Ik kan het toch niet laten

– Geen idee waar het met dit blog heengaat, maar ik vond het leuk om dit stukje te schrijven.

 

Ik had pagina 84 om mijn neus gevouwen, want ik houd zo van de geur van boeken. Daarna was ik op de grond gaan liggen en speelde ik voor dood. Misschien was ik dat ook wel een beetje. Ook al klopte mijn hart als een bezetene en voelde ik alles beven en trillen. In ieder geval was er nieuw vel. Ik schilferde aan alle kanten, de ruwe stenen maakten dat niet minder.
De geur van nieuwe boeken doet me denken aan zomerkampen of verjaardagen. Het gevoel dat je even weg mag van hier en dromen, geleid door andermans woorden.

Ik had geprobeerd duidelijk te maken dat er ongeschreven regels waren overtreden, maar als je dat tussen de regels probeert te proppen komt daar weinig van. Het was duidelijk dat er geen concessies te doen waren, of dat er enig begrip zou worden getoond. Dus was ik gaan rennen.
Ik vroeg me af of je als rechter meer of minder ongeschreven regels had. Of ik eens wat formeler moest worden. Nee.
Gedrag is altijd logisch voor de betrokkenen zelf. Daar ben ik het niet mee eens. Hij had zijn neus in mijn zaken gestoken. Ik in bladzijde 84. Ik bedoel maar.
Mijn hart bedaarde.

Advertenties

One thought on “Ik kan het toch niet laten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s