Niet meer tellen

Soms moet je enge dingen doen.
In dat kader wil ik graag iets vertellen, want ik verwacht niet dat Iemand er ooit naar gaat vragen. Omdat je het niet weet. Omdat je het misschien niet verwacht. Maar het houdt mij dus wel bezig (of juist niet meer), en ik ben er ook wel een beetje trots op.
Bovendien: ik kan dit altijd weer verwijderen.

Ik tel namelijk geen calorieën meer.

Ja, en?!
Nou, dat is dus best wel een dingetje.

Het was er zo’n beetje ingesleten. Zonder dat ik het wist, want ik verkondigde al tijden dat die tijd van eetstoornissen echt helemaal voorbij was.
Ik zocht niet meer naar de calorieën op de achterkant van verpakkingen, maar ik wist er toevallig nog behoorlijk veel, en als ik ze ergens zag staan dan onthield ik ze jammer genoeg ook.
Dus telde ik ze een soort van automatisch in mijn hoofd.

Vaak vroeg ik mezelf niet of ik honger had, maar of ik alweer iets mocht eten.
Net alsof je daar eerst lang genoeg op moet wachten.
Als ik het zo schrijf klinkt het behoorlijk raar, maar echt, een lege maag kan zo goed voelen. Ik had vaak het gevoel dat ik iets bereikt had als ik uren niets had gegeten en licht werd in mijn hoofd. Absurd, ik weet het.
Bovendien was mijn hongergevoel vaak behoorlijk in de war. Heel apart ja. Niet dus.

Pas na twee maanden Taiwan vroeg ik me van iets af hoeveel er eigenlijk in zat. En terwijl ik me dat bedacht kwam pas het besef dat dat de eerste keer was. Twee Maanden! Dat is dus echt een gigantisch lange tijd als je het mij vraagt.
Het eten was best lastig in het begin. Ik kots nog steeds gemiddeld één keer per week, omdat mijn maag het eten hier niet verdraagt, maar daar kan ik best mee dealen.

Wat ik dus maar wil zeggen: sommige dingen heb je pas door als je er ver weg van bent.

Wat een rust! 

Ik kan aan zoveel andere dingen denken als ik niet al die cijfertjes hoef te onthouden, als ik niet steeds tegen mezelf aan hoef te schoppen nadat ik ‘foute dingen’ heb gegeten.
Of ik denk gewoon aan wat minder dingen, dat is ook fijn.

Ik hoop dat dit niets nieuws is, maar voor mij is het dus best een openbaring.

Ik vind het eng om dit te schrijven, omdat ik nu eigenlijk weer wil zeggen dat die tijd voorbij is. Dat ik punten aan het zetten ben. Omdat ik soms bang ben dat die stoornis nooit helemaal over gaat.
Maar daar wil ik hevig tegen verzetten. Het kan wél overgaan.
Want naast rust heb ik zoveel hoop en vertrouwen gekregen. In mezelf, in deze wereld, in ieder mens.

Advertenties

4 thoughts on “Niet meer tellen

  1. Wat goed Loes! Ik wist niet dat je hier nog zo mee bezig was….
    Ik weet hoe hardnekkig een eetstoornis is en hoe het je hele leven kan beinvloeden.
    Fijn dat je die nu achter je hebt gelaten! Alleen daarom al is deze reis voor jou heel waardevol!
    Groetjes en geniet nog even daar!

  2. Dit is een zéér belangrijke mijlpaal voor jouzelf! En het is groot nieuws voor mij! Wat ben ik blij voor je dat je dit punt hebt bereikt, helemaal op eigen kracht. SUPER! Je mag hier heel erg trots op zijn.
    Ik keek nog eens naar de tekst op de prachtige foto die boven je blog staat: reis zover je kunt kijken, daarna kan je verder zien…

  3. Ik wist hier natuurlijk ook niks van maar ik ben heel blij voor je. Mooie laatste woorden, dat is hoe het hoort. Stoornissen hebben nu eenmaal hun tijd nodig om écht helemaal over te gaan. Je doet het goed :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s