Hoi, ik ben er weer

Of hé, ken je me nog? Ik heb zin om wat dingen te vertellen.
Bij drama vroeger deden we weleens van die oefeningen dat je een kwartier lang moest schrijven, zonder dat je terug mag lezen of stopt. Nou, dat ga ik nu ook doen..

Ten eerste: fietsen is leuk! Hulde aan het begin van de lente. Woehoe, wat maakt dat me vrolijk! Plus: elke keer dat ik fiets voelt het vertrouwder. Dat geeft de burger moed. En, had ik al gezegd dat de omgeving van Nijmegen zo mooi is? Echt wel!

Ten tweede:
die masterscriptie had ik een beetje onderschat. Ik dacht: ik houd van zelfstandig werken (1) en ik zoek graag dingen uit (2), dus dat komt wel goed (3).
Nu zijn alledrie de beweringen waar, maar het ligt toch iets ingewikkelder. Sta je ineens in wiskundeland, met niets van aanknopingspunten om je heen, geen idee wat je moet doen of wat er van je verwacht wordt.
Nou, en dan ergens krijg je een  soort touwtje aangereikt, als een speurtocht in het pikkedonker en bij gebrek aan beter ga je die volgen. Al een paar keer dacht ik dat het koord zou breken. Met gevaar voor eigen leven. En ik weet wel dat wiskunde niet ontploft,  maar ik voelde me toch nogal wankel op dit scriptiepad.
Lang verhaal kort: ondertussen komt de zon op, het wordt een beetje duidelijker wat ik doe en waar ik heenga. En verrek, het wordt steeds leuker! :)
10801520_10152863628479120_5372147734930305465_n

Ten derde: niet alleen fietsen hoor. Ook nog steeds rennen en zwemmen en zelfs af en toe weer eens dansen. En alles samen met anderen, ik sport bijna nooit meer alleen en dat is heel heel fijn. Er zijn zoveel leuke mensen op deze wereld! :)

Afgelopen zondag was de Stevensloop, waar ik de halve rende. Nadat ik eerst heel hard moest vechten tegen iets-van-faalangst, bijbehorende tranen en bijnabijna uitstapte na 3 km, lukte het toch om keihard te genieten. Wat een feest!
Ik schreef er een stukkie over voor de Manus (van Trion), dat mag je hieronder lezen. En dan vind ik het wel weer genoeg voor een eerste schrijven na zo’n lange tijd. Adieu!

Stevensloop

Ik haal Brinta-boy in, deze man heeft een schreeuwerige ‘Brinta!’ in rood-geel op zijn (niet-zo-strakke, helaas) billen staan, daarna komt Bodybuilder, het ziet er niet naar uit dat hij zijn schouders nog kan ontspannen met al die spieren in dat te strakke shirtje. Volgende doelwit is Willem (lekker duidelijk, het staat groot achterop zijn shirt). Het meisje met het rode shirtje blijft maar op gelijke afstand en ik besluit om zelf maar even ingehaald te worden. Of laten we eerlijk zijn, dat besluiten mijn benen.
Ho, stop, zitten we al midden in de wedstrijd. Even terugspoelen.  

We schrijven 15 maart 2015. De dag waar heel hardlopend Nijmegen al tijden naar uitkijkt: de dag van de eerste editie van de Stevensloop
Hier zou geschiedenis geschreven worden, dit wordt een klassieker (dat zou ik gedurende de dag vaker te horen krijgen) en ik moet bekennen, ik kijk er nú al naar uit om tegen mijn kleinkinderen te zeggen: ‘Jaja, jullie oma heeft nog aan de eerste editie meegedaan. Het was dólletjes!’. Hetzelfde grut zou op het schoolplein vertellen: ‘Mijn oma was erbij, toen de wielen nog vierkant waren en de vissen nog achteruit zwommen, ja, zó lang geleden, toen de eerste Stevensloop gehouden werd’. 
Echter, op de dag van de waarheid zag het er toch niet zo rooskleurig uit. Om een lang verhaal kort te maken: ik wilde niet en durfde niet. Iets met twijfel en moeilijke mentale kronkels. (oja, en een gala twee avonden ervoor) 
Ik heb dus besloten je de innerlijke eerste acht kilometers te besparen. Fysiek liepen die eigenlijk wel lekker. Ik had twee compagnons in de vorm van N en E en wat was ik blij dat ik fijn met hen mee mocht lopen. N wist bij elke klim een voorsprong te krijgen, maar E bleef lachen en we we haalden hem toch steeds bij. 
Bij de 10 km drankpost gooide ik mezelf helemaal onder de AA-drink (Serieus, wie dit kan mag me heel snel wat tips geven) en dat deed ik bij de 15 km drankpost nog eens over, met het verschil dat ik hier de rest van het bekertje over iemand anders heen gooide. Oeps. Kan gebeuren. Wegrennen en niet omkijken.
Op dit punt kwam Brinta-boy in mijn leven – ik wil ook zo’n ruige retrobroek – en was ik al volop aan het genieten van het lopen. Wat ging het eigenlijk makkelijk! Wat was het fijn om de ruimte te hebben! Wat is lopen toch geweldig! 
[nu spoelen we even door] 
ONEE. De voerweg*. 
[Stop… en door] 
Na nog wat slalommen door het centrum was het ineens al over. Tijd voor wat napraten en een pasta-party. 

Tevreden mag ik concluderen: wat een leuke wedstrijd, wat zijn er weer prachtige prestaties geleverd, maar bovenal: wat is Trion toch een fantastische club mensen! En nu op zoek naar zo’n Brinta-pakkie.

*Op dit stuk een apart klassement, 400 m zo snel mogelijk omhoog knallen.

Advertenties

5 thoughts on “Hoi, ik ben er weer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s