Woensdagmiddag, schuilen voor de regen

Ik begon een automatisch schrijven sessie met mezelf, maar voor het eerst niet op papier maar direct in een wordpress bericht. Dat resulteerde in dit blog die gaat over Annie MG Schmidt, verwachtingen en een opgeruimd hoofd.

Automatisch schrijven was het echter niet, want zo in een app ga je nadenken over schuinschrift, woordkeus en Enteren. Je kunt zo makkelijk nog iets van eerder veranderen.

Oja, en aangezien ik nu toch bezig ben, heb ik foto’s van het hiken bij Cotopaxi toegevoegd. Want daar werd ik blij (van).

Dit is de vulkaan Cotopaxi (werkend dus je kunt niet naar de top)

Er zijn in de omgeving genoeg mooie bergen te beklimmen

19 april 2017– Hee, hoe gaat het? Nou, ik mag niet klagen. Ik heb mijn bruine benen opgetrokken onder een poncho en lees. Anna, een biografie over Annie MG Schmidt. Het regent. Er is nog genoeg thee en chocolade-ijs in de diepvries (thee niet in de diepvries) om in dit fort op het dak te blijven wonen voor de rest van de middag. Tot de stortbui klaar is en ik op zoek kan gaan naar avocado, koriander, misschien een lucifer of twee.

Soms moet ik hardop lachen, want Annie schrijft geestig en ik leef met mezelf mee in al haar boeken. Ik heb, onbewust, bijna haar hele oeuvre gelezen: Otje, Pluk, Jip en Janneke, Minoes. De liedjes van Ja zuster Nee zuster galmen door mijn gedachten. Alleen van Ibbeltje vraag ik me af of ik die ooit ben voorgelezen.

Je kunt best een paar jaar dit een paar jaar dat doen. Of een jaar ertussenuit knijpen. Noodgedwongen of niet. Ik bedoel, zij deed het en als je het leest klinkt het heel logisch. Ik vind het prettig om me te realiseren dat een leven best lang duurt en dat je dus veel verschillende dingen kunt doen. Dat je jezelf soms te pletter werkt en dan daar weer bovenop moet krabbelen en soms jezelf opnieuw uit moet vinden, een nieuw jasje aanmeet en iets gaat doen waarvan je altijd riep dat het niets voor jou is. Dat is niet iets Schandelijks met een hoofdletter S.

Het leven van een afstandje (bijvoorbeeld van een ander, of van dingen die al voorbij zijn) behandel ik met respect, terwijl ik dat van mezelf waar ik nu middenin zit, soms bij de oren pak en flink door elkaar rammel.

Soms heb ik het idee dat mensen andere dingen van me verwachten. Over wat ik volgend jaar ga doen. Of daarna. Dat ze het zonde vinden wat ik nu doe. Om eerlijk te zijn dacht ik er zelf zo over: ik vond over een ander continent rondbanjeren niet iets ‘toevoegen’.

Ik zag mezelf later al zitten bij een sollicitatie, stamelend uitleggend dat ik er even vandoor geglipt was. ‘Ik weet ook niet precies waarom nee, ja, het was wel leuk ja. Ook niet altijd trouwens.’ 

Misschien dat ik het daarom ook wel wilde proberen. Omdat ik er een beetje bang voor was en omdat dat dan weer aantrekt. De week voor vertrek schreeuwde mijn hoofd ‘Ga toch lekker niet(!!!!)’ en moest ik het kalmeren met ‘Als je twee dagen wegblijft, is het ook oké’ en ‘Zie maar of je in die vlieger stapt’.

Ik stapte in en die twee dagen zijn er ondertussen ruim over de 150. (Wajo)

Toen mensen vroegen wat ik dan toch zocht, of waarom ik ging, wat ik überhaupt ging doen, kon ik niet anders antwoorden dan ‘Een beetje leven? Misschien?’

Schuldbewust omdat ik weet dat er anderen zijn die (gaan) werken en die Grote Verplichtingen hebben en Echt iets Betekenen voor anderen of de samenleving of hun golden retriever.

En ik? Wat voeg ik toe? 

Behalve al die gassen die ik de lucht in stuur. Tja. (Mijn geweten vindt dit heel naar)

Dat ik dit op de één of andere manier zou verdienen, vind ik nog steeds een afschuwelijk idee. Bah. Het suggereert dat anderen het niet zouden verdienen (Onzin) of dat het goed is om je studie lekker snel af te ronden (ben ik niet zeker van). Aan de andere kant, waarom zou ik het niet verdienen? (Tegenstrijdig)

En wat doe je dan, al die dagen? 

Uhh. Ook een goede vraag. Best veel. Maar wat…

Hoe langer ik weg ben, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat het geen verspilde tijd is. Maar waarom precies, goed gedefinieerd met een keurig bewijs, dat heb ik nog niet op papier.

Feit is dat ik sinds vorige week een heel opgeruimd hoofd heb. Die gewoon aardige dingen tegen mezelf zegt. Vertrouwen heeft in vanalles.

Soms probeer ik haast wanhopig om niet te spiritueel en vooral heel wetenschappelijk en nuchter te zijn, maar je ontkomt er niet aan om ook weleens over Het Leven te praten en met beide voeten op de aarde kun je niet rennen. Dus.

(Hier wat lucht)

Vond ik mezelf terug in de jungle met een boekje getiteld ‘The Four Agreements’. Aangezien ik doorbladerde als ze begonnen over mannen die vlammen uit hun borstkas haalden en omdat het bovendien geschreven is in lettertype 14 met regelafstand 1.5, was het boekje zo uit.

Maar in mijn hoofd nog lang niet. Ik ben fan!

Heel in het kort: vier inzichten (dat is ook de titel in het Nederlands) die andere inzichten niet uitsluiten, maar die duidelijk en fijn zijn om aan te hangen. Geen wereldverschuivende uitspraken, maar wel goede reminders. Ik ben ermee aan het oefenen en het brengt allemaal leuke dingen.

Ik geef mezelf hier de vrijheid om een plaatje in te voegen en ik zou eigenlijk iedereen willen verplichten om erover na te denken en het toe te passen, maar dat moet je lekker zelf weten.

Advertenties

7 thoughts on “Woensdagmiddag, schuilen voor de regen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s