Een nieuw vest

1. 

We gaan op weg. De bergen in, de trappen op, het huis uit. Maar dan in omgekeerde volgorde. Twee meisjes, nee, vrouwen zijn we al, in een nieuw land. Onze haren miezeren nat, de eerste stop is om warm te worden, een start te maken met deze dag. (de weg is nog plat, de nacht sluimert nog door de straten)

We vragen om koffie met melk, maar krijgen melk met koffie. Dat is goed. Beter misschien.

Een vrouw probeert twee verrotte citroenen te verkopen, schrokt daarna de restjes ei en rijst van een achtergebleven ontbijt naar binnen. Veegt met haar hand langs haar mond en heft hem op, hoopvol en een tikkeltje agressief.

Ik vraag me af wat ik zou doen. Of ik het zou kunnen, overleven. Hoe het voelt. Iets in mij doet pijn als ik haar weg zie duiken.

2.

Het stappen begint. De ene voet voor de andere en blijven ademhalen. Er zijn meer wegen in het echt dan op de kaart. Dat is niets nieuws.

Eerst vind ik dat er nog niet genoeg regen is, daarna ben ik toch al nat, mijn regenjas blijft droog. De regendruppels voelen aangenaam op mijn gloeiende wangen. Hoger en hoger kruipt de weg de bergen in. De modder spat op.

We vertellen elkaar over de keren dat we vielen en weer opstonden. Hoe er soms iets brak, maar hoe het ook altijd weer goedkomt. Dat het niet erg is om gevloerd te worden, een tijdje op de grond te liggen en niet te weten hoe je op moet staan.

Het gaat over vertrouwen hebben. In jezelf. In anderen.

De mensen die we tegenkomen vertellen ons hoe dichtbij alles is, maar dat werkt alleen als je de weg weet. Als je de weg überhaupt kunt zien. Maar de wolken omarmen ons en ontnemen ons het (uit)zicht. We vinden het wel, zolang we maar blijven lopen.

Weer dat vertrouwen.

3.

Rosaria heeft vier honden. Eén blijft op het dak, uitkijkend op druipende bomen en witte mist, wachtend op vijand, vriend en vreemdeling.

Ze heeft ook een berg gedroogde maïs, rottende bonen met vliegen, een paar kisten vol verse glimmende tomaten, haar familie dichtbij en een vest waar de gaten in zijn gevallen. Ik zie haar elleboog. Bruine huid met ingesleten rimpels, net als haar gezicht.

Een grote glimlach lacht alle kreukels open. Of we in haar voortuin willen kamperen met deze hevige regen?

4.

Na drie keer nee, komt ze aan met twee stoelen en zo zijn we onder zeil. Letterlijk. De regen tikt vrolijk op onze tent; een stuk gespannen doek om de maïs en tomaten droog te houden. Ik denk aan hoe we vroeger de kussens van de bank haalden, met de stofzuigerslang onder tafel een hut bouwden en knabbelden op soepstengels. Veilig voelde dat. Nu ook.

Luidkeels gillend komt Dillan, drie jaar mens op een loopfiets, langsgescheurd. Zijn wereld is niet plat. Hij kent alleen wegen met helling.

De wolken kruipen langzaam onze tent in en zorgen voor rillingen, snotneuzen. We halen ze op en hopen dat niemand dat hoort. We bouwen een toren van maïs, die Dillan zonder pardon omver rijdt.

5.

Rosaria houdt van bloemen, net als wij. Maar misschien toch op een andere manier. Je weet niet hoe de ander de dingen beleeft. Zeker niet als die ander een andere taal spreekt, in een ander land geboren is, opgegroeid is in een andere wereld. Ik doe altijd maar alsof iedereen net als ik is. Dat kan nooit kloppen, maar toch werkt het prima. Denk ik.

We laten wat geld achter op de stoelen en lopen in de richting die ze opwijst de regen weer in.

6.

Een groot kippenhok, plastic zakken op de grond, veel stof en oud gereedschap. De wind vindt zijn weg door de grote gaten in het dak, wij zijn de onze -alweer- kwijtgeraakt. Terug dus. En weer heen.

Nog tweemaal ‘verkeerde’ paden voor we bij een weg uitkomen. We gaan nog steeds alleen maar omhoog, dat houdt ons warm.

De armoede springt hier van de huizen, maar redden ze het niet al eeuwen zo? Ik vraag me soms af wat rijkdom brengt. Waarom hebben we nieuwe dingen nodig? En geld? De term waardevol is zo persoonlijk.

Ik zou Rosaria graag een mooi vest geven, maar ik weet niet of het beter is zonder de gaten, de verhalen, de geur.

Wat ik in eerste instantie zie als versleten, oud of armoedig, kan voor een ander grote rijkdom zijn.

7.

De weg maakt een buiging.

Advertenties

4 thoughts on “Een nieuw vest

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s