Cultuurshock

Ik kan ondertussen weer een beetje Nederlands denken en praten, er zijn weer wat spullen in mijn kastjes en mijn kleren zijn gewassen (nog niet opgevouwen, alles op z’n tijd ;) ), maar ik kan er niet omheen: de cultuurshock.

Culture shock is the personal disorientation a person may feel when experiencing an unfamiliar way of life due to immigration or a visit to a new country, a move between social environments, or simply travel to another type of life.
Bron: wikipedia

Het is precies wat ik momenteel ervaar en ik word er een beetje bedroefd van.

Ten eerste: ik geniet met volle teugen.
Vooral van alle mensen die ik zo geweldig vind, knuffels krijgen/geven (geen Taiwanese gewoonte, dat heb ik gemist zeg), van de bossen, bloemen, vogels, de weilanden met koeien en de frisse lucht. Het voelt zo vreselijk fijn.
En toch, ik ben ineens de buitenlander. Ik kijk met andere ogen naar de wereld die nog zoveel hetzelfde is als eerst.

Ik moet er weer aan wennen om mijn wc-papier in de wc te gooien, om water te drinken uit de kraan, dat de winkels heel vroeg dichtgaan en dat ik misschien een vest aanmoet. Of wat dacht je van een goeie jetlag?
Toen ik in Taiwan aankwam had ik ook wel een cultuurshock, alles was immers anders, maar deze is moeilijker. Want ook al voelt het anders, ik ben niet de buitenstaander, ik behoor tot de groep waar ik anders naar kijk.
Het voelt als kritiek op mezelf en regelmatig schaam ik me.

Waarom dan?
Mensen kruipen voor in de rij bij het boodschappen doen.
Ik las net een hele discussie op een online forum, waarin iemand heel ijverig van alle supermarkten de regels en richtlijnen had doorgenomen en Nergens stond dat je niet mocht voorkruipen, Dus het mocht.
Dat vind ik sneu en meer wil ik er misschien niet over zeggen.

Zo ook: door rood rijden.
Kijk, ik blijf gewoon wachten ook als het groen is, omdat ik gewend ben dat de stoplichten aan de overkant van de weg staan en niet achter me, maar dat hoeft nou ook weer niet. ;)

‘Mot je er langes of wat sta je daar’.
‘Nou, eigenlijk wacht ik gewoon even tot u uw winkelwagentje een beetje opzij hebt geschoven, zodat ik er langs kan.’

Het zijn maar een paar voorbeelden. Het voelt veel haastiger in Nederland, veel meer ieder voor zich en ik zie zoveel mensen moeilijk kijken. Ik moet ineens betalen als ik even naar de wc wil in een cafetaria, voor wat hoort wat. Het leven flitst en ik mis een bepaald gevoel. Het is het gevoel dat het leven in Taiwan zo makkelijk maakte. Een soort voel-goed-gevoel.
Soms denk ik: wát asociaal. En gelukkig hoorde ik dat vanavond ook achter me zeggen, toen ik zag dat den hangende Mensch een puinzooi achter had gelaten in het park: blikjes, half opgegeten ijsjes, peuken en versnipperde flyers.

Het principe van geven 
Hier schreef ik eigenlijk al een stuk over, dat niet online kon, omdat in Beijing wordpress (en eigenlijk alle websites) geblokkeerd zijn. De moraal van het verhaal: in Taiwan heeft geven een andere betekenis dan in Nederland.

Als iemand je hier iets geeft, dan ga je bedenken hoeveel het waard zou zijn, en wil je iets teruggeven van gelijke waarde. Bovendien: men geeft vaak omdat men er zelf beter van wil worden, je verwacht iets terug.
Wanneer je iets geeft hoor je vaak: ‘dat hoeft echt niet hoor’.

Ik ervoer in Taiwan dat mensen belangeloos weggeven. Ze verwachten niets terug.
Na enige discussies kwam ik tot de theorie dat de mensen meer geloven in een grote kringloop: als we allemaal geven, ben je vanzelf ook eens de persoon die ontvangt.
Zo niet, dan niet. Dat was niet het doel van het geven, je doet het voor de ander.
Wanneer je iets wordt aangeboden zeg je: ‘bedankt’ en neem je het aan.
Er wordt veel weggegeven en ik heb het vaak mogen ervaren:

Delen is vermenigvuldigen. 

Ik wil niet per se ‘onze’ manier afkeuren, maar ik wil wel de Taiwanese manier een beetje invoeren. In ieder geval voor mezelf merk ik hoe fijn het is om anderen blij te maken. Ik bén er makkelijker in geworden om weg te geven, maar je mag ook best dankbaar zijn voor iets wat je krijgt en het aannemen zonder je schuldig te voelen. Je hoeft niet altijd iets terug te geven.
Ik heb het trouwens zowel over materiële giften als fruit, boeken, zalf, wat dan ook, als immateriële dingen zoals hulp, een luisterend oor, een schouder.
Juist als je weggeeft zonder bijbedoelingen en open staat om te ontvangen, krijg je veel meer, fijn gevoel vooral. Dat merkte ik in Taiwan en dat hoop ik hier ook te zien.
In dit kader heb ik nog iets gemerkt. Ook aan jezelf mag je soms best iets geven, al is het maar een warme douche of een wandeling.
   

En toen dacht ik net: waarom zou ik niet ook het voel-goed-gevoel hierheen kunnen halen?
Ik hoef niet sip te worden van de mensen hier die anders zijn, maar evengoed bewonderenswaardig. Gelukkig zijn we niet allemaal Taiwanezen, maar hebben we onze eigen stijl.
Wat ik wel wil proberen is om de dingen die ik heb geleerd, waar ik me prettig bij voelde, een beetje mee te nemen. Het combineren van het goede van twee werelden.
Dus daar ben ik nu druk mee: mensen goedemorgen wensen, glimlachen schenken, zingend door de (extreem vroege: dankjewel jetlag ) ochtendzon wandelen en vooral heel veel mensen weer zien en dankbaar zijn.

Advertenties

9 thoughts on “Cultuurshock

  1. Tja, welcome back! Zal inderdaad wel moeilijk zijn voor je om weer te wennen hier….zo heel anders…
    Maar ik ben blij dat je weer veilig thuis bent!
    Groetjes!

  2. Heel mooi loesie en zo ontzettend herkenbaar toen ik terug kwam. Doe dingen waar jij blij van word. Ik voelde me vandaag beetje moe en was niet heel happy, dus ik vond dat ik daar iets aan moest doen. Mn huisgenoot(vriendin) was aan het vertellen dat ze zo vroeg op moest…dus ik heb net stiekem een lunchpakket gemaakt en een briefje op haar deur geplakt dar ze langer kan blijven slapen omdat ze geen brood meer hoeft te smeren..en nu voel ik me potverdorie goed :).
    Mn punt wat ik wilde zeggen, je kunt zelf de verandering

  3. Euhh ik was nog niet klaar.
    Het punt wat ik wilde maken was…je kunt nooit taiwan hierheen brengen, maar je kunt wel zelf de verandering daarin zijn :).
    En ik heb zo mijn cultuurshok ooit overleefd en anders kom je thee drinken bij Pita

    • Piet, je bent een Held met capital H! :D Geweldig om te horen dat je bammetjes smeert! Maar ik wist het eigenlijk al, die kaarten hebben niet voor niets maanden op m’n dormdeur gehangen. ;)
      En thee drinken kom ik sowieso, of ik mijn cultuurshock nou overleef of niet.

  4. Wat een mooi stuk :) Ik word er blij van dat er nog mensen zijn die andere mensen iets gunnen. Ik lig soms zo in een strijd met mezelf, maar dan om de wereld, die zo afgunstig lijkt :(

    • Ik denk dat wel meer mensen dat weleens doen, en dat lijkt me ook niet verkeerd, maar je moet ook weleens kunnen springen denk ik. Of jodelen. (dat doe ik normaliter véél te weinig – dat jodelen, niet het springen).

  5. Wow Loes!

    Erg mooi geschreven en ik herken je gevoel……….. Wederom krijg ik een soort flashback als je je blog lees van mijn gevoelens bij terugkomst uit Turkije.
    Wat mooi om te lezen dat je zoveel positivisme ervaren hebt! En inderdaad wat let ons om dingen daarvan mee te nemen! Vooral het delen en geven zonder het berekenende maar gewoon uit het hart vind ik erg mooi. Toch merk ik nu dat dit langzaam weer vervaagt, daarom ook bedankt voor deze blog: weer even een reminder! Dat was namelijk iets uit de Turkse cultuur wat ik vooral ook niet wilde vergeten.

    Heel veel plezier gewenst de komende weken met het herontdekken van Nederland! Tot snel!

    Groetjes Marie

  6. Pingback: ‘Terugkomen na reis’ | Loessoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s