Een paar weken Ecuador

Ik heb geloof ik nog weinig verteld over waar ik was en wat ik deed. Terwijl ik toch best wel één en ander meemaak. Maar, de woorden willen niet vlot komen als ik een chronologisch entoen-entoen-entoen verhaaltje probeer te fabriceren en om nu knarsetandend een stukje te schrijven, nee.

Liever begin ik zonder plan en kijk ik wat er gebeurt.

Dat geldt voor meer dan dit blog.

Dus, ik schrijf gewoon wat er geschreven wil worden en als je nog iets wil weten over Otavalo – Quito – Latacunga – Quilotoa – Baños de Agua Santa – Mindo of Cotopaxi (want daar was ik), dan kun je me een bericht sturen of opbellen. Lijkt me leuk. ;)


Hotsprings in Baños

Vandaag ben ik in een bad lauwe pis gestapt. Het water was groenig, soms meer bruin en dan weer geel. Ik kon wel mijn neus dichtknijpen, maar beter was het om me eraan over te geven. De bubbels zwavel onder mijn voeten te voelen, niet te kijken naar de doorschijnende badkledij van de anderen en als afsluiting te zwemmen in de rivier om alle vieze geur te vervangen door kippenvel.

Hardlopen 

Deze berg op: zweten!



Ik ren weer! Niet dat het hard gaat, want ijle lucht (zo rende ik op 2500m, op 1800m en zelfs tien minuten op 3700m) en veel bergop en bergaf, maar ik ben zo dankbaar! Mijn conditie is toch nog niet helemaal weg, de eerste keer rende ik 40 minuten achter elkaar. Blijblijblij!

Vogels kijken

Het was lastig om géén mooie vogels te zien. Ik heb drie dagen met mijn hoofd in de nek gelopen, ’s ochtends tuutten, tsjirpten en  koerelikoerden ze me rond vijf uur het bed uit. Sta je dan: in je pyjama in de nevel, in de jungle met een lege camera.

Een Chinees met drie toeters in de bosjes. Hostels zonder keuken. Hostels met keukens die je niet mag gebruiken. Een Ecuadoraanse Amerikaan die stevig Duits brood bakt. Twee Noorweegse meisjes die al na één dag vertrekken. ‘Wij blijven niet langer, want we hebben geen tijd. We willen alles zien en als we een dag niets doen krijgen we heimwee’. Dat is geen ziekte toch? Het hoort erbij. De muggenbulten wegsmeren met tijgerbalsem. Een bakker zonder brood maar hij lacht wel vriendelijk. Eindelijk kolibries op de foto. De tropische regen die klokslag twee uur op het dak klettert.


Cotopaxi

Ik had grote plannen, maar eigenlijk zaten de dagen al vol met wandelen en vuur maken en eten en praten. Je laarzen uit de modder trekken, door rivieren je weg (en natte  sokken) vinden, goed nadenken over een volgende stap en in een onbekende plant vallen waardoor je rechterarm onder de blaasjes zit.

Heel even dacht ik dat ik doodging, maar ik wilde daarvoor nog de top van Pasochoa bereiken dus liep ik door. De regen en hagel en mist koelden mijn arm, na een dag en een nacht waren de blaren weg en de tintelingen over. Ondertussen tintelde ik van binnen. Was het de michelada? De limonade? De vulkaan roet die zich met bakken in mijn haar had genesteld?

Of toch het luidkeels zingen van Hurt (Johnny Cash)? Een kop hete thee en dromen met je ogen wijd open? Feit: deze mensen waren geweldig. En wow, wat een natuur.

Advertenties

3 thoughts on “Een paar weken Ecuador

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s