Soms wringt het

Ik had een blogconcept met de titel het is niet alleen maar leuk en mooi. Als een soort tegenhanger van alle jubelgeluiden. Natuurlijk, de natuur is schitterend, de mensen meestal super vriendelijk, maar na gisteren is het weer even heel duidelijk: niet alles is leuk. .

In het kort:

ik reisde van Buga naar Popayan en kreeg vier keer met politie en corruptie te maken. Ik ben aangehouden, gefouilleerd, geïntimideerd en vandaag merk ik eigenlijk dat het me meer doet dan ik dacht.

Sidenote: dit is echt de eerste keer, naast de sloppen in Medellin, dat ik me onveilig voelde. Colombia is vooral heel goed en vol met geweldige mensen. Maar ik denk dat het goed is om te weten dat je ook moet opletten.

In het lang: 

Ervaring 1

Ik was heel vrolijk, liep met m’n twee backpacks richting de busterminal, toen ik aan werd gesproken door drie politie agenten.

Één vroeg: ‘Do you speak English?’, waarop ik antwoordde: ‘English? Yes’. Ik was gewoon verbaasd dat ze Engels spraken.

‘I’m from the police, your passport please’

En toen begonnen er dingen te klikken als in een flipperkast met op t eind een alarmbelletje.

Trrrrrrrr.

Ho eens even, waarom zouden ze mijn paspoort willen zien als ik niets gedaan heb?

Ik volgde dus m’n eigen advies op en deed alsof ik enorm gebrekkig was in zowel Engels als Spaans. En om ze wat afleiding te geven deed ik alsof ik heel blij was om ze te zien omdat ik een superdomme blije toerist was die niet wist waar de terminal was. Ik wees dus in een paar richtingen, zei ‘Terminal’ en ‘Popayan’ en ging niet in op hun paspoortissue. ‘¿Hablas español?’ , ‘ahhh, español…. Is spanish? Spanish… yesyes’ (duimpjes omhoog). Op gegeven moment arresteerden ze me. Of dat zeiden ze maar dat verstond ik dus lekker niet.

Al met al mocht ik nog een paar minuten de vrolijke debiel uithangen voor ze er genoeg van hadden en met een ‘AH, you’re a tourist’ (nee echt? Wat dacht je dan?) en een handgebaar richting de terminal stuurden.

Ik had er een naar gevoel over. Ik was niet bang. Ik bedoel, het was klaarlichte dag, er waren genoeg mensen op straat die toekeken. En het toneel spelen zelf vond ik best wel grappig.

Ervaring 2

Ik had de buschauffeur van Buga naar Cali verteld dat ik naar Popayan ging dus vlak voor Cali hield hij de bus naar Popayan staande en voor ik het wist zat ik in een lokale bus. Dat was niet per se wat ik wilde, het voelde gewoon niet zo goed,maar uitstappen leeknme helemaal geen goed idee dus ik bleef zitten.

Na een uur moesten we stoppen voor een politie controle. Ze kwamen met grote geweren door de bus lopen en keken iedereen en mij extra lang aan. Na deze ronde gingen de chauffeur en de agent voor de bus onderhandelen en werd er geld uitgewisseld.

Ondertussen was ik tactisch vriendjes aan het maken, want ik wilde dat de mensen in de bus me in ieder geval aardig vonden. Cindia, de vrouw naast me, legde me in fluisterspaans uit dat ik de gordijnen moest openen om te laten zien dat ik niets te verbergen had en dat we moesten lachen. Bovendien vertelde ze later dat de chauffeur te veel mensen in z’n bus had en deze winst deelde met de politie. Oké…

 Ervaring 3

We stopten bij een benzine station. Cindia fluisterde me al toe dat dat dus niet mag. Hier werd, behalve getankt, ook wat verhandeld en als goedmaker kreeg iedereen een zakje water. Zwijgwater. Daarna stoven we ervan door.

Mijn backpack lag achterin en ik had net nu m’n flightbag met slotje er níet omheen zitten, dus ik was een beetje bang dat er ook een pakketje in mijn tas was beland zodat ze me later konden oppakken. O gut. (Niet gebeurd natuurlijk anders schreef ik dit nu niet ;) )

Ervaring 4

De bus moest weer stoppen. Zeker acht kerels met meters lange geweren dreven ons uit de bus, fouilleerden iedereen en gebaarden iedereen daarna weer in de bus.

Behalve ik. Ik moest blijven staan en ze wilden geld. Wederom sprak ik geen woord Spaans en o, dank voor al m’n bus vrienden. Na ik denk een minuut, die echt heel lang duurde, schreeuwde iemand uit de bus dat we lang genoeg gewacht hadden en dat dit meisje niets had.

Aan het eind van de bus durfde de buschauffeur, die ook wel doorhad dat m’n Spaans niet zo belabberd is, ook nog te vragen om fooi, omdat hij door mij zoveel vertraging had opgelopen. Waarop Cindia ophef maakte en zei dat hij zich moest gaan schamen en ik ein-de-lijk naar m’n hostel kon.

Wat ik hiervan heb geleerd

  • Ik kan best zes uur m’n plas ophouden als het moet.
  • Blijf vriendelijk, blijf vrolijk, toon dankbaarheid.
  • Reis in dit gebied niet meer alleen en alleen overdag.
  • Mensen doen rare dingen om aan geld te komen. Ik vroeg Cindia waarom dit soort dingen hier gebeuren en het is voor een deel omdat de mensen hier armer zijn, omdat hier nog weinig toeristen zijn en ze het dus niet als een mogelijkheid zien om geld te verdienen, maar ze vertelde dat het ook een beetje een gewoonte is.
  • Laat mensen zien dat je menselijk en oké bent.
  • Neem snoepjes mee voor de mensen die je helpen.  (Die had ik in m’n tas zitten en heb ik voor ervaring 3 uitgedeeld, kweekt goodwill)
  • Volg je eigen plan: als ik tot aan het busstation van Cali was gereisd en daar een regelrechte bus naar Popayan had gepakt was er waarschijnlijk niets gebeurd.

Er waren nog wel meer dingen die het reizen niet altijd leuk maken, maar als ik nu naar die dingen kijk (het kwijtraken van spullen, het feit dat je je weleens alleen voelt of dat er altijd taalbarrières zijn), dan valt het wel weer mee in vergelijking met het gevoel dat ik vanochtend toen ik opstond had.

Ik had onrustig gedroomd. Ik liep hier over straat en -uiteraard- vond ik de stad niets. Wat doe ik hier? Vroeg ik me af.

Juist nu hier weggaan, lijkt me niet goed. Ik ben in een veilig hostel, ik wil niet vluchten, ik heb er geen reden toe. Maar ik merkte dat ik bij iedere politieman even opschrok.

Dus toen ging ik met mensen praten. Een halve kilo hummus maken en uitdelen aan de andere gasten. Een paar keer vertellen wat er was gebeurd. Horen wat anderen denken.

Gelukkig bevestigden ze wat ik al dacht: let op, neem de goede bus, bereid je voor en dan hoef je je eigenlijk geen zorgen te maken. En ik moet zeggen, dat doe ik ook eigenlijk  al niet meer. (En ze leefden nog lang en gelukkig ;) )

Advertenties

11 thoughts on “Soms wringt het

  1. Tjonge Loes, wat een verhaal! Ben er wel van geschrokken… Mijn eerste reactie was: gauw weggaan daar! Maar idd misschien toch niet zo’n goed idee. Hoop dat je gauw weer naar een echt veilige plek gaat.
    Sterkte daar en groetjes,

    Janny.

  2. ha Loes,
    tjonge wat een nare ervaringen. En wat goed dat je ze deelt met de mensen in je hostel en met ons in Nederland. liefs van Gerdie

  3. Waar ik nu ben is het echt veilig, voor zover het ergens echt veilig kan zijn. :) dus wat dat betreft zit ik goed. Ben wel hard aan het bedenken wat nu het volgende gaat zijn, ga ik terug of verder? Welke route? Je wordt er voorzichtiger van. ;)

  4. Hoi Loes. En altijd vertel je je verhaal met humor. Zelfs als je serieus angstige dingen hebt meegemaakt. Daar kan ik nog heeeel veel van leren. Ben benieuwd hoe je vannacht slaapt. Houd de moed erin en mijd de gevaarlijke situaties. Toitoitoi.💓

  5. Goh Loes, wat een dag! Knap hoe je je toch staande houdt in die omstandigheden en hoe je er vervolgens mee omgaat. Goede reis verder!

  6. Loes, met dat ik dit lees wil ik je uitnodigen om 22mrt tot 9 april in peru te verblijven. Ik ben daar om voor een 3 daags congres met netwerken van rural communities die hun ‘verbond’ met duurzaa
    mtowrisme met lokale betwerken, willen verstevigen. Interesse? Contact me dan maar : Suerte! Angeline

  7. Pingback: Het grote Colombia overzicht :) | Loessoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s