Lang stuk tekst over niets nieuws

Bij voorbaat alvast een waarschuwing. Er gaan >1600 woorden volgen.

Normaal probeer ik mijn stukkies wat korter te houden, ook al is het nog steeds het idee dat ik voor mezelf schrijf en dat jullie mee mogen lezen, (en dat het me dus geen moer uit moet maken hoe ik deze ruimte hier invul, wat natuurlijk helemaal niet waar is) maar ik was een beetje in een ‘F*** it, ik ga gewoon schrijven’-bui, wat je al kunt zien aan het feit dat ik dit zo opschrijf, want ik gebruik niet vaak grove taal en durf bovenstaande zin dan ook alleen maar te typen en niet eens uit te spreken.
Ja, ik denk dat alle boodschappen te zeggen moeten zijn in nette taal en nee, dit is geen statement (ik krimp ook niet ineen bij het woord F***, maar ik zou het toch niet zo snel zeggen). Bovendien had ik zin in bijzinnen.

Je hebt vannacht iets gedaan wat alleen om 01.16u een goed idee lijkt, wanneer je al uren niet kan slapen van de pijn in je heup die doortrekt naar je rug, wanneer je naar beneden gaat om een paracetamol te zoeken, automatisch de waterkoker aanzwengelt voor havermout, dan maar besluit havermout te gaan eten, want yolo, dat is lekker, je hebt er flink hagelslag overheen gegooid, en wat ligt er nog meer in de kastjes, is er chips? is er chocolade?, je bent toch al allemaal dingen aan het doen die je eigenlijk niet moet doen, je had eigenlijk moeten slapen nu, net als de vorige nacht, ja, dat had je toen ook al gewild, gewoon een beetje rustig slapen en wakker worden zonder pijn, maar dat is niet gebeurd dus zit je in iets wat in theorie een fleecevest is en in de praktijk meer een fleecejurk, of een fleecezak XXL met daaronder dikke wollen sokken kou te kleumen vanwege de moeheid, op de bank je havermout weg te lepelen, je een beetje te vervelen, chagrijnen, je pakt je telefoon erbij, eigenlijk ben je tegen schermen zo in de nacht maar nu zit je hier toch en eigenlijk dacht je er helemaal niet over na, je haalt je telefoon van de vliegtuigstand, er stromen ontzettend veel berichten binnen, onee, er denkt helemaal niemand aan je, iedereen slaapt gewoon, er gebeurt eigenlijk niets op dit moment, je kunt geen enkele site bedenken die je interessant lijkt, en ook dat vind je een sneu gegeven.

(had je niet ergens gelezen over dit foutje in de psyche, dat als je één ding doet wat ‘niet mag’, dat je dan geneigd bent om te denken ‘dan maakt het allemaal niet meer uit’, of het nou gaat om één jurkje kopen terwijl je juist wilde sparen of om het eten van een koekje terwijl je gezonder wilde eten, daar denk je aan en je denkt ook vannacht eet ik die freakin rol helemaal op)*

Oké, je raadt het al, dit is geïnspireerd op mijzelf. Ik zat vannacht met havermout (en hagelslag! Staat hier gewoon in de schappen) op de bank, het was nog lang geen 01.16, het was meer een tijdstip waarop anderen voorzichtig over naar-bed-gaan beginnen na te denken, maar het is niet-cool om te zeggen dat ik om 23.56 al uren wakker lag. Zoveel pijn had ik nou ook weer niet trouwens, ik zat wel ruim in het fleece. Ik bedoel maar te zeggen: het gaat over mij, maar het gaat niet echt over mij. Dat hoef ik helemaal niet te zeggen. Weet ik.

Ik zat op de bank en dedeactiveerde mijn facebook. 

En daardoor schrijf ik nu een paar gedachten. Niet alleen over Facebook. Ook over Whatsapp. (ik prijs mezelf nog steeds gelukkig dat ik nooit aan andere sociale media ben begonnen, ik gok dat ik bijvoorbeeld behoorlijk instagramverslaafd zou zijn. Ik bedoel dit niet arrogant, maar ik denk dat ik meer had kunnen bereiken** als ik mijn fietsfoto’s daarop had gegooid, iets professioneels misschien, meer mensen die me zouden aanmoedigen. Ik denk óók dat ik daardoor meer had gefietst voor de hartjes van anderen en minder echt had gezien)

– Al vrij snel nadat ik op de fiets naar Spanje stapte (herfst 2018), kwam het besef dat ik het toch wel zonde vond om mijn tijd online te spenderen. (Dat klinkt hypocriet voor iemand met een blog. Dat is het denk ik ook) Of met kijken op mijn schermpje. Dat mijn schermpje de maat ‘telefoon’ heeft, werkt ook niet mee.

Het was niet de eerste keer, ik ben niet iemand die constant online is, en ik was ook vrij tevreden met de hoeveelheid scherm, maar toch, als ik me bedacht wat ik met die tijd kon doen (yoga, of lezen, of bomen kijken, of mijmeren, of schrijven, of slapen) dan dacht ik: ik doe zoveel liever die andere dingen.
Ik wil zelf de regie hebben. Iets wat ik bij schrijven ook niet heb, maar dat vind ik dat mijn tijd waard.

– Wat ik vooral lastig vond, was dat ik veel mensen half sprak. Dan stuurde ik een berichtje, omdat ik OPRECHT geïnteresseerd was in hoe het met ze ging, maar als ze dan iets terugstuurden kon het weer weken duren voor ik moed of zin had verzameld om iets in te typen.

Of met reacties hier: ik lees die heel graag, en ik bedenk in mijn hoofd allemaal dingen om terug te zeggen, maar vaak stuur ik dan helemaal niets. Ik vind typen gewoon zoveel moeite. (ik snap ook niet dat ik überhaupt publiceer eigenlijk) (tegenstrijdig ook wel met het aantal woorden van deze post)

Ergens wilde ik me niet schuldig voelen over lange reactiewachttijden, want dat doe ik ook niet als anderen mij niet antwoorden, maar er bleef toch altijd een stemmetje in mijn hoofd zeggen: Je moet P nog beantwoorden. Of: Zou je R niet eens laten weten dat je aan haar hebt gedacht op deze dag? 
Er zijn echt veel mensen aan wie ik afgelopen jaar heb gedacht en waar ik naar benieuwd was en graag eens mee had gekletst, maar niets heb laten weten. En dat hoeft ook niet, maar ergens knaagt het wel. Omdat het wel kan. Hoeveel tijd kost het nou om één Whatsappje te sturen?

– Om weer terug te gaan naar Facebook: ik vond het wel heel gaaf om te merken dat als ik daar een blogbericht deelde, dat er dan allemaal vrienden en vreemden het lazen. Wat volgens mij nu minder het geval is.

– En dan is er nog het stukje privacy. Ook dit is hypocriet, want ik gooi natuurlijk heel m’n hebben en houwen hier neer (o, wacht, toch niet ;)), maar het voelt wel alsof ik daar nog een beetje grip op heb.

Gedurende het jaar stapte ik uit vrijwel alle Whatsapp-groepen, gooide ook ruim 80(!) Whatsappgesprekken weg, leegde mijn inbox en afgelopen zomer zette ik – na een aantal weken niet erop kijken – Facebook op slot. Wat. Een. Rust.
Een paar weken daarna begon Suus te schrijven over telefoongebruik en kon ik alleen maar bevestigend knikken en heel tevreden zijn met de keuzes die ik had gemaakt.

Ik had mijn online plekken waar ik graag lees, maar daar koos ik dan zelf voor en daarna ging ik weer nootjes zoeken en handstanden maken (en de badkamer schoonmaken, want ook dat moet gebeuren in de offline wereld)
Whatsapp bleef, maar ik keek er minder naar. Mijn fb-account wilde ik voor het echie gaan opdoeken, maar aangezien ik nooit meer aan Facebook dacht, kwam het daar niet van.
Kortom: Eind goed al goed. 

Dacht ik.

Maar toen wilde ik een nieuw leven op gaan bouwen en opeens kwam het woord Facebook weer in mijn gesprekken voor. Zo in de trant van ‘Voeg me anders toe op Facebook’, of ‘Je kunt onze evenementen vinden op Facebook’. Zelfs – en hier schrok ik van – toen ik interesse had om ergens te gaan werken, werd er gezegd ‘Je kunt je aanmelden voor deze en die bijeenkomst op Facebook’.

Daar begon het twijfelen.

– Moet ik Facebook hebben om hier mensen te leren kennen? Als ik zo principieel loop te doen, heb ik daar niet alleen mezelf mee? In welke groepen zou ik aansluiting kunnen vinden? Of evenementen? Hardloopwedstrijden?
Mijn loopvereniging heeft bijvoorbeeld een levendige fb-groep en ik snap sommige grappen niet, omdat ik die online heb gemist. (Maar het kan ook zijn dat ik gewoon een andere vorm van humor heb)

Waar het op neerkomt is dat ik vannacht mijn eigen Facebookprofiel na minstens twee maanden afwezigheid weer eens opende. Ik had verwacht dat het spectaculair zou zijn, maar er gebeurde vrij weinig.

Ik zag dat een vriendin foto’s had geüpload van haar vakantie, en ik dacht: wat leuk voor je, wist ik niet. Er stond een rijtje ‘herinneringen’ op me te wachten. En evenementen waar ik niet op was verschenen en die ik ook niet had gemist.

Oké, er gebeurde niet helemaal niets. Ik zag foto’s van zwaarbepakte fietsen en vieze gezichten: mensen die bergen beklommen en vastzaten in de modder en hun uithoudingsvermogen op de proef stelden en met hun Pablo’s nieuwe grond aan het ontdekken waren, kortom, mensen die lééfden, terwijl ik schoon en warm onder een dekentje maar vooral overdreven saai zat te zijn op de bank. Soms heb ik een beetje heimwee, maar dat is stof voor een volgende keer.

In ieder geval lagen er geen vriendschapsverzoeken van nieuwe vriendinnen te wachten, en wist ik ook niet meer bij welke groepen ik zou willen horen. En het is misschien een beetje een teleurstellend einde, maar vanochtend heb ik mijn Facebook weer gedeactiveerd en dat voelde echt heel erg goed. Zonder gaat het ook wel lukken. :)

 

*Ik las Welkom in het rijk der zieken van Hannah Bervoets, wat helemaal in de tweede persoon is geschreven en hoewel ik er eerst wat weerstand tegen had, besloot ik het zelf ook eens te proberen.

**Waarbij je je natuurlijk altijd af moet vragen wat je dan echt bereikt.

4 gedachten over “Lang stuk tekst over niets nieuws

  1. Interessante bedenkingen maak je zeg. Ik zou eigenlijk op enkele dingen specifiek willen reageren, maar kijk: ik ben ook te moe nu, maar ga toch alvast laten weten dat ik met aandacht meegelezen heb.
    Los van FB: hoop dat het beter gaat met de pijn aan je heup? Niet kunnen slapen van de pijn is echt rot.

    • Zoals bij zoveel dingen: als ik dan maar accepteer dat ik een late reageerder ben, en me daar niet schuldig over voel, dan kan ik het ineens wel. :)
      Ik ben benieuwd wat voor – ongetwijfeld interessante – dingen je te zeggen hebt en bedankt voor je meeleven. Ik werd zonder pijn wakker! En nu nog steeds. Ik denk dat er wat tekst uit wilde ;).

  2. Ik vind het ook enorm lastig om via tekst te contact te onderhouden. Ik accepteer daarom dan maar dat het contact helaas wegvalt ook al denk ik nog weleens aan die persoon. Contact via tekst is voor mij gewoon geen goede vervanger voor de omgeving/omstandigheden waarin het contact begonnen is en functioneerde (meestal door elkaar ergens regelmatig fysiek tegen te komen).

    Tekst kost mij ook veel tijd (in dit geval schrijf ik netto < 3 woorden per minuut), vaak schrijf ik dingen niet op zoals ik ze bedoel en is het feedbackmechanisme (interesseert het ander wat ik zeg, is het duidelijk, waar kunnen we het gesprek heen sturen etc.) erg traag en inefficiënt voor mijn gevoel (misschien ook mijn gebrek aan ervaring). Zodoende reageer ik ook hier vaak niet en heb ik nu ook een heleboel niet opgeschreven. Best zonde, want blijkbaar is er een onderwerp met gedeelde interesse. Misschien in plaats van al deze tekstuele reacties maar een Loessoep spreekuur openen ;)?

    • :) Leuk dat je dan nu wel reageert! Ik herken dat hoor, die vragen van je feedbackmechanisme (chique woord wel), maar ik probeer dat meestal te omzeilen door mezelf af te vragen ‘Oké, en wat is nu wat ik echt wil zeggen?’ en dat als eerst op te schrijven, dan kan ik er altijd nog in subtiliteiten omheen praten.

      En over of het de ander interesseert. Dat boeit me natuurlijk wel, maar ik houd me altijd voor van niet. Zo ook hier, als ik ga nadenken over dat ik iets interessants wil schrijven, dan komt er niets. In wezen is het allemaal maar klets. Dus die vraag verban ik het liefst naar ver weg, geeft alleen maar onnodige druk.
      Goed weekend alvast!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s