17 februari 2017

een stukje uit mn dagschrift -.
Op het pleintje in Jardín. Ik hoor: de kerk, een priester die Espiritus Sanctus zingt, het geklikklak van paardenhoeven, het gefladder van duiven.

De wolken zijn voor de zon geschoven.

Ook wel een beetje voor mij.

Mijn schenen doen al pijn na de 500 m lopen naar dit pleintje. Ik wil graag positief blijven en ik blijf vertrouwen dat het goedkomt, maar soms is dat moeilijk.
Ik kan gewoon even nergens heen.

 

Ik zou graag willen weten waardoor het komt of wat ik kan doen om het weg te laten gaan. Soms ben ik verdrietig, omdat er hier zoveel is wat ik niet kan (en wel wil), maar nu ben ik dat niet. Ik zie het maar weer als een oefening.
Ik kan zoveel ook wel.
Het is zo mooi om hier te zijn zonder dat ik alle hikes doe en op een racefiets stap. Het is leuk om Spaans te oefenen met de ouwe cowboys op dit pleintje (ook al is het dialect nogal moeilijk) (ze zeggen wel allemaal hoe mooi ze me vinden)
Zolang ik zit voel ik geen pijn en voel ik me niet ziek. Ik kan nog zat dingen bedenken die ik hier wil doen: brood bakken, vogels kijken, lezen, Spaans praten, tekenen.

 

Alle oude mensen verzamelen zich hier. Ik schaar me onder de slecht-ter-benen. De kerkdienst is afgelopen. Er wordt nog gezongen maar iedereen komt naar buiten. Een houten kist op wieltjes. Blijkbaar was dit een begrafenis. Ik zit ineens tussen de rouwende mensen, hun grote hoeden afgezet, ze duwen een stilte voor zich uit.
Vele mensen sluiten aan. Een man met een luidspreker vertelt waar ze heen moeten gaan. De priester heeft een grote stereo mee waaruit religieus gezang klinkt.

 

Zodra ze uit het zicht zijn, lijkt de gewone wereld weer wakker te worden. Gesprekken worden hervat, de muziek in de restaurants gaat weer aan, de ijscoman komt weer terug naar zijn platas midden op het plein.

Ook de duiven keren terug. Het gaat allemaal door.

Advertenties

3 thoughts on “17 februari 2017

    • Ik geloof niet dat er veel betere plekken zijn om zoveel ‘niks’ te doen (behalve dat hier geen postkantoor is) dus ik houd het hier nog wel even uit. Weinig toeristen hier verder, dus iedereen is superaardig en wil met je praten enzo.
      Ik heb net op t stoepje hier met de buurjongens van een jaar of tien Engels/ Spaans gepraat. Wat een geglunder (van hen) en geblunder (mijn Spaans). :)

  1. Pingback: Soms is het achteraf leuk(er) en het positieve van shinsplints | Loessoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s