Goedemorgen!

早安 = Zǎo ān = vroege vrede.
In China zegt men 早上好, wat wel letterlijk goedemorgen is.
Ik werd net wakker op het dak van een tweedehands boekwinkel, driehoog, met koude voeten. Klinkt ongeloofwaardig hè? Gelukkig heb ik hardloopsokken.

Ik zou hier natuurlijk graag willen verkondigen dat het allemaal geweldig is hier, en in zekere zin is dat waar, maar eerlijk is eerlijk, ik word enorm heen en weer geslingerd tussen ‘Wow, wat is het hier prachtig en leuke mensen en ik wil hier nooit meer weg’ en ‘Mama, alsjeblieft, kom je me ophalen? Ik vind het niet meer leuheuk’ en ‘Pfff, ik smelt en het is te warm om hard te lopen en mehh’ en ‘Ah, het leven is fantastisch, stuiterstuiter’.
Momenteel ben ik neutraal en zal ik eens een beetje vertellen hoe het gaat.

Goedemorgen!

Als je wakker wordt en je ziet dit, dan wordt het vast een goede dag. :)

Het eerste wat mij te binnen schiet: Ik heb weer hardgelopen! Gisteravond. Ik besloot een oude spoorlijn te volgen die niet meer in gebruik is en kwam zo mooi op het platteland. Echt, verrek de hitte, zweten doe ik toch constant. (dat was de mentaliteit, de waarheid is natuurlijk dat het best zwaar is om je door de warmte te worstelen, maar het voelt wel heel goed!)
Vanavond ga ik hardlopen met een andere Lulu (uit Beijing, woont hier al zo’n half jaar), zij gaat me laten zien wat de mooiste weggetjes langs het strand zijn.

Ik ben mijn Chinees goed in de praktijk aan het brengen. Ik heb blijkbaar de gave gevonden om westerlingen te omzeilen. Of ze zijn er gewoon echt niet, maar in de afgelopen week kwam ik in de hostels in totaal drie Canadezen, één Nederlander (die dan wel weer uit Nijmegen kwam en vlakbij de Muntweg woont), twee Amerikanen, twee Engelsen, en een Fransoos tegen. Momenteel zit ik op het dak met alleen maar mensen uit Taiwan, China en Hongkong.
Soms word ik daar een beetje moe van, dat ik steeds de 外國人, buitenlander, ben. Of dat ik toch steeds woorden moet vragen en niet alles begrijp. Aan de andere kant doet het me goed om te merken hoe veel gesprek we kunnen voeren. Het is fijn om te merken dat iedereen zijn best doet om me overal bij te betrekken. Ook al zijn dat woordspelletjes in het Chinees (ik was zo slecht, hahaha).

Ik zit trouwens aan de oostkust, in Taitung – 台東 – en de natuur is hier prachtig. De lucht is hier heel schoon (dat merk je meteen!) en de mensen heel 放鬆, relaxed. Je kunt hier ook heel veel sterren zien! Echt heul veul. In Hsinchu zag je helemaal niets door alle lichtvervuiling.
Ik vul mijn dagen met fietsen, zwemmen en lezen, als ik niet andere spontane dingen doe, zoals tegen een muziekfestival aanlopen, daar Taiwanese meisjes ontmoeten, uitgenodigd worden om naar hun werk mee te gaan (een kinderopvang), met Taiwanese kinderen spelen, etc. Oja, of als ik niet een halve dag aan het zoeken ben naar een bank die mijn pinpas accepteert.
Ik heb bar weinig foto’s, want ik ben iemand die er niet van houdt om te stoppen tijdens het fietsen voor foto’s, die vergeet om foto’s te maken als ze wel stopt, en die denkt: ‘ach, dat foto’s maken komt later wel’ op alle andere momenten, dus je moet me maar op mijn woord geloven, het is geweldig prachtig. Ik heb trouwens wel één foto, blijkbaar zelfs twee:
IMG_05011 IMG_05021

Nu lijkt het alsof Taiwan net zo plat is als Nederland. Even voor de goede orde: dat is niet waar.

Het reizen is zoveel makkelijker dan in het begin. Ik weet hoe Taiwanese steden in elkaar zitten, ik spreek veel meer Chinees, ik vertrouw dat alles altijd goed komt.
Maar ik merk ook dat ik moe ben. Ik ben moe van het studeren. Ik ben moe van het Chinees spreken. Soms heb ik er gewoon echt geen zin meer in, maar er is weinig keus.
Misschien ben ik wel een beetje moe van Taiwan en ik denk dat dat goed is. Ik heb er namelijk echt zin in om weer in Nederland te zijn!

Zo, en dan ga ik nu weer even proberen om een kopstand te maken, want dat is mijn nieuwe hobby. (tevens heb ik hiermee ook al een challenge voor schooljaar 2014 – 2015 voltooid, balen!)

Advertenties

Kaohsiung (高雄) dag 1

Als ik wikipedia mag geloven, dan wonen er in Kaohsiung – 高雄 – zo’n 2,8 miljoen mensen. Als ik mijn eigen ogen mag geloven, dan klopt dat wel zo’n beetje. Het is in ieder geval een fikse stad met een metro.

Kamer in onopgeruimde (lees: normale) toestand

Kamer in onopgeruimde (lees: normale) toestand

Afscheid en weggaan
Het begon allemaal maandagmiddag. ‘Het’ is in dit geval mijn zomervakantie. Na het guqinconcert heb ik eerst mijn guqin in een doos naar Nederland gestuurd, daarna met alle klasgenootjes nagepraat en toen moest het grote stempelspel beginnen. Het was net koninginnedag.
‘Als je van elk spelletje een stempel hebt, dan mag je iets leuks uitzoeken.’ 
In mijn geval waren de spelletjes zes plekken waar ik heen moest en kreeg ik als beloning een certificaat dat mijn cijfers ook echt gelden in Nederland. Ondertussen nam ik ook nog afscheid van Anche en mijn fiets (tegelijkertijd), dat viel zwaar.
Het was helemaal niet handig dat ik mijn fiets al weggegeven had, want ik moest ook een stempel halen op Bo’ai, een halfuurtje enkele reis in de hitte. Tja, daar had ik niet zoveel zin in, dus heb ik maar gerend. Heen en weer en toen weer heen. Met die stempelkaart in m’n vuist geklemd.

Oké, blablabla, inpakken en wegwezen. Zou ik ook denken. Maar het inpakken van een half jaar studeren kostte toch meer tijd dan ik dacht en ik probeerde ondertussen ook nog mijn spullen te slijten aan andere objecten dan de prullenbak en mensen kwamen gedag zeggen enzo. Nou, toen was het snel dinsdag. Mijn koffer ging trouwens met gemak dicht, volgens mij heb ik nu zelfs minder dan op de heenreis, maar er zit natuurlijk ook wat in mijn backpack.

Ah, en nu mag je weer lachen. Ik had de trein gereserveerd voor 16 juni, dat was maandag. Maandag is geen dinsdag en ik wilde wel gaan. Ik denk niet dat het aan mijn Chinees lag, het was gewoon dom.
Groot gedoe, maar Taiwan zou Taiwan niet zijn als het niet heel snel opgelost werd. Drie uur en 37 minuten en ik was in Kaohsiung!

Kaohsiung
Een dikke matras, een koelkast, toffe mensen, hardlopen, vers fruit: precies wat ik nodig had voor een eerste avond. Echt, ik word er zo gelukkig van dat ik gewoon fris fruit kan eten of ijsjes in de vriezer kan gooien. Wat ook een leuk iets is: Kaohsiung staat bekend als beste fietsstad van Taiwan.
Daarnaast, de watermeloenen en mango’s zijn hier veel goedkoper dan in Hsinchu en ze worden echt overal verkocht. Dan merk je wel dat je wat zuidelijker bent. Ik zit trouwens in Bike Kaohsiung Hostel en dat is echt top! (aanrader!)

Vanochtend begon ik met twee uur yogales in het park achter het Museum of Fine Arts. Ik deed mijn eerste les Ashtanga, een soort bewegingsmeditatie, waarbij je heel erg focust op je ademhaling. Daarvoor leerde ik eerst een bepaald soort ademhalen, waarbij je als je uitademt het geluid van de zee moet maken.
Ik vond het eerst heel raar klinken, het is best apart om het jezelf te horen doen daarna.
Goed, het was gewoon heel tof. Qua balans ben ik met links beter, is dat raar als je rechts bent? Daarna ben ik nog even het museum ingelopen, maar dat viel erg tegen na Taichung .

Hierna ben ik dus naar Monkey Mountain gelopen, die officieel helemaal geen Monkey Mountain heet, maar Chaishan. De tocht er naartoe was al leuk:
IMG_0464Het hiken in de bergen was weer heel vet. De meeste foto’s zijn enigszins overbelicht, en apen fotograferen is best moeilijk, maar het is toch beter gelukt dan in Hualien . Kijk maar:IMG_0487 IMG_04881 IMG_0482 IMG_0476

Ik wilde eigenlijk nog veel langer apen kijken, maar helaas moest ik heel nodig naar de wc, dus heb ik uit nood maar bij een basisschool aangeklopt. Dat bleek een goede keus! Ik kreeg niet alleen rijstkoekjes en ijsthee, maar ook een rondleiding en ik heb wat met wat kinderen van een jaar of acht gesproken. Daarna nog touwtje gesprongen. Het was zo leuk! Wederom: dat zie ik in Nederland nog niet zo snel gebeuren.

Update

Het staat me tegen om te schrijven: om over mezelf te praten, om voor elk woord dat ik schrijf zoveel zinnen niét te schrijven, om mijn ideeën de wereld in te gooien in de hoop dat iemand ze opvangt, wetende dat mensen alles altijd verkeerd kunnen opvatten en interpreteren. Met de zekerheid dat dat zal gebeuren.
(Ik zie nu een diabolo voor me, dat ik dan mijn gedachten laat spinnen, heel, heel hoog en nog hoger en dat jij ze dan op mag vangen en misschien van het touw laat springen, of dat je ze gewoon doorslingert. Snap je?)

Er is alleen zoveel te vertellen. Er is zoveel waarvan ik wil dat andere mensen het weten. Er zwerven zoveel dingen door mijn hoofd. Dus ik zeg tegen mezelf dat het helemaal niet egoïstisch is om te schrijven, want als je het niet wilt lezen dan lees je het maar niet.
En ik vind het toevallig wel leuk om te doen. :)

Goed gezelschap.

Goed gezelschap.

  • Ik heb vakantie! Bijna dan, maar guqin spelen valt niet onder het kopje ‘blokken’. Ik vind het maar een raar idee, uhh, goed gevoel!
      
  • Voetbal! Ah, dat was tof!
    Het WK leeft hier helemaal niet, logisch ook, alle wedstrijden zijn ’s nachts. Nederland- Spanje begon om drie uur. Ik had 200 dollar gewed op een 2-1 overwinning, maar ik was natuurlijk helemaal niet bedroefd dat ik die verloor.
    Zo zaten we erbij:

    IMG_0460Om drie uur waren we goed melig, moe, en misschien ook een beetje wiebelig, maar ik heb genoten!
    Wederom, wat een gastvrijheid! We keken bij de ouders van Anche, en we maakten er maar meteen een slaapfeestje van. De moeder van Anche had speciaal tandenborstels voor iedereen gehaald en schone handdoeken lagen al klaar. Bovendien kookte ze ’s ochtends laat uitgebreid voor ons. (Rijst, duh)
    Ik vind het zo fijn om te merken dat gastvrijheid hier zo’n vanzelfsprekend is, en misschien ook een beetje beschamend omdat het betekent dat Nederlanders het niet zo zijn.
    Best handig dat je hier geen deken nodig hebt om te slapen, je gaat gewoon ergens liggen, ik ben ook al gewend aan het gebrek aan matras. Ik word niet eens meer wakker als ik omdraai in mijn slaap. (of ik draai niet meer, dat weet ik natuurlijk niet)
    Toen de wedstrijd afgelopen was, was het trouwens al licht en hebben we nog een mooie wandeling gemaakt. Aaaah, dit was zo geweldig!
    Ook leuk trouwens om Taiwanezen Nederlandse achternamen te horen zeggen.
       

  • Ik schreef gister mijn ervaringsverslag, want zo werkt dat aan het einde van je buitenlandperiode, dan moet je tig formulieren invullen en stempeltjes halen en lekker reflecteren.

    Dus stuitte ik op oude ervaringsverslagen van anderen, die ik misschien beter van tevoren had kunnen lezen, maar dat terzijde.
    Ik ben in Taiwan met een programma vanuit de Letteren faculteit, en eigenlijk zijn er alleen historici die voor mij hier waren. Dan merk ik weer hoe weinig ‘wij, wiskundigen’ weten van de wereld. Soms denk ik wel een beetje dat je alles kunt als je wiskunde studeert, maar dat is natuurlijk niet waar. Gelukkig maar.
    Enfin, ik las dit, en ik kan het niet beter omschrijven:

    – Het is mijn indruk dat de mensen hier minder individualistisch zijn ingesteld dan in Nederland. Ook is men hier meer ingetogen en bescheiden. Het Chinese collectivistische denken, waarbij de familie en andere structuren van groot belang zijn, speelt nog steeds een grote rol. Ondanks dat het westerse individualisme en consumentisme hier uiteraard hun intrede hebben gedaan, lijkt het vergeleken met Nederland allemaal wat minder om het eigen ego en individu te draaien. De gehele maatschappij draait daarom minder om competitie, men gunt elkaar een plek onder de zon. Ik ervoer dit als zeer aangenaam.

    In Nederland heb ik de indruk dat veel mensen zich voortdurend met elkaar vergelijken. Maatschappelijk succes, vrienden, geld, etc. etc. Dit legt een behoorlijke druk op mensen om op allerlei terreinen te presteren, en schept een denken in termen van ‘winnaars’ en ‘verliezers’. 

  • Als ik het weer even op mezelf betrek, die prestatiedruk, tja, daar heb ik nogal wat van mee gekregen. Daar heb ik nogal wat van weggegooid, in de laatste paar maanden.
    Voor het tentamen combinatoriek was ik om bovenstaande reden ontzettend nerveus, maar toen kreeg ik dit terug op dinsdag:
    IMG_0444Alle stress viel van me af. De afgelopen week heb ik dan ook erg rustig doorlopen.
    Nuja, met mijn vakken is het uiteindelijk allemaal goedgekomen, dat had ik aan het begin van dit semester nooit gedacht!
       
  • Ondertussen is ook het eerste hostel geboekt, inclusief racefiets, inclusief apentocht de bergen in. Kenting laat ik waarschijnlijk voor wat het is, ik ga liever nog naar Green Island, een eiland voor natuurliefhebbers (check!) waar ik een snorkelcursus wil doen en in koraalriffen wil duiken. Alles kan natuurlijk nog veranderen, maar ik heb er erg veel zin in!
       
  • Tip van de week: Groene olie! (綠油精) Werkt als een tierelier tegen muggenjeuk. Ik kreeg het van de dorm manager toen ik hem mijn muggenbulten had gezien, lieve man is dat, ik maak altijd even een praatje als ik langsloop en je merkt het zo dat hij dat waardeert.

    http://uncyclopedia.tw/wiki/綠油精  

Zo, nu heb ik dus vooral heel veel dingen niet verteld, maar ik vrees dat het anders echt veel te veel wordt. Bovendien: het regent keihard, tijd om hard te lopen!

Woordeloze woensdag 2

De straat waarin ik woon.

De straat waarin ik woon.

Maar aan de andere kant beschilderen ze wel heel veel! (de school in mijn straat)

Muur van de school in mijn straat

Kunst tijdens een omgekeerde plank.

Uitzicht tijdens een omgekeerde plank. (links mijn klamboe)

Een mooi boek en een bezoeker.

Een mooi boek en een bezoeker. Altijd die beestjes.

Jahoor, gaan we weer, daar kan ik toch geen genoeg van krijgen.

Jahoor, gaan we weer, daar kan ik toch geen genoeg van krijgen.

Men geeft hier niet zoveel om de buitenkant van een appartement. De meeste mensen hebben ook geen tuin, bedacht ik me pas deze week.

Men geeft hier niet zoveel om de buitenkant van een appartement. De meeste mensen hebben ook geen tuin, bedacht ik me pas deze week.

Een goeie fietstocht en lekker alleen in de schaduw zitten.

Een goeie fietstocht en lekker alleen in de schaduw zitten.

Zei ik niet 'alleen'??

Zei ik ‘alleen’?? Wederom: beestjes.

Hier liep ik zondag (of zaterdag) hard, maar het plaatje is van internet.

Hier liep ik zondag (of zaterdag) hard, maar het plaatje is van internet.

En dit lijkt me wel een lekkere afsluiter: het prille begin van een smerige allergie.

En dit lijkt me wel een lekkere afsluiter: het prille begin van een smerige allergie.

Een vriendelijk gebaar

Deze week was zegmaar niet helemaal mijn week. Of nouja, ik vond het gewoon een beetje lastig. Ik vond het zelfs lastig dat ik zo vaak positief denk, want soms wil je gewoon even sippen zonder gestoord te worden door bemoedigende gedachten. (Ja, echt, ik heb dat soms).
Ik zal een concreet voorbeeld geven:
Gedachte 1: ‘O, man het is pas maandag en ik moet nog een hele week.’
Gedachte 2: ‘Dan heb ik dus nog vier dagen die veel leuker worden dan vandaag.’
Tja, dat wilde ik dus helemaal niet denken op dat moment en dan moet ik weer lachen om mezelf enzo. (maar eigenlijk ben ik er wel blij mee dat ik zo in elkaar zit hoor. ;) )

Zoals misschien al bekend, ik was de hele week een beetje ziek. De ene dag iets misselijker dan de andere dag. Soms niet stabiel, soms gewoon heel wankel, en als ik niet stevig op m’n benen sta, hoe kan ik dan stevig in mijn schoenen staan?

En juist dan komen de leuke dingen ineens met bakken uit de lucht vallen. Als je iets nodig hebt, dan komt het vanzelf wel naar je toe. Daar geloof ik echt in, maar deze week was wel heel erg. Daar ben ik alleen maar heel erg dankbaar voor.

Net voor ik vertrok naar mijn tentamen Combinatoriek vond ik dit:IMG_0428Tjees, wat maakte Meike (美克 :D ) me daar blij mee! Ik zal het even uitleggen. Ik deed hier woensdag een presentatie over Nederlandse spreekwoorden, die ik dan in het Chinees had vertaald en probeerde uit te leggen. Daar had ik iets over gemaild, een paar weken geleden, zodoende kreeg ik oren.
Dit is voor ‘mijn naam is haas’ – 我的名字是兔子. (兔子 is konijn, maar ik dacht dat meer medeleerlingen dit woord zouden weten dus ik sjoemelde – weten zij veel – je moet flexibel met taal omgaan – yolo (hahaha sorry)).
Als ik deze oren eerder had gekregen had ik misschien wel een hele hazenpresentatie kunnen geven bedenk ik me nu! (Hazeslaapje, het hazenpad kiezen, haasje-over, Paashaas etc.)
Dus misschien is maar goed dat ze net een dagje te laat kwamen. Deze oren gaan trouwens zeker mee op reis de laatste week! :D

Toen ik die avond doodmoe terug kwam lag er ineens een kaart uit Turkije in het postvak. Superbedankt Nico! Die had ik echt niet aan zien komen. :D
O, man, ik sloeg zo om naar dolgelukkig!

Nou, en vandaag was het toch al weer raak. Kijk eens hoe mooi:
IMG_0429Wow Iris!! :D Ik kreeg er meteen een leuk idee van. Ik wil in mijn kamer een hele wand gaan beplakken met quotes en leuke teksten en tekeningetjes en en en…
Dus als je nog een wijze les, mooie en/of onbegrijpbare woorden of een hilarische uitspraak hebt, komt maar op!

Nou, en vandaag na de les cryptografie kwamen er een paar Taiwanezen mijn kantoor binnenlopen. Het zijn mensen van de Mountain club (studenten computer science) die ik help met complexe analyse. Ik bood ze thee aan en nouja, deze momenten zijn gewoon heel fijn.
Dat ze niet bang zijn om zomaar naar binnen te lopen en dat ze mij weer even op de hoogte brengen van het WK voetbal. Dat er bij het weggaan gezegd wordt: ‘Ja, we hadden niet per se hulp nodig, we vinden het ook gewoon heel leuk om met je te praten.’

Ik wil helemaal niet zeggen dat er nu dingen gestuurd moeten worden, juist niet, ik ben er toch niet meer om ze op te halen, ik wil juist laten weten dat deze onverwachte dingen de leukste zijn om te ontvangen.
Dus, doe eens iets randoms en wie weet maak je iemands dag helemaal goed!!
(en anders help je altijd jezelf, want het kan niet anders dan dat je hier een goed gevoel van krijgt!)