Mijn ervaring met het platteland van Colombia

De afgelopen vijf dagen werkte ik in een hostel, wat meer een boerderij is, want doordeweeks waren er geen gasten en buiten dat is het gewoon een finca (met koffie en bananen).


Ik vind het nogal intens, maar wel positief, om hier te zijn. Dat schreef ik twee dagen geleden al, maar dat vind ik alleen maar meer. Waarom?


Samenleven met de mensen hier, is even terug gaan in de tijd. Een tijd van vóór mijn tijd: we koken hier op vuur en er worden alleen paarden (en bij andere boerderijen ook motoren) gebruikt als vervoersmiddel. Omdat ik niet kan paardrijden, en mijn benen ook niet willen wandelen, betekent dat dat ik hier best wel vastzit.

In een heel stil landschap.

Een stilte die beklemmend, ontzagwekkend en wonderlijk is. Ik voelde me er de eerste dag zo rusteloos door. Juist waakzaam omdat er niets gebeurt, behalve het kraaien van de haan. (En vandaag hadden de honden alle drie de kippen opgegeten, drama! Je maakt wat mee hoor ;) )

Ondertussen ben ik al wat meer aan de rust gewend, maar ik weet nu ook: zo afgezonderd wonen is niets voor mij. Ik wil met mensen kunnen praten.

Dat praten is best lastig. Mosquitos is hier ineens niet het woord voor muggen, maar voor zandvliegen en men praat heel onduidelijk. Vind ik dan. Ik weet nu hoe het voelt als je niet mee kan praten. Ik word/werd er onzeker van. Want hoe zeg je zonder woorden wat je vindt en voelt? Komt dat over? Zei ik een verkeerd Spaans woord, of verstonden ze het niet door het dialect?

Gelukkig is de familie super aardig en blijven ze me erbij betrekken en vragen stellen, ze praten gewoon door ook als ik het niet begrijp. En ze geven antwoorden op m’n – rare – vragen. (Ze snappen niet dat ik zoveel niet weet. Maar ach, omgekeerd hebben ze geen idee waar ik over praat als ik het over Nederland heb)

Zo leerde ik dat bananen zo’n anderhalf jaar nodig hebben om te groeien, daarna sterft de hele boom en groeit er weer een nieuwe boom. Hetzelfde met platanen, maar dan in een jaar. Deze bomen zijn ook minder groot.

Als je de schil van de ananas kookt met wáter, krijg je ananaswater, wat ontzettend goed schijnt te zijn voor je botten.

De koffie uit Colombia wordt geplukt met de hand en daarna gesorteerd in drie klassen. De beste bonen gaan naar, je raadt het misschien al, Europa. De klasse erna naar de VS en de slechtste bonen blijven hier.

Dat weerhoudt ze niet van het drinken van hun bakkie, want vanaf 9 maanden oud krijgen kinderen hier al koffie te drinken (!). Sowieso krijgen kinderen van jongs af aan hetzelfde als de rest. Inclusief pikante pepers en al. Niemand drinkt hier thee. Behalve ik dan.

De familie doet erg haar best om vegetarisch te koken, maar dat betekent dat ik twee keer per dag witte rijst met yuca eet. (Yuca is de lokale aardappel) en heel veel eieren, rijkelijk in boter gebakken. Niet echt vullend, al word je er wel gevuld van. ;)


Zo rond een uur of drie gaat bij alle finca’s de muziek aan en zingt de lokale Frans Bauer over de liefde en zijn wilde nachten voor iedereen die zich in een straal van 1km bevindt. Heel vermakelijk.

Oja, en verder ga je hier vroeg naar bed, want vanaf zeven uur is het pikdonker, echt bizar. Je kunt niet zien waar de aarde ophoudt en de lucht begint.
Om 6 uur ’s ochtends begin je met werken in de tuin, want dan is het nog niet zo heet.

Je kunt hier ook gerust een hele dag je huis vegen, maar waarom ze dat zoveel doen dat snap ik echt niet.

Ook dit is later geplaatst, want zoals je waarschijnlijk begrijpt hebben ze op de finca geen Wifi.

Advertenties

7 thoughts on “Mijn ervaring met het platteland van Colombia

    • Ja! Gelukkig wel! Ik heb gisteren alweer durven zwemmen en toen had ik geen last achteraf.
      Ik ging alweer helemaal dromen van racefietsen en meerdaagse trekkings hier maar eerst nog even wat rust. ;)

    • Mooie verhalen. Colombia ken ik niet. Maar wat ik van je zie, lijkt het veel op Venezuela. Nou ja, willekeurig welk latijnamerikaans land danook. Bakkie koffie krijgt wel een andere betekenis

  1. Hoi Loes, leuk om zoveel van je te lezen! Kan me voorstellen dat die rust heel erg wennen voor je is…😉 Ik hoop dat het gauw beter gaat met je schenen en je weer verder op reis kunt!
    Liefs en groetjes,

    Janny.

  2. Hoi liefste loes, poging twee… Nederlands internet werkt niet mee. ;)
    Ik heb heerlijk zitten zwijmelen bij je drie blogs. Fantastisch al die mooie ervaring die je weet te vinden in de verstopte plekken zoals boerderijen en families. Die foto van de cock of the rock heb ik precies zo! Zo mooi hè! Heerlijk om al die herinneringen door mijn hoofd te laten stromen. Ik het zo krachtig van je dat vooral blijft denken in wat je allemaal wel kan (zou ik veel meer moeten doen!) ben ook echt benieuwd wat je nog meer voor avonturen gaat hebben, want jij kiest niet het standaard pad, dus daar horen ook niet standaard verhalen bij. Lieve loes, ik spreek je snel. Ik denk veel aan je! Kus iris

    • Ha Iris!
      Super bedankt voor je reactie!! Ik verbaas(de) me zelf ook hoe veel positiviteit ik er nog uit kon halen, maar soms baal ik ook keihard.
      Nu snap ik ook wat je vertelde over vogels: die zijn zo mooi en met zoveel, ik had niet verwacht dat ik het steeds weer leuk vind om ze te zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s