Waar ik was de laatste weken

Hallo! De vorige keer maakte ik me nog druk dat het niet gastvrij zou zijn om vegetariër te zijn, ondertussen heb ik geleerd dat dat wel meevalt. Ze beseffen gewoon niet dat ze overal vlees bij gooien, maar eigenlijk vinden ze het hartstikke leuk om te koken, dus ik lijd absoluut geen honger.

Om te laten zien hoe het eruit ziet, hier vooral veel foto’s en een beschrijving van waar ik was..

Er gebeurt best veel. En ook weer niet. In ieder geval heb ik al meer kilometers afgelegd in deze twee weken, dan in de afgelopen twee jaar. Dat ging namelijk zo:

mapa-primeiro-mes

São Paulo – Curitiba – Caçador – Curitiba – Ilha do Mel – Florianópolis (Barra da Lagoa)

Van São Paulo naar Curitiba duurt zes uur met de bus, als je niet, zoals bij mij het geval was, door een ongeluk ergens blijft steken. Dit duurde dus negen uur. Van Curitiba naar Caçador is vijf uur, naar Ilha do Mel was slechts 1,5 uur en 45 minuten met de boot, van Curitiba naar Floianópolis is weer vijf uur.

Hoppa!

En de volgende bestemming is: Novo Hamburgo. Daar gaan Hilde en ik lesgeven. Voor de mensen die Buitenkunst kennen: het is een beetje zoals Buitenkunst. Voor iedereen: we mogen workshops geven over alle onderwerpen die we leuk vinden, zolang ik maar Engels praat tijdens de workshop.
De workshops die nu gepland staan zijn: Pepernoten bakken en Sinterklaas vieren, Positive thinking, Creative writing en Art and statistics.
De Brazilianen geven zich op voor een driedaags kamp waarin ze leren contact te maken met buitenlanders en ze mogen oefenen om in het Engels te praten. Ze krijgen hier namelijk minimaal Engels op school, dus de meeste mensen kunnen slechts een paar woorden als ze niet op een privé school meer les hebben gekregen.
Maar soms heb je wel Engels nodig.
Dus dit is een soort oefenruimte. Supertof voor hen maar ook voor ons!

Oké, dat is wat er gaat gebeuren, maar wat heb ik dan tot nu toe gedaan?

img_03211

Dit is het uitzicht vanaf mijn kamer in Curitiba

Oja, ik heb dus een soort van ‘thuisbasis’ bij Lina. Dat is zo fijn! Het voelt ook al een beetje als mijn plekje: ik herken al veel straten rondom en de portier herkent me en ik weet waar ik heen moet voor fruit / boodschappen / geld etc.

De eerste anderhalve week was ik helemaal ondergedompeld in familie familie familie en vrienden en kennissen en buren en nouja, omdat ik het toch wat raar zou vinden als een gast van mij op internet zou schrijven hoe mijn badkamer eruit ziet – niet dat ik die nu heb – de badkamer was eigenlijk steeds normaal – laat ik even alle informatie over familie weg. Feit is wel dat ik meteen volop in een cultuurshock zat, met alle positieve en negatieve gevolgen. Nu, achteraf, zie ik nog meer hoe tof begin dat eigenlijk was.

Dit was in Caçador, waar we zwommen bij een waterval. De natuur in Brazilië is overweldigend. Echt. Rauw. Zo totaal anders dan Nederland, waar alles geknutseld is. Hier voelde ik me voor het eerst in Brazilië echt supergoed. Het water was gelado, oftewel ijzig, dus je moest doorzwemmen, maar het was zo mooi.
Natuur is trouwens niet echt bereikbaar, tenzij je met locals bent. Bijna alle grond is eigendom van iemand, dus we konden alleen bij de waterval komen omdat we de eigenaar kenden. En verder zijn er heel weinig wegen. Stoppen in kleine dorpjes moet je niet doen, want dat is gevaarlijk.
Voordeel is wel dat het daardoor echt natuur blijft.

img_03861

Favelas

Dit was Ilha do Mel, een eiland zonder auto’s waar slechts 5000 mensen tegelijk mogen zijn. (er staat een teller bij aankomst). Hier komen eigenlijk alleen Brazilianen, en dan vooral in het weekend. Op zondag kwamen we aan, toen waren er zo’n 1500 mensen, maar op maandag hadden we het hele eiland voor ons alleen. Ik heb bijna het hele eiland rondgewandeld (daar waar je kon komen), en de laatste drie uur kwam ik slechts vier mensen tegen.

Yes! Ik kon eindelijk vrij rondlopen. Dit had twee redenen:
1. Het is er heel veilig – overdag. Dus ik hoefde niet gebodyguard door al dan niet sterke man rond te lopen.
2. Mijn shinsplints (blessure aan m’n schenen) begonnen flink weg te trekken.

En dit zijn foto’s van Ilha de Santa Catarina, waar ik vier nachten in Barra da Lagoa zat. Eindelijk alleen op reis! Ondertussen durfde ik het aan, zonder familie, zonder mannen, alleen in een hostel. Dat was zó goed. Het hostel ook trouwens. Superaardige mensen en heel lekker ontbijt en een goede sfeer. (Barra Surf Hostel)

Ik heb gewandeld: zes uur, drie uur en vier uur, supermooie natuur gezien, gepraat met andere reizigers, maar vooral gemerkt hoeveel ik al wist van de Braziliaanse taal en cultuur.
En ik werd rustig.
De eerste wandeling was met Marcos, een Braziliaan die serieus alle zes uur bleef praten. Dat was echt supertof om te merken hoeveel Portugees ik al spreek, en de tijd vloog voorbij. – Oké, de eerste vijf uur, toen was m’n anti-insectenspul uitgewerkt. Jak.

Ik heb best wel veel fijne gedachten gehad en ook wel vaak nietzoveel gedacht. Dat was beide prettig. EN M’N SCHENEN DOEN WEER WAT IK WIL. Zal ook wel psychologisch zijn, maar ik ben er zo blij mee. :D

Je ziet op de foto een schildpad en een aangespoelde bultrug. Die begroeven ze tegen de ziekten. Ik heb ook de eerste aap gezien! Ik vind het nu eigenlijk bijzonderder dan toen, omdat het helemaal past in die omgeving keek ik er niet zo van op.

En en en en… Haha, hopelijk snel meer, maar voor nu nog één foto en dan ga ik boodschappen doen.

img_04271

Barra da Lagoa is een vissersdorp. Die kleuren!

Advertenties

2 thoughts on “Waar ik was de laatste weken

  1. Fijn dat het goed met je gaat Loes! Geniet ervan! En leuk dat je les kan geven op de manier van Buitenkunst.
    Veel gereisd zeg….Lijkt mij helemaal niks, maar ik ben dan ook een echte huismus! 😉
    Leuk die foto’s en mooi om je zo te kunnen volgen! Goede tijd verder en ik zie uit naar je volgende verhalen! Groetjes!

    • Ha Janny!
      Ik verbaas mezelf ook hoor, in Nederland vond ik een half uur met de trein al superver en ik dacht dat ik het niets zou vinden om zoveel in de bus te zitten. Nou is het lang niet altijd feest maar het is hier echt zoveel makkelijker! Je gaat gewoon mee met de cultuur en dan lukt het. :)
      En de sfeer is hier zo anders, ook als je uren vertraging hebt blijft iedereen vrolijk en rustig. Volgens mij ergeren de mensen zich hier niet zo, dus ook daar probeer ik in mee te gaan. :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s