijk ik en kan ik helemaal niets betekenen.

Dus, waarom doet zo´n opmerking me pijn? 

Zeggen `je kunt in je eentje het leed van de wereld niet dragen´, is een manier van je eigen macht ontkennen. Het is net als met dat vliegtuig vliegt toch wel, of die koe / dat varken is toch al dood
Daarmee zeggen we eigenlijk ik ben maar klein, mijn macht is maar beperkt, ik beteken niets. Daarmee hóuden we onszelf klein en houden we onze vernietigende manier van leven in stand.

In feite is het waar, dat specifieke vliegtuig vliegt wel, het dier in je vriezer is al gedood (je wil er meestal niet over denken hoe en dat het heeft geleefd), en nee, je moet niet al het leed op je nemen.

Het is waar, ik ben maar één uit vele miljoenen, mijn macht is beperkt, maar kijk hoeveel ik wél kan doen, hoeveel invloed ik op mijn beperkte stukje heb, hoeveel ik beteken in het leven van anderen. 

Daarom doet die opmerking zo´n pijn.

Omdat als we met zijn allen eens zouden durven geloven in onze eigen kracht, als we wél dat stukje leed wat we kunnen dragen op zouden pakken, wat zouden we dán veel bereiken. Daar geloof ik keihard in. 

Ik geloof ook: daarvoor is het soms nodig om pijn en verdriet en moeilijke dingen onder ogen te zien. Niet heel de tijd en ook niet zodat het ons lamlegt of depressief maakt, maar wel meer dan nu. 
We zijn al die emoties als samenleving behoorlijk goed uit de weg aan het gaan, we rationaliseren en hebben het te druk om ermee bezig te zijn, zoeken overal afleiding (ik net zo goed), maar willen we dat er iets verandert, dan ontkomen we niet aan voelen.

Dus, dank voor het vragen en meelezen, dat ik hier zoveel voel, geeft vooral aan hoe goed het met me gaat.

4 gedachten over “Hoe ik het leed van de wereld graag een beetje meedraag

  1. Je uitleg kan ik helemaal volgen, en daar ben ik het mee eens. Ik zou je alleen nog het volgende willen zeggen (en uiteraard is het helemaal aan jou hoe je iets interpreteert en wat je daarmee voelt en wilt voelen): ‘niet het leed van de wereld op je schouders dragen’ interpreteer ik zelf als ‘het is niet ALLEEN JOUW verantwoordelijkheid, we moeten dat MET Z’N ALLEN dragen’. Zonder afbreuk te doen aan jouw flinke bijdrage. En dan sluit het toch best goed aan bij jouw insteek? 😇 Maar goed, waar bemoei ik me mee….)😊

  2. Ja Loes, dat is iets waar ik ook zo mee worstel.
    Je kan je inderdaad niet de hele tijd zorgen maken, want dan ga je er zelf aan onderdoor. Maar als niemand op de voorsteven van het schip staat te roepen dat ze de ijsberg zien naderen, dan varen we er natuurlijk knal tegenaan. Ik heb dan liever dat mensen zeggen “ik zal je even helpen met roepen of je aflossen, dan kan jij even wat rusten” dan dat ze zeggen “je moet niet zo hard roepen”, Mja, misschien dat ik daar ook eens een post over kan schrijven, want anders ga ik hier je hele commentaarsectie volschrijven 😉

  3. Prachtig geschreven weer! En dat heet dan doendenken hé, Loes! Het is juist een geruststelling dat we zélf iets kunnen veranderen en we helemaal niet afhankelijk zijn van anderen om onze verantwoordelijkheid op te nemen. Dat geeft de voelende mens kracht, niet? En het is bovendien eigenlijk zo enorm simpel. Gewoon bewust zijn van wat je op je bord legt, verandert de wereld. Eén bord per maaltijd. Ik geloof dat héél erg! “One of the greatest opportunities to live our values -or betray them- lies in the food we put on our plates” zegt Jonathan Safran Foer. En idd wij hebben élke dag die kans. Want als je over die zin nadenkt, dan gaat die veel verder dan veganisme: Eet een appel van bij de boer om de hoek ipv een mango die met het vliegtuig reist. Eet alles op wat er op je bord ligt. Ook het loof van vele groenten kan je lekker bereiden. Welke groenten hebben we in de loop van de tijd vergeten? Was je bord af met natuurlijke producten. Denk ook eens over de herkomst van voeding. Is het fairtrade geteeld of hangt er een geur van uitbuiting aan vast? Welke impact hebben vooraf bereide gerechten op de gezondheid van de aarde en van jezelf? … . De impact die één mens creëert door die simpele actie, namelijk elke dag in de keuken vriendelijke keuzes maken, dat is immens! Het mooie is dat deze actie geen onoverkomelijk offers vraagt. Integendeel, die actie zorgt voor heel wat méér variatie op je bord. Je zou versteld staan. Sommige mensen weten misschien niet waar te beginnen en dat is begrijpelijk. En dus helpen we elkaar. Mag ik daarom even wat reclame maken, Loes? Dan nodig ik iedereen graag uit in mijn facebookgroep “wat vegans (w)eten”. Een heel gemoedelijke groep van mensen: niet-vegans, soms vegans, bijna altijd vegans, thuis maar niet op restaurant vegans, donderdag vegans, ik kan niet koken vegans (zoals ik zelf 🙄) en een heleboel hoe lekker dat dat is vegans die de meest lekkere gerechten en de verrassendste weetjes posten. Geen oordelen, geen veroordelingen, geen opgestoken vingertjes, geen welles-nietes, alleen maar positieve bekrachtiging en bemoedigende woorden… en zo groeit de groep… bordje per bordje veranderen we de wereld. Ik zet alle posts in rubrieken en zo hebben we samen al een hele “bibliotheek” opgebouwd waarin iedereen alles op elk moment terug vindt. Als iemand het ergens moeilijk mee heeft, dan gooit die de vraag in de groep en altijd is er wel iemand die raad weet. En samen voelt de wereld op onze schouders al héél wat minder zwaar 😍😘. Enfin, misschien komt mijn raad ongevraagd… denk er maar eens over… . Ik ben al benieuwd naar je volgende brief 🤔 😉… Heel veel liefs, Tania

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s