Lessen in liefde en boodschappen doen

Ik ben heel slecht in boodschappen doen.

Ik had dat tot dit jaar eigenlijk niet door, want boodschappen doen is iets wat de normale mensch doorgaans één, twee, drie of zeven keer per week traint, en waarvan ik ook niet had vermoed dat je er goed  – of in mijn geval bar slecht – in zou kunnen zijn, maar als er kampioenschappen Boodschappen doen zouden worden gehouden, dan zou ik met een beetje geluk de poedelprijs krijgen. Als ik finish.

Het probleem zit hem niet in de handelingen, mijn conditie is zo dat ik ondertussen weer twee uur aan één stuk kan hardlopen en ik heb ook nog iets van biceps dus je zou denken dat een uurtje producten in een wagentje smijten wel moet lukken.

Het zit hem in de supermarkt zelf. Er zijn Veel mensen met Veel emoties, en Veel piepjes en Veel keuzes die je moet maken en met een beetje pech gaat het kiezen tussen boogjes of fusilli over in nadenken over alle onrecht die achter de producten zit en word ik Moe.

Maar niet zomaar moe. ECG. = Echt. Compleet. Gesloopt.

Vooruit, ik overdrijf natuurlijk gruwelijk, maar ik word wel echt moe en daarmee is de kans dat ik ga huilen of chagrijnig word of het leven zinloos vind ineens verveelvoudigd. (En die kans is bij mij al hoger dan gemiddeld).

Ik was mij hier tot dit jaar niet bewust van. Wel wist ik dat ik voor mijn plezier shoppen alleen deed in mijn puberteit, toen ik nog wilde zijn zoals iedereen en dingen leuk wilde vinden die iedereen leuk vindt, zoals jezelf in een klein pashokje in een strakke broek wurmen.

Gelukkig kwam ik er snel achter dat het voor iedereen beter is als ik dat niet te vaak doe en dus wist de vriend vanaf toen-hij-nog-niet-de-vriend-was, dat hij niet moest rekenen op uitgebreide shopsessies. Daar was hij blij mee. Ik was blij met hem en dus waren we samen blij.

Hij vond het wel verbazingwekkend hoe mijn stemming kon omslaan in de tijd van het kopen van een pak koffiefilters.

Ik daarna ook. Want soms is het helemaal niet handig om iets op te merken. Toen ik eenmaal zag dat ik moe werd van supermarkten, werd het alleen maar vermoeiender.

Wij eten wel. Vrij veel ook. En niet alles kan je uit de moestuin of bij boeren uit de buurt halen, zeker niet in deze tijd van het jaar. Ik vond het ook leuk om samen te ontdekken welke producten een Belgische supermarkt verkoopt en ik vind het ook wel fijn om wat invloed te hebben op wat we kopen. Dus eerst gingen we samen.

Daarna zei de vriend ‘Ik kan wel alleen gaan’, en stemde ik in, maar dan voelde ik me schuldig dat ik het hem liet doen, dus ging ik toch mee.
Daarna zei de vriend ‘Ik kan wel alleen gaan’, en stemde ik in, maar dan voelde ik me schuldig terwijl ik thuis bleef. En ging ik de keer erna toch weer mee.

Tot nu. Ik kan me wel schuldig voelen om iets te doen waar ik tegenop zie, maar ik was vergeten dat de vriend daar helemaal niet tegenop ziet.

Die vind het bijvoorbeeld heel fijn als zijn huis grondig wordt schoongemaakt (O, wat een heerlijk burgerlijk stukje is dit aan het worden) in de tijd dat hij zoveel mogelijk lekkere dingen in een karretje gooit.

Ja, we zijn na een omweg uitgekomen bij een open deur. De les: Doe vooral waar je goed in bent, help elkaar. Afgelopen zaterdag was de koelkast vol, het huis gepoetst, de ramen gewassen. Ik zette als laatste een pot augurken in een kastje en mijn frisse hoofd zei ‘Ajeto’.

5 gedachten over “Lessen in liefde en boodschappen doen

  1. Pingback: Nog meer dingen die ik niet goed kan | Loessoep

  2. Pingback: Mijn voetafdruk | Loessoep

  3. Pingback: Zaterdagochtendboodschap | Loessoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s