Vierentwintig uur

Er kan veel gebeuren in vierentwintig uur, besef ik me steeds weer, maar zeker ook vandaag – 22 januari..

In de afgelopen vierentwintig uur:

  • Aten we (Hilde en ik, we zijn weer herenigd) zelfgemaakte linzenburgers, gezeten op de grond  voor de wc’s op het vliegveld van Lima. Dat was één van de beste dingen die ik in Peru at, vandaar dat ik het even noem.
  • Hadden we even een spannend momentje bij het inchecken van de bagage. Want: om Colombia in te mogen moet je bewijzen dat je er na maximaal drie maanden weer uitgaat met een vlucht of busrit. Dat moet officieel bij alle landen, maar hier vroegen ze er ook echt naar en als je niet iets geldigs hebt moet je ter plekke een dure vlucht boeken waarvan je niet weet of je die weer kunt annuleren. Dit was dus ook de eerste keer dat we iets hadden geregeld: we hadden een vlucht naar Ecuador gereserveerd, en niet betaald, en deze papieren uitgeprint. Na tien minuten streng kijken, enge vragen stellen (wanneer vlieg je terug? Waarom dan? Wat is je vluchtnummer?) peentjes zweten, maar rustig blijven, konden we doorlopen. Pffff. Om vervolgens bij de volgende balie ons papier in te leveren met alle informatie die we hadden gegeven, waarna het meteen werd weggegooid. Beetje jammer van de moeite. Maar goed, we mochten naar Bogota en dat telt.
  • Dronken we voor het eerst sinds tijden kraanwater! Kan gewoon in Bogota.
  • Probeerden we te slapen op het vliegveld. Met de nadruk op probeerden: het was koud en uiterst oncomfortabel.
  • Trokken we haast een miljoen uit de muur. (1 euro is zo’n 3100 pesos dus met nog geen 400 euro ben je miljonair)
  • Zat ik gedurende de reis naar Santa Marta naast twee salsa zangers die meteen aanboden ons salsa te leren (zowel de zang als de dans) (waren we gister te moe voor)
  • Kwamen we sowieso eigenlijk alleen maar vreselijk aardige Colombianen tegen, iedereen wil ons helpen en biedt van alles aan en ze vinden het helemaaaal niet erg als je ze ontzettend veel vragen stelt omdat je eigenlijk geen idee hebt in welk land je nu terecht bent gekomen.
  • Zwommen we in de Caribische zee
  • Aten we de beste falafel aller tijden (echt, Zuid Amerika is een feest voor vegetariërs, ik snap niet meer waarom ze overal zeggen dat het moeilijk is)

Ik ben nu vooral laaiend enthousiast over Colombia, wat een kleuren, wat een fijne mensen! En zooooooveel plannen. Ik snap nu waarom je moet bewijzen dat je na drie maanden weer weggaat… ;)

Advertenties

6 thoughts on “Vierentwintig uur

  1. Wat een feest om deze tekst te lezen…
    Op de radio hoor ik vandaag ‘drugs afkomstig uit Colombia in beslag genomen’. Gelukkig heeft Colombia ook andere kanten. Geniet ervan Loes.

    • Tot zover nog niets van de drugs gemerkt. Of misschien wel, we werden gefouilleerd toen we aan het wandelen waren en een ander stuk strand op wilden. Maar ik hoor juist van iedereen dat dit land heel veilig is en steeds veiliger wordt. En alert blijf ik hoor!

  2. Wat een spannend verhaal van het vliegveld! Zit hier thuis achter mijn computer met een te hoge hartslag nu :P Echt voor het eerst dat ik zo’n verhaal hoor. Gelukkig waren jullie voorbereid! Wat een ontdekking, Colombia!

  3. Pingback: Santa Marta en omstreken | Loessoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s