Is dit nou vakantie?

Als ik mijn eigen foto’s van de afgelopen dagen terugkijken, vol palmbomen, witte stranden, apen en azuurblauwe zee – ik was en ben in screensaver land – zou ik toch bijna denken dat ik vakantie aan het vieren ben. .

Parque Tayrona

Bijna.

Wandelen en klimmen naar Pueblito

Behalve dan dat het toch niet zo voelt.

En ik weet eigenlijk niet zo goed waarom precies, maar daarom wil ik er wat over proberen te schrijven.

(En dan kan  ik mooi al die foto’s ertussenin plakken)

Brulaap in de boom

Als je op vakantie gaat weet je vaak waar je naartoe gaat. Of in ieder geval een richting. Heb je een idee in welk land je terecht komt. Weet je wanneer de vakantie weer afgelopen is.

Niet kamperen onder de kokospalmen!

Je komt wel andere mensen tegen, maar daar heb je een andere band mee. Want over een paar weken ga je toch weer naar huis en dan ben je weer bij je eigen mensen.

Backpacken is moeilijker en makkelijker tegelijkertijd. Ik had eigenlijk niet verwacht dat ik het zou kunnen.

Ik kan dat. Want ik ben hier. Maar zonder iets echt zinnigs te doen zoals mensen helpen of studeren of … dat leek me moeilijk.

Backpacken is moeilijker omdat ik in een bepaald opzicht nog nooit zo onstabiel was. Ik switch best vaak tussen ‘wow wat is het hier geweldig en wat is er veel te doen en ik ga hier nooit meer weg’ en ‘wat doe ik hier eigenlijk. Wat is het allemaal niet efficient. Waar is m’n hygiëne gebleven en misschien moest ik maar eens naar Nederland.’

Ziek zijn, of je even wat minder voelen maakt de afstand nog minstens twee keer zo groot.

Omdat je langer weg bent, zie je ook wat meer de mindere kanten van een land. Ik kan best wat opdringerige mannen en hun gefluit negeren maar na een tijdje ben je daar toch wel klaar mee. Maar tja, zit in de cultuur. Dat verander je niet.

Dat ik hier ben zonder groot vangnet van vrienden, familie, studie of werk, sport en andere alledaagse dingen zoals bonus aanbiedingen is soms hard werken. Zo voelt dat dan toch. Steeds weer uitvinden waar je moet pinnen, boodschappen doen, je tas inpakken en plannen waar je wanneer naartoe gaat.

Vooral dat tas in en uitpakken is niet echt m’n favoriet. Het is altijd te veel en altijd ongeordend. (Tips zijn welkom)

Paardenkapper. Geen lange manen hier

Maar. Daar staat tegenover dat je steeds op nieuwe en verrassende plekken bent.

– Wie zei er dat ik naar Colombia zou gaan? Ik niet! Wie zei er dat ik zo goddelijk zou slapen in een stinkhangmat in het plakkerige oerwoud? Wederom ik niet! Etc. –

En ook al ben ik voor elk nieuw stukje reizen weer een beetje zenuwachtig, het reizen zelf wordt steeds makkelijker. Als je iets echt nodig hebt komt het wel naar je toe. Gezelschap of juist stilte, een aardig woord of een goed gesprek, een mooie bloem.

Ik ben nu geloof ik een beetje afgedwaald, maar het gaat dus goed hier. Het land is prachtig. Ik zweet me te pletter en ik vermaak me hier geloof ik nog wel even. Tjuus!

Advertenties

2 thoughts on “Is dit nou vakantie?

  1. Wat een mooie tekst Loes. En dan die foto’s nog!! Paradijselijk en toch ook niet…Je neemt jezelf overal mee naartoe. Dankjewel voor deze mooie blog.Ter vergelijking: ik zit op deze late vrijdagavond op mijn kamertje tentamens na te kijken.

  2. Pingback: Santa Marta en omstreken | Loessoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s