Een halfuur schrijven over ervaringen

Er gebeurt zoveel en er gebeurt zo weinig. Ik weet niet zo goed waar ik zal beginnen, omdat ik niet zo goed weet wat ik wil vertellen. Terwijl ik ook niet zo goed weet waar ik zal beginnen, omdat er al zoveel is wat ik nog niet heb verteld.

Dus, ik geef mezelf een half uur schrijven en ik zie wel wat er komt. .

Waar ga ik heen?

De vraag die me de laatste tijd bezig hield was: Waar wil ik heen? Ik zit nu (nog steeds) in de koffiedriehoek, eje cafetero, en ik vind het werkelijk prachtig en de mensen vreselijk aardig, maar ik wil ook wel weer door. En is dat naar Bogota en dan weer naar het noorden, of ga ik toch echt richting het zuiden en op weg naar Ecuador?

Zo ging ik ook eens een uurtje op een begraafplaats zitten vragen aan mezelf stellen

De afgelopen week had ik bedacht dat ik niet meer dan een uur per dag wilde reizen. Daardoor kwam ik in kleine dorpjes als Circasia en Montenegro waar ze nogal opkeken van een backpacker en reisde ik vooral per Willys (de lokale jeep). Soms iets te avontuurlijk en alleen naar m’n zin, maar zeker bijzonder!

Een aantal ervaringen van de afgelopen weken:

  • Schuilen voor de regen en dan uitgenodigd worden voor een bruiloft aan de overkant van de straat
  • Een mountainbike wedstrijd bijwonen, de Colombiaanse Gio die me leert aanmoedigen in het Spaans en vervolgens op vier verschillende plekken langs het parcours heel hard klappen en schreeuwen

Parijs is nog ver!

  • Op een pleintje zitten en al na vijf minuten een Colombiaanse familie die je uitnodigt om een verjaardag mee te vieren. Dansen en veel suikergoed en koffie, altijd koffie
  • Een Franse fysio die m’n benen onder handen neemt. Eerst opluchting, de dag erna meer pijn dan ooit te voren, dikke tranen, oververmoeidheid (want er niet van kunnen slapen en pijn is zo uitputtend) en nu geloof ik een einde aan het shinsplints tijdperk. (Hoop ik hoop ik hoop ik. Hoop dus)

En dus kon ik hierheen wandelen. Woehiee, wandelen!

  • Kan ook komen door de yoga. Elke dag minstens een uur, ik word er zo vrolijk van
  • Diego Garavito, mountainbiker die het tot aan de olympische spelen schopte, die me herkende in de supermarkt als ‘dat lange meisje die iedereen aanmoedigde‘, die me daarna uitnodigde voor koffie en pinda’s en fietsen kijken. (En regelde dat ik met de lokale club mee mag fietsen vanavond: ze rijden s nachts want dan zijn er minder auto’s op de weg, vertrek om 22u)
  • Een avond die begon met een gitaar waarbij iedereen op gegeven moment met een pan, rasp of pollepel in z’n handen zat te zingen en lachen
  • Een lokale voetbalwedstrijd: ik wist al dat de Colombianen graag vieren, maar ze dansten en schreeuwden en toeterden. Zouden Nederlanders alleen doen als we wereldkampioen waren geworden
  • Meehelpen op de school maar eigenlijk niks mogen doen omdat de leraar het hele lesuur volpraat
  • Een theateravond bijwonen. Met dans en muziek en zo duidelijk Spaans dat ik alles kan volgen

Nu ik nog langzamer reisde dan ik wilde, door m’n been, en daar eigenlijk heel tevreden mee was, besefte ik me weer dat het niet echt belangrijk is waar ik heenga. Ik wil leuke mensen om me heen, ik wil yoga kunnen doen, ik wil gezond kunnen eten en ik wil iets creatiefs. En als het even kan wil ik bewegen. Maar er is wel een verschil. Want toen ik even niet kon bewegen besefte ik me hoe belangrijk dat was voor mij. Hoe ik mezelf vooral leuk vond om de dingen die ik deed. Maar ik ben eigenlijk ook best een leuk persoon als ik niet elke dag fiets / loop / … Nu had ik dat een jaar geleden ook wel beaamd, maar ik moest het nu in de praktijk brengen.

Elke dag.

Als anderen vroegen wat ik had gedaan en ze me vertelden over alle toffe tochten en zware hikes. Daar kon ik zonder jaloezie naar luisteren en ik denk dat dat lukte omdat ik er vrede mee had dat ik het niet deed. Nouja, zoiets dus. (Ik heb maar een half uur maar oei,wil er eigenlijk meer over nadenken hoe dit te verwoorden)

Steeds weer doe ik dingen die ik thuis ook had kunnen doen, maar hier heb ik meer rust om bijvoorbeeld te gaan zitten tekenen. En ook al regent het pijpenstelen, ik kan nog elke dag een korte broek aan.

Ik vind het eigenlijk wel een geruststellende gedachte: ik hoef niet per se hier te zijn om het goed te hebben, maar nu ik hier ben, wil ik ook nog niet terug. Dus die vraag, waar ga ik heen, die schuif ik nog even voor me uit. :)

(Halfuur en vier minuten zijn over, dus ik moet dit publiceren van mezelf)

Advertenties

One thought on “Een halfuur schrijven over ervaringen

  1. Wat veel afwisselende ervaringen…en wat geven de foto’s een mooi beeld van Colombia. Fijn om te lezen en te bekijken. Ik hoop met jou dat de pijn aan de schenen nu voorbij is. Doe ’t voorlopig vooral nog kalmpjes aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s