Een kleine gedachte

Ik hoor weleens hoe moedig het is, om als vrouw, alleen, op een fiets te stappen en naar Spanje te fietsen. Alleen in een tent te liggen, die je eerst alleen hebt opgezet. Alleen mensen aan te spreken, in een taal die je niet vloeiend spreekt. Alleen de route te bepalen en daarna te vinden. (of andersom) Alleen je banden te plakken, ijs van de tent te vegen, kleren te repareren.

En ergens denk ik, tja, misschien is het dat ook wel.

Maar als je hebt gezien dat het allergrootste overgrote deel van de mensen heel lief en aardig is. Als je hebt gezien dat je van de natuur niet veel te vrezen hebt (dat doen zij wel voor jou). Als je een beetje weet hoe je met jezelf om kunt gaan als al die toeters en bellen eraf vallen en je, inderdaad, alleen bent. Als je een ketting kunt smeren, dan valt het met die moed die je nodig zou hebben wel mee.

Alleen durven zijn, alleen dingen doen, het donker omarmen, het vertrouwen in je allenige zelf vinden, en tegelijkertijd ontdekken dat je het nooit alleen hoeft te doen, dat het altijd weer licht wordt, dat mensen van nature voor elkaar willen zorgen, ik kan het iedereen aanraden. Maar het moed natuurlijk niet.

4 gedachten over “Een kleine gedachte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s