Wat er is

Er is de mist in de ochtend die sluimert door het landschap, je frisgewassen kleren nog net een beetje frisser maakt, de heuvels nog net een beetje mysterieuzer, de glimlach nog net een beetje groter.

Er zijn gele postbusjes die overal lijken te rijden, waaruit hard Freedom van Aretha Franklin schalt als de deur open gaat, of een Franse chanson waar de postbode mee meebromt.

Er zijn pasgeboren kalfjes, wankelend op hun pootjes, een beetje verdwaasd rondkijkend, niet weten waar naartoe (en waarom ook?).

Er zijn rijpe vijgen langs de kant van de weg. Een vrouw knikt me toe en zegt ‘Profitez‘.

Er zijn elke dag weer die gesloten winkels rond het middaguur.

Er is kwark en yoghurt, alles heeft de vorm en smaak van danoontjes, men eet die het best in een tent, de voeten nog in de slaapzak.

Er zijn kinderen die snappen dat het lastig is om een nieuwe taal te leren, me vertellen dat cat het woord voor chatte is, dat een vleermuis ook echt een muis met wat extra is en dat we eigenlijk allemaal de handstand kunnen, als we maar oefenen.

Er zijn kippen die me blijven volgen.

Er is een ezel die laat horen hoeveel geluid een ezel maken kan. (Véél)

Er zijn velden vol puntige stengels waar eerst zonnebloemen hebben gestaan.

Er zijn velden vol dorre donkerbruine zonnebloemen, hun kop naar beneden hangend.

Er zijn velden vol maïs.

Er zijn bergen dampende maïs, in vrachtwagens, voor opslagplekken, op de grond.

Er zijn lappen grond waarvan ik niet weet wat er staat. Als je je ogen tot spleetjes knijpt en naar het landschap kijkt, lijkt het een patroon, een geheimschrift, een wonderlijke vlakverdeling die je zou willen bewaren. Oprollen en dan thuis over je bed spreiden, zodat je erin kunt wegzakken en net zo weids dromen als het uitzicht ver is.

Er is de uitdrukking ‘ça marche’. En het is waar.

Er zijn campings die gesloten zijn.

Er zijn campings die niet bestaan. (Maar, die zijn er dus eigenlijk niet)

Er zijn telefoonnummers die je kunt bellen.

Er is een mannenstem die zegt ‘er is hier in de streek ruimte genoeg’, een mannenstem die zegt ‘u bent zeker daar en daar’, een mannenstem die me in rap Frans vertelt dat hij me niet verder kan helpen.

Er is een dorp met de naam Wayaux. Ik rijd er doorheen en roep stilletjes, in gedachten, naar alle huizen ‘Wajooo’.

Er zijn dieren die om de tent schuifelen, die geluiden maken die ik niet ken, met formaten waar ik geen weet van heb (zijn ze groot of juist heel klein? Komen ze ergens op af of gaan ze ergens naartoe?)

Er zijn heel veel kilometers.

Er zijn dagen die voorbijgaan, waarvan ik dacht dat ik alles zou onthouden, waarvan ik niet meer weet wat ik deed of dacht.

Er is een man die op krukken loopt, als hij stilstaat om te praten, drukt hij de stokken klem in zijn buik, alsof hij anders om zou vallen.

Er is een man die naar me toekomt. Hij zegt ‘ik heb je gezien, je was aan het zoeken’.

Er is een man met een marktkraam, die achter elke zin ‘hoepla’ zegt -en dan op z’n Frans-, die breed glimlacht, meer nog met zijn ogen dan met zijn mond.

Er is een man die bij mij hoort. (En dat voelt eigenlijk heel dichtbij)

Er zijn baguettes die kraken als ze onder oksels geklemd worden.

Er is altijd weer de vraag: ‘Waar ga ik heen?’

Er is altijd weer de vraag: ‘Hoe ver nog?’

Er is altijd weer een antwoord: ‘Pas de problème‘.

5 gedachten over “Wat er is

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s