Pablo el toro

Over hoe ik opeens in een stierenvechtarena terechtkwam. (Ik verklap gewoon de clue al, want ik wilde een kort stukje typen maar het werd een heel verhaal)

Zo rond één uur ’s middags was ik op een bankje in een lege speeltuin gaan zitten en belde ik met el novio. Ik weet nog dat ik zoiets zei als ‘nee, ik weet nog niet waar ik ga slapen vannacht, ik denk wel dat ik weet waar ik heen wil, dan zal ik daar eens rondvragen‘.

Die nacht had ik op een camping geslapen waar meer katten dan mensen rondliepen die mekaar om de haverklap in de haren vlogen dus dat kon beter. Bovendien sliep ik steeds maar op rotsen en haringtechnisch is gras of zand gewoon zoveel fijner.

Oja, om even een reëel beeld te schetsen, want het is niet alleen maar glitters, regenbogen, lekker fietsen, beetje babbelen, volle bak genieten: die ochtend was ik wat bergen uitgefietst en dat betekende een nieuwe spelpartner:

Señor Viento. Alias de Wind, met hoofdletter W (of V).

Ik had die ochtend geleerd wat het betekent als je de wind a cara hebt en bovendien waren al m’n potentiële pauzedorpjes verlaten, dus ik zat nogal leeg en wat gefrustreerd op dat bankje met een ontbijt dat veel te lang op zich had laten wachten.

Het was wel mooi, maar ik ga niet zo goed op vlak.

Spaans vlak. (is niet vlak)

De reden waarom ik wist waar ik heen wilde was dan ook simpel: grote supermarkt. Er moest gewicht in die fietstassen. En in mij.

Eenmaal daar aangekomen weet ik ook niet precies meer hoe het gebeurde, maar ik ging zitten op het pleintje bij de kerk en voor ik het wist, stonden er vijf Spanjaarden om me heen opgewonden te roepen en te schreeuwen en moest ik achter Eugenio aanfietsen die me met een hele grote grijns de sleutel van de stierenvechtarena overhandigde.

Oké, ik weet natuurlijk wel een béétje meer hoe het gebeurde, maar het ging razendsnel.

Hier dus de langzame versie:

Eugenio zag me zitten, fietste naar me toe, had zelf over de hele wereld gefietst en vroeg of hij me ergens mee kon helpen. Ik antwoordde dat ik een plekje met gras of zand zocht waar ik de tent op mocht zetten.

Hij wist wel wat. Vroeg een voorbijganger om te helpen. Die weer mensen kende die wilden helpen. Die opbelden. En dingen riepen als ‘het arme kind’, ‘een meisje helemaal alleen’, ‘ze moet rusten’.

Die me ook nog een stuk zelfgebakken worteltaart in de handen duwden. Het ging mij allemaal wat te snel, maar ik begreep wel dat de mensen steeds enthousiaster werden en toen ik die grote grijns van Eugenio zag, snapte ik dat het gelukt was.

Zo sliep dit ‘arme kind’ ‘helemaal alleen’ in een stierenvechtarena. Niet in het midden – dat laagje zand is maar schijn, na één centimeter stuit je op beton – maar ergens in een onooglijk hoekje waar ze de bullshit nog weleens naartoe konden vegen. Met m’n eigen stier, Pablo en zonder geweld.

Dat de plaatselijke fanfare naast de arena repeteerde tot zeker elf uur en om half twaalf nog een toegift gaf, nam ik maar voor lief. Ik kon van de adrenaline toch niet goed slapen.

4 gedachten over “Pablo el toro

  1. spanje is een geweldig land om op onmogelijke plekken te kamperen/ overnachten. Ikzelf heb wel eens mijn slaapzak uitgerold in een gangpad bij een flat. Twee families (!) kwamen onafhankelijk van elkaar kijken hoe het ging en hadden iets te eten voor me, ik heb ook eens ergens mijn tentje uitgerold in een parkje in sevilla, de volgende keer bleek dat het parque municipal te zijn. veel bekijks. Hetzelfde is me ook eens overkomen in de tuinen van Versailles, maar dat is een ander land.

  2. Pingback: Vrouw zoekt boom | Loessoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s