Hoe gaat het nu verder?

Ik bereid me voor op terugkomen, op Nederland opnieuw ontdekken, op hoe ik met mijn nieuwe ik weer een plekje mag vinden in die (soort van) oude wereld. Met goed brood, fietsen, familie en vrienden dichtbij. En met stoplichten, agenda’s en dingen doen zoals je die ​altijd deed.

Zoals al aangekondigd, vandaag deel twee. Over de vraag: Hoe gaat het nu verder?

Met wat foto’s van mijn wandeltocht door een bescheiden stukje woestijn hier.

Ik weet nog dat ik terugkwam uit Taiwan en dat sommige dingen verder gingen alsof er niets gebeurd was. Dat was zowel fijn en niet fijn. Fietsen lukte meteen weer, ik ging nog steeds graag spontaan bij mensen langs en voor ik het wist, studeerde ik weer wiskunde in Nijmegen en maakte ik de gebruikelijke ritjes huis-sportcentrum-supermarkt etc.

Het voelde apart, gewoon doorgaan. Alsof het geen recht deed aan het feit dat ik wél weg was geweest. Want er was natuurlijk wel wat gebeurd.
En niet alleen dat was alsof er niets was gebeurd. Soms voelde de houding van anderen als:

Jij hebt vast een goede tijd gehad. Super! Ik heb je blog gelezen dus ik weet alles al. Laten we het over de Toekomst hebben. Je PLAN. Want je weet toch zeker wel wat Nu? Nu je in de Echte Wereld bent, moeten​ er dingen gebeuren. Het kan niet eeuwig vakantie zijn. 
Zo voelt het dus niet, als vakantie.

Om eerlijk te zijn. Er is geen Plan. Of nou ja. Er zijn heel veel plannen. Meerdere scenario’s die allemaal nog een soort dagdroom lijken. Ik wil graag iets publiceren. (Alleen, wie wil dat nou lezen?) Ik wil misschien wel met een Plan de wereld over, of met een vraag. Iemand die Langs de oevers van de Yangtze gezien heeft? Dat lijkt me mooi.

Ik wil misschien wel lekker werken. Eens een jaartje op dezelfde plek zijn, iets betekenen voor anderen. Ik wil weer sporten. Veel. Fietsen en hard fietsen.

Ik bedoel maar, genoeg plannen en dromen hoor. Nog meer vertrouwen, dat het wel goedkomt.

Maar eerst wil ik mezelf tijd geven. Om weer te landen en te wennen. Te zien wat het weer, de taal, de mensen met me doen. Daar is tijd voor nodig.
Dus ik hoop, heel hard, dat m’n omgeving me ook een beetje tijd geeft. Niet van:

Je was weg, jaja, mooi hoor. Je hebt de tijd genomen, prima prima. Nu wacht het Werkelijke Leven, popelend van ongeduld, op je. En het was ook wel lang genoeg hoor. 

Het deed wat zeer als mensen na de vraag ‘Hoe was het?’ genoegen namen met ‘Goed‘. Of als de vraag die volgt is: ‘En wat zijn dan nu je plannen?’ 
Net als dat ik hoop dat ik dat niet doe bij anderen. Want er is echt niet alleen hier geleefd.


Natuurlijk is de plannenvraag belangrijk en interessant, ik ben daar zelf ook mee bezig. Maar ik heb eerst tijd nodig, om te vertellen en te luisteren, over/naar wat er gedaan en gedacht is.

Bovendien vind ik deze vraag ineens heel Nederlands. Omdat we zo graag voor de toekomst leven. Omdat we zekerheid hebben heel belangrijk vinden. Omdat we geluk vooruit willen plannen en daarom geen gaatjes in onze agenda’s overlaten. Je gaat jezelf toch wel verbeteren? Je wilt toch wel meer?

En dat is gewoon niet hoe ik het nu gewend ben.

Dus, hoe nu verder? Leuke vraag. Moeilijke vraag. Stel m gerust na een tijdje en laten we er samen een beetje over dromen.

Advertenties

7 thoughts on “Hoe gaat het nu verder?

  1. Ik ga zeker mijn best doen om niet te vragen naar jouw toekomstplannen. Logisch dat je tijd nodig hebt om weer te acclimatiseren.😊

  2. Pingback: ‘Terugkomen na reis’ | Loessoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s