Salkantay trek

Salkantay is de vader, Umantay is de moeder in Quechua, de taal van de Andes. Een taal die wellicht over twintig jaar uitgestorven is. Helaas. De eerste, Salkantay, is een berg van meer dan 6000 m hoog, die we gaan beklimmen. De tweede, Umantay, beklimmen we slechts gedeeltelijk en laten we verder letterlijk links liggen.

Maar, zover is het nog niet.

 Dag 1

Om 4 u ’s ochtends worden we opgehaald. In Peru betekent dat dat er om 4.45 een busje verschijnt met m’n groepsgenoten en dat er nog even overlegd moet worden of de slaapzak die ik heb gehuurd wel mee is? Nee, die ligt nog ergens. Dus een korte omweg verder vertrekken we.

Les 1: ga niet met een lege maag flink bochten rijden. Oef. Wat was ik wagenziek toen we na 2.5 u in Mollepata aankwamen.

Na het ontbijt werd het alleen maar beter. Bergen. Zoveel bergen! En de groep was meteen leuk: twee Argentijnen, een Peruaan, een Italiaanse Duitser, een Australiër en een Fransoos. Plus een super aardige gids die al na vijf meter begon te vertellen welke geneeskundige krachten welke planten hadden en een schattige kok. :)

De groep en het ‘meer’

De eerste dag liepen we zo’n 8 u in totaal naar 4200 m. Helaas was het bergmeer gehuld in dikke mist, maar dat had ook z’n positieve kant, want nu kon ik ontzettend blij zijn met m’n nieuwe aanschaf: Herbert.

Herbert de regenponcho en ik

’s Avonds werden we getrakteerd op een knetterhard onweer van wel een uur lang. Dat was enigszins eng, maar ook zo oorverdovend.

Dag 2

Je tent uit kruipen met sneeuw! Dat was zelfs daar bijzonder en dus had de gids besloten dat we als eerste groep Salkantay gingen beklimmen. Om 6.00 begonnen we met de nodige pannenkoeken achter de kiezen met de weg naar de top.

En omdat we best wel fit waren namen we de lange route met wat extra hoogtemeters. Yay!

Dit sneeuw wandelen was echt heel tof. Niet eens koud eigenlijk. Zeven kilometer en 600 hoogtemeters verder waren we op de top.

In de middag: dalen tot slechts 2900m hoogte, zaten we ineens midden in de jungle!

Dag 3

Ondertussen waren we nog maar met drie: de gids, de Australiër en ik. De anderen hadden de tocht onderschat, een verzwikte enkel of gingen toch liever met de bus.

De busbaan rechts

Vanwege het regenseizoen was het pad onbegaanbaar en dus moesten we over de busbaan lopen. Ik vond dat eerst teleurstellend, maar een busbaan hier betekent dat de zandweg net breed genoeg is voor een bus (nog geen drie meter breed) en dat je in zes uur hiken slechts drie motoren en een auto tegenkomt. Een gewoon wandelpad in Nederland is minder avontuurlijk.

Het laatste stuk liepen we langs koffie plantages en avocado bomen en maracuja struiken, heel mooi!

Oja, en s avonds was er nog een kampvuur op de camping waarbij een aantal Brazilianen ervoor zorgden dat er flink gedanst werd.

Dag 4

Vandaag was makkelijk. We hoefden slechts inka vlak te lopen (dat zou in Nederland heuvelachtig worden genoemd).

‘We’ waren ondertussen de gids en ik, want je kon ook ziplinen en daar had de Australiër voor gekozen. Goed voor m’n Spaans! Maar daar de gids als eerste taal Quechua spreekt, heb ik geprobeerd in het Quechua te leren tellen. Ook van deze wandeling heb ik echt supererg genoten.

Echter, die middag zat ik toch even in een flinke dip. Kan wellicht ook niet anders na vier dagen every hour happy hour.

Ik zou door een busje opgehaald worden die me terugbracht naar Cusco (Qos’qo in Quechua). Toen werd ik van hot naar her gestuurd en drie keer geweigerd en stond ik ineens niet meer op de lijst en toen heb ik wel even gedacht aan hoe goed en efficiënt Nederlanders dingen regelen. Anderhalf uur later mocht ik dan toch ergens instappen, maar daarvoor voelde ik me zo aan de kant gezet en alleen. Net niet huilen zeg maar.

Juist als je dan in je dip zit, is er ook altijd weer iets moois. Zoals een volle regenboog.

Toch is het ondertussen wel tijd om Nederland en alle mensen te missen.

Reizen is best vermoeiend.

Je bent bijna nooit alleen, maar je bent ook weer wel vaak alleen. Er wordt veel van m’n aanpassingsvermogen en van m’n geduld (dat ik toch zeer weinig heb) gevraagd. Je moet elke dag accepteren dat dingen anders lopen dan gedacht en ik heb soms zoveel zin in een vast ritme. Dus, toen ik me vandaag bedacht dat ik ook gewoon hier kan blijven om een paar dagen maar een beetje te zijn ,was dat best een verademing.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s