Opzij kijken (of niet)

Over vergelijken en yoga 

 

Ik voel nooit zo de drang om hier over yoga te schrijven, want ja, de mensen zouden maar eens gaan denken dat ik zweverig ben. – Dat ben ik namelijk best weleens. – Plus: ik ken veel mensen die veel meer over yoga en de filosofie weten, die veel meer poses kunnen uitvoeren en die namen van poses in Sanskrit kennen of überhaupt het woord Sanskrit kunnen typen, zonder dat ze daar een rok van maken. (Ik typ steeds Sanskirt)

Maar, nu dan toch! Want, yoga helpt mij, niet alleen de houdingen maar ook de filosofie. Ik vind het leuk om er eens wat woorden over op papier te zetten, kijken of dat lukt.

Mijn thema van vorige week was: niet opzij kijken.

2014 – Bikram yoga

Ik kwam terug uit Taiwan met een enkel die niet graag naar rechts of links hupte, maar die wel beduidend veel baat had gehad bij yogalessen, met als bijkomend voordeel dat het ook mijn hoofd heel goed had gedaan.

Dus besloot ik om in de zomervakantie van 2014 een Bikram yoga cursus te doen: ik ging in 30 dagen in totaal 28 keer naar een Bikram yoga les. (waarom Bikram? Nou, dat was dichtbij)
Bikram yoga is behalve heel warm (het is 40 graden in de zaal) ook heel duidelijk: je doet Altijd dezelfde serie van anderhalf uur. En daarna ga je even chillen in savasana.

Altijd hetzelfde betekent altijd hetzelfde. Dezelfde houdingen, dezelfde volgorde.

Maar je lichaam en geest zijn iedere dag anders.

Dus met die eentonigheid valt het reuze mee.

 

In het begin kijk je je ogen uit. Niet alleen omdat iedereen bijna zonder kleren staat te zweten, maar ook omdat je de poses nog niet kent en dus wel moet spieken bij de buurman/vrouw om te zien wat je moet doen.

Dat voelde een beetje ongemakkelijk. Ik had niet echt moeite met mijn eigen lichaam, maar het is iets anders om in je sportondergoed dubbelgevouwen met een been in de lucht te proberen zoveel mogelijk te ontspannen, terwijl andere mensen misschien wel naar je kijken. Ook naar die rijstbultjes op je heupen.

 

Gedurende die maand verlegde ik mijn focus steeds meer.

Zodra ik de poses kende, hoefde ik niet meer op de anderen te letten en kon ik in mijn eigen cocon kruipen. Mijn eigen oefeningen doen, zonder te kijken of anderen verder komen, hun handen platter op de grond krijgen, of mooier in een houding staan. Ik dacht helemaal niet na over mijn buik inhouden, want ik was aan het ademen en daar was al mijn aandacht voor nodig.

Ik merkte dat ik soms geen idee had met wie ik yoga had gedaan. Omdat dat niet hoefde. Omdat het totaal onbelangrijk was, want ik deed het voor mezelf en daar had ik mijn handen aan vol.

 

Wat dat met me deed? 

Ik leerde – opnieuw – dat ik mezelf niet hoefde te vergelijken met anderen. Niet in die yogazaal, niet daarbuiten. Focus op jezelf. Dat betekent voor mij niet dat je de ander moet vergeten of alleen maar over jezelf moet praten, juist niet. (behalve tijdens de yogales zelf, wat dat betreft zijn yogalessen voor mij best egoistisch van aard)

Ik zou liever zeggen; focus op jezelf met aandacht voor anderen. Oprechte aandacht. Niet met die meetlat, liniaal of geodriehoek. Niet jouw mening aan een ander opdringen. De ander laten zijn.

 

Niet opzij kijken tijdens het sporten  

Ik ging hierdoor ook anders sporten. Ik voelde in een wedstrijd minder concurrentie.

Voor hardloopwedstrijden of triathlons sprak ik mijzelf graag zo toe: Kijk niet opzij. Laat je niet opjutten door mensen die harder van start gaan. Laat je niet imponeren door die fiets met dichte wielen naast de jouwe. Met een dure fiets moet je ook trappen. Doe je eigen ding, geniet ervan dat je lijf dit kan, blijf vooruit kijken en vooruit zul je gaan, hoezee!

Natuurlijk lukte dat focussen op mezelf niet altijd. Ik heb mezelf er vaak aan herinnerd dat ik me niet hoefde te vergelijken met anderen.

Soms was het ook gewoon niet handig om alleen maar op mezelf te letten. Dat ik in Egmond alleen het strand opliep (met windkracht 7 tegen) omdat ik lekker rustig op mijn eigen tempo was gestart, dat was achteraf wel grappig.

Bovendien, vergelijken is soms ook leuk. (niet oordelend enzovoort)

 

Terug in Nederland 

(een sprong in de tijd hier)

En toen kwam ik een paar weken geleden terug in Nederland. Ik keek even alleen maar opzij, naar links en rechts, want ik wilde alles zien. Ik wilde weer zien hoe de Nederlander doet, hoe hij/zij zich gedraagt, welke opmerkingen er worden gemaakt. Ik moest erom lachen en huilen en ik was steeds maar aan het opletten of er iemand was die ik kende. Die lopen hier zomaar over straat, mensen die ik ken en die mij kennen. :)

Afijn, ik was dus nogal gericht op de ander.

De mensen om mij heen hebben relaties, een plek om te wonen, een baan, een auto van de zaak, een ritme, een leven dat ingericht is. Omdat ik zo gefocust was op de ander en omdat ik al die dingen ergens ook wil, raakte me dat. Ik had dat allemaal niet.

Ik lag achter. Hopeloos achter.

– Dat is natuurlijk niet zo, en dat weet ik ook wel. Maar toch voelde ik dat even.

Twee gedachten zaten met elkaar in de knoop:

  1. Ik vergeleek mezelf met mensen die, in mijn ogen, ‘succesvol’ zijn en ik voelde me daardoor alsof ik heel veel niet had.

terwijl ook

  1. Ik ben zo rijk. Er is hier drinkbaar water zat. (en het smaakt nog lekker ook) Er zijn mensen die om me geven. Ik heb een dak boven mijn hoofd. Ik heb onderwijs genoten en ik heb daarvan genoten in de letterlijke zin van het woord, jeetje, ik heb zo veel.

 

Liever ben ik dankbaar voor wat ik heb, dan dat ik mezelf beoordeel met de maatstaf van iemand anders.

En dus probeerde ik iedere ochtend voor ik ’s ochtends begon te krakken, me voor te nemen om niet opzij te kijken. Allereerst in de yoga ruimte, maar ook naast de mat. Om die verwachtingen en levens van anderen gewoon te laten zijn, ik mag ze bewonderen, maar ik hoef mezelf daar niet slechter van te voelen.
Ik wil de dingen doen zoals ik ze doe. (Dat is dan weer niets nieuws)

Of zoals iemand tegen me zei in Peru: je kunt wel steeds verder een ladder op willen klimmen, maar als die uiteindelijk tegen een dennenboom staat, pluk je alsnog geen appels. 

Advertenties

3 thoughts on “Opzij kijken (of niet)

    • Ja. Ik vind dat zelf ook een erg mooie uitspraak!

      Na 2014 heb ik eigenlijk geen Bikram meer gedaan. Ondertussen ben ik bezig met Ashtanga Vinyasalessen. In Colombia volgde ik vooral inbound en hatha. En natuurlijk verschilt de stijl van iedere docent… :)

  1. Mooi stuk (en niet zweverig!). Het is dat ik heb gezworen dat ik nooit meer aan yoga ga doen, anders zou ik het ook wel willen, want ik vergelijk mezelf CONTINU met anderen. Ik weet wel dat het niet nodig is, maar toch is het lastig om het niet te doen. Ik doe mijn best.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s