Waar ligt de grens?

(toepasselijke vraag als je net van Nederland naar België bent verhuisd ;) )

‘What are your limits?’ krabbelde ik op de achterkant van een post-it die ik uit m’n tas had opgediept.

Het was een vraag die Jonathan Safran Foer zichzelf stelde en daarna doorkaatste naar de interviewer.

“Eet u vlees?” vroeg hij.
“Ja”, zei zij.
“Dat is logisch”, zei hij weer. “Dat doen bijna alle mensen.”

Het was een kalm gesprek. Niet één waarin zij of hij in de aanval of verdediging schoot. Niet waarin ze tegen elkaar zeiden ‘je moet zus of zo’, of andere oordelen uitspraken.

Dat we iets moeten doen voor ons milieu staat vast, maar we vergeten zo vaak de ‘ik’ in deze ‘wij’. Natuurlijk, er moeten ook van bovenaf veranderingen doorgevoerd worden (minder subsidies en minder coulante regelingen voor vliegvelden, het makkelijker maken om te kiezen voor kwaliteit in plaats van wegwerp), maar wij, jij en ik, de individuen, kunnen zeker verschil maken.

Maken verschil, met elk klein stapje dat we zetten.

En als je dan ergens moet beginnen, dan zijn onze eetgewoonten misschien wel het makkelijkst aan te passen. Daarmee heb je elke dag impact.

Dus ging het gesprek verder over wat voor haar, de interviewer, haalbaar zou zijn qua eten.

We zijn geneigd om maar enkele opties te zien:
Ofwel je wordt vegetariër of veganist, ofwel je blijft eten zoals je deed en denkt er verder niet over na.

Om eerlijk te zijn, dacht ik niet eerder over dat middenstuk. Mede omdat ik het nogal gemakkelijk vond om vegetariër te worden en van kinds af aan nooit kaas at, heb ik er niet zo bij stilgestaan dat er nog heel veel mogelijkheden tussen zitten.

Een paar opties:

Je kunt besluiten om geen vlees op brood te eten, juist alleen maar vlees te eten als je het echt vreselijk lekker vindt, of je kunt minder grote porties eten, je bekwamen in het boetseren van vegaburgers of (deels) overstappen op plantaardige alternatieven. Misschien blijft het bij een bitterbal minder of het zorgen voor vegetarische alternatieven op de barbecue, het helpt allemaal. Wat Jonathan voorstelt: geen dierlijke producten bij ontbijt en lunch. Of misschien geen vlees, dat heb ik niet goed onthouden. In ieder geval: wat voor jou haalbaar is.

Dus om niet meteen al voorbij te gaan aan die ‘ik’ in de ‘wij’ van ‘wij zouden iets moeten doen’, heb ik mijn eigen dieet net even overdacht.
Ik eet geen vlees, geen vis, geen kaas (ook niet op pizza ;)), zo soms eens een ei of wat kwark. Meestal eten we hier veganistisch, maar dat is niet echt een bewuste keuze, dat is gewoon lekker.
Snelle conclusie: met de ‘wat’ ben ik eigenlijk heel tevreden.

Ik heb ooit eens een blauwe maandag de veganist uitgehangen, maar toen was het niet meer leuk om op feestjes te zijn/ bij vrienden en anderen mee te eten, en bovendien werd ik een beetje benauwd van al dat ingrediënt-lezen op verpakkingen (een bewuste kop-in-het-zand, ik hoef niet per se te weten welke e-nummers ik opvreet) (ik denk dat veel mensen deze tactiek ook toepassen bij vlees: als je niet weet wat de impact is, hoef je je ook niet te verantwoorden naar jezelf). Afijn, ik zit redelijk aan m’n grens.

Notitie in de kantlijn: Eigenlijk had ik met mezelf afgesproken dat ik elk jaar één keer vlees zou eten om te testen of ik het nog zou verteren, maar na vier à vijf jaar overslaan is dat afgelopen augustus in een berghut toch gebeurd (gevalletje eten wat de pot schaft) en ik kan vertellen dat m’n lichaam heel normaal reageerde na vijf stukjes stoofvlees.
M’n hoofd vond het moeilijker.

De ‘hoe’ is nog wel iets om over na te denken. Afgelopen week praatten de vriend en ik hier al even over: in hoeverre letten we nu op plastic/ander verpakkingsmateriaal? Op al dan niet biologisch? Op waar onze voedselberg vandaan komt?
Steeds uitgaande van de vraag ‘Waar ligt onze grens?’ (ook financieel)

Er is nog geen uitkomst, maar het was zeker een leuk gesprek. Een vraag die ik óók graag door wil spelen. Om letterlijk mee te spelen: ik zie het als een soort onderzoekje in de trant van ‘Hoe wil ik leven?’. Een zeer interessante en aangename vraag als je het mij vraagt. (Vooral ook omdat ik steeds meer leef zoals ik dat dan wil)

En mocht je daar iets over willen delen, dan mag dat natuurlijk altijd.

3 gedachten over “Waar ligt de grens?

  1. Nou Loes, dit is precies waar ik deze week mee bezig ben, gezien mijn experiment ‘een maand veganistisch eten’ in september is gestart. En een week later eigenlijk alweer strandde. Ik merkte vooral dat ik me heel naar ging voelen door precies wat jij schrijft: elke verpakking moet bekeken worden, zeer vermoeiend (misschien wen je eraan, maar nu vind ik het niet leuk), en ik wist ook geen oplossing voor de situatie waarin ik ergens anders at en geen zicht had op die lijst. Of een oplossing voor de situatie dat er alleen broodjes zijn gesmeerd die duidelijk niet aan de categorie veganistisch voldoen en ik wel honger heb. In de laatstgenoemde situatie at ik dus zo’n broodje, en voelde me daar dan heel slecht over. Dat voelde ik me ook toen ik achteraf las dat ik een vegetarische burger at die ei bevatte. En waar ik als vegetariër wel eens de discussie moet voeren of ik me wel vegetariër mag noemen als ik kaas eet, en ik dan denk ‘bemoei je met je eigen zaken’, is het nu vooral de omgeving die mild voor me is terwijl ik voel dat ik continu faal. Terwijl eten zo leuk is (al moest ik in Thailand wel dagelijks chanten dat ik niet zou eten voor plezier..). Volledig veganistisch is me nog een brug te ver, en misschien blijft dat ook. Ik ga nu voor de geen kaas/melk/ei en zie dan wel of dat voor mij werkt. En in gezelschap ben ik denk ik nog milder, ik wil niet moeilijk doen (alleen wat betreft vlees, maar dat vinden mensen gelukkig niet meer zo moeilijk). Al vraag ik me wel af of ik me eigenlijk wel aan de maatschappij moet aanpassen terwijl ik in mijn ogen het goede doe…?

    • Aiaiai, ten eerste wil ik zeggen: wat goed dat je zo je eigen grens opzoekt! Maar klinkt ook wel alsof je hem goed tegen bent gekomen ;). Ten tweede: weet je zelf ook wel, maar jij hoeft je echt niet schuldig te voelen. Kijk naar de andere kant, je doet al zoveel dingen, daar mag je echt trots op zijn! (Ik bewonder je er in ieder geval om)

      Wat betreft die laatste vraag, dat is een vraag die ik mezelf ook vaker stel. Het antwoord is denk ik afhankelijk van de situatie: je hoeft niet een grote spaarpot op de bank te hebben, ook al zouden banken dat graag zien. Maar bijvoorbeeld met- het wegdoen van -een smartphone zie ik nog geen oplossing; daar pas ik me aan, omdat onze samenleving nou eenmaal daarop draait en ik het mezelf wel heel moeilijk maak als ik dat weiger.
      Ik denk dat het in ieder geval goed is om zelf na te blijven denken. ;) En dat je dat al heel erg doet! (Vind ik mooi aan jou)

  2. Pingback: 100 keer actie (2) | Loessoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s