Twee meren en hoogteziekte

Ik voel me goed, ben mn angst om te reizen weer kwijt en zit in het allerfijnste hostel tot nu toe: La Bohemia in Pasto. Het voelt echt als thuiskomen als ik hier weer aankom. Bijvoorbeeld nadat ik net een meer heb bezocht, wat ik twee keer deed.

Laguna de la Cocha

Laguna de la Cocha is het tweenagrootste meer in Colombia, 40 minuten vanaf Pasto, op 2800m hoogte. In het meer ligt een eiland, isla la Corota, een natuurreservaat met cloud forest (wolkenbos, leuk woord). Vroeger woonde hier een inheems volk, cocha betekent dan ook meer in het Quechua.

Ik was erg benieuwd naar dit natuurschoon. Niemand had me echter verteld dat ik in een soort Giethoorn terecht zou komen! Mooie gekleurde huisjes, overal bootjes, kanalen, bruggetjes.

En bijna geen mensen, behalve de bewoners.

Met een beetje moed sprak ik de enige andere toeristen die ik zag aan om samen naar het eiland te gaan en een paar minuten later vertrokken we. De eerste keer dat ik een Colombiaanse Loes, geschreven Luz, ontmoette.

In feite waren we de enigen op het eiland, op een paar onderzoekers na die vier man sterk met bamboe en meetlint het eiland op aan het meten waren.


Het eiland zelf was mooi, niet spectaculair. De gesprekken heel leuk! Juist toen we weer met de boot terugvoeren begon het te hozen. Tijd dus voor een restaurantje. De rest van de middag zat ik aan de keukentafel bij Rosa, oefende mijn Spaans en dronk ik tinto (koffie). Mierzoet, want ik vergat weer eens te zeggen ‘zonder suiker’.

De terugweg van Isla la Corota in een hoosbui

Laguna Verde

Laguna de la Cocha is niet het enige meer in de buurt dat het bezoeken waard was. Ik stond om 6u op, maakte ontbijt en stapte met de Spaanse Miguel de deur uit: op naar een felgroen meer (want: zwavel), gelegen in een vulkaan. (Meer dan 4000m hoog)

Colombia speelde vandaag tegen Bolivia voor de kwalificaties van de wereldbeker in 2018, dus je snapt dat iedereen, aan het werk of niet, een voetbalshirt aanhad. De stemming was alsof ze de wereldbeker al gewonnen hadden en er werd over bijna niets anders gepraat.

Voor mij ging er dus eindelijk weer echt gehiked worde n! Ik was een beetje zenuwachtig hoe mijn schenen dit zouden vinden, maar ik kan alvast zeggen: geen enkel probleem. Jippie!

Het wandelen zelf was best zwaar, vanwege de hoogte, de wind, het weer dat steeds omsloeg (jasje uit jasje aan etc.). We kwamen slechts vijf anderen tegen en genoten optimaal van de omgeving. Echt impressionante. Heel, heel erg genieten.

 
Ik was dus al als een blij ei door de natuur aan het stappen, toen we het meer bereikten. Wow! De zon brak door (ik hoorde van andere reizigers dat ze vooral veel regen hadden, gelukje!) en het meer veranderde steeds van kleur. Ik geloof dat we wel een halfuur sprakeloos hebben zitten kijken.


Miguel is gepensioneerd leraar (kunst) geschiedenis met een passie voor graffiti en vers fruit. Naast dat het heel tof was om met hem te praten, hielp hij me ook met het verbeteren van mijn Spaans. Doordat ik de afgelopen dagen steeds alleen Spaans praat, betrap ik mezelf ook op het denken in het Spaans, heel leuk!

De terugweg was iets minder leuk. Nadat we 30 minuten hadden gewacht op onze taxi (in Colombia ben je dan gewoon op tijd) en een rit met duizend bochten en remmen-gassen repeat, stapte ik lijkbleek, kotsmisselijk en trillend uit de bus. Ook maar een taxi naar het hostel genomen dus.

Niet alleen de autorit maar waarschijnlijk ook de hoogte (Pasto ligt op 2500m, dan is 4000m best veel verschil) en niet genoeg drinken, zorgden voor deze acute ziekte.

Ik kon nog net wat rijst voor mezelf koken (bah, wat had ik weinig zin om te eten, maar ik knapte er wel van op) en een warme douche nemen voor ik met een grote fles water in bed kroop. Om er pas veertien uur later weer uit te komen. Met een zwaar hoofd, maar vol met mooie herinneringen aan de afgelopen dagen.

Advertenties

2 thoughts on “Twee meren en hoogteziekte

  1. Wat een fantastische avonturen weer! Ein-de-lijk weer hiken! Dar zal wel echt bevrijdend hebben gevoel. En een giethoorn, whahahahah, dat is wel het laatste wat ik had verwacht. Ook lieve loes, dat je nog maar veel hikes mag maken nu het zo lekker gaat! Kus!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s