Twee ontmoetingen

Ik ben nogal bijzonder. En ik hoef er niet eens iets voor te doen.
Ik ben gewoon mezelf, met mijn ‘blanke’ huid, ‘grote’ ogen en ‘blonde’ haren die toch niet zo stijl zijn als ik altijd dacht.
Aangezien ik me veel in ruimtes met airconditioning bevind blijft dat blanke nog goed zitten ook. (Jammer, jammer)

Het gevolg:
Er wordt de hele dag naar je gekeken. 

En als ik zeg de hele dag, dan bedoel ik ook echt de hele dag. Er worden raampjes opengedraaid als je voor het stoplicht staat te wachten, er gaan mensen staan kijken voor het fitnessraam (ik geloof dat ze denken dat dat raam geblindeerd is, maar ik kan alles zien), mensen staren en roepen je na, vertellen tegen hun partners dat er een Europeaan langsloopt en hoe vaak er over mij gesproken wordt… (ik versta dat dus mensen, doe toch voorzichtig met je woorden!)
Er zijn hier namelijk niet zoveel blanken.

Ik betrapte mezelf er op dat ik nog een keer opkeek toen ik een ander blank meisje zag. (Ik word echt Chinees).
Ik merk dat als ik vertel over ‘internationale studenten’, dat mensen dan automatisch denken aan Europeanen of Amerikanen, maar zelfs veel van die studenten hebben ouders die uit China of Taiwan komen en zien er dus Aziatisch uit.
De internationale studenten die hier zitten komen veelal uit Indonesië, de Filipijnen, China, Hongkong, Vietnam of India. Er is hier een hele grote Indiase gemeenschap, maar op de één of andere manier weten zij zich goed te verstoppen (behalve op het cricketveld).

Soms word ik er moe van dat iedereen maar blijft kijken wat ik aan het kopen ben, dat er stiekem foto’s gemaakt worden en ik maar net doe alsof ik het niet zie, of dat mensen heel brutaal een fototoestel in je gezicht duwen.
Ik vraag me af wat er met die foto’s gebeurt.
Sowieso, Taiwanezen maken echt ó-ve-ral foto’s van, wat doen ze daarmee?

Op andere momenten is het juist leuk, bijvoorbeeld als ik aan het hardlopen ben en mensen me aanmoedigen, of als je over de markt loopt en marktkoopmannen uit het niets ‘I Love You!!’ naar je beginnen te roepen.

Nu zijn er twee soorten ontmoetingen die ik graag met je wil delen:

1. De vaders
‘Hello, my son wants to talk to you’. Zoonlief staat waarschijnlijk op een paar meter afstand of is helemaal niet aanwezig en wil waarschijnlijk ook helemaal niet met mij praten, maar deze vader zoekt naar een mogelijkheid om zijn zoons Engels te verbeteren.

Dit is de snelste tactiek:
Meestal antwoord ik in het Chinees dat ik natúúrlijk wil helpen. Daarna is de vader verbaasd dat ik een beetje Chinees kan, waarna standaard gevraagd wordt waar ik vandaan kom, hoe oud ik ben, waar ik Chinees heb geleerd, hoe Taiwan bevalt.
Ik antwoord en zeg dat ik moet gaan, de vader nodigt me uit om snel Engels te komen praten en ik geef mijn telefoonnummer.

Behalve dat ik niet Mijn telefoonnummer geef, maar één cijfer verander. Ik geef wel altijd hetzelfde nummer op. Ik ben dus heel benieuwd van wie dit nummer eigenlijk is en ik moet altijd een beetje lachen bij het idee dat er maar vaders blijven opbellen naar die persoon.

2. De gladde jongens
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik deze groep jongens moet omschrijven, maar als je alleen Taiwan in trekt kom je ze overal tegen: jongens die er enigszins stoer uitzien en duidelijk indruk op je willen maken.

Dit vind ik dus hele leuke ontmoetingen, want dan kan ik net zo veel toneelspelen als ik maar wil. Ik verzin er altijd een boel op los en aangezien mijn Chinees sowieso al hakkelt komt het nog redelijk natuurlijk over als ik mezelf in een dode hoek praat.

Afgelopen zondag was erg grappig. Ik zat bij een dansvoorstelling, hiphop, supergaaf! Eerst schoof er rechts iemand aan, Max heette hij, zei hij waarschijnlijk ook, maar ik verstond Nuts. Ik herhaalde dus ‘zijn’ naam en toen dacht hij dat ik Nuts heette, prima.

Max had duidelijk al wat bier op en rook flink naar deodorant, maar dat vond ik wel chill (die deo), want de meeste Taiwanezen gebruiken niets van dat.
Of ik alleen was? Of ik Chinees kon spreken? (一點點 – een klein beetje) Wat ik te doen had vanavond? Hoppa, links schoof zijn vriend aan, geen flauw idee hoe hij heette want hij sprak héél onduidelijk.
Waar ik vandaan kwam? Duitsland. (aber natürlich!)
Het was duidelijk dat Max en vriend zin hadden om veel te praten, terwijl ik juist wilde kijken, want de show was gruwelijk. Het was dus een beetje een warrig gesprek.

Wat ik in Taiwan deed? Tja, kickboksen natuurlijk, dat zagen zij ook wel toch?
(Dit element bouwde ik eigenlijk in voor mijn eigen veiligheid, maar het was ook heel leuk hoeveel ontzag je kunt krijgen door leugens te vertellen)
Later vertelde ik ze dat ik eigenlijk half Frans was. Hun reactie: ‘Ja, dat hoorde ik al! Jij hebt echt een accent’. 
Nou, ik dacht het niet. Niet Frans in ieder geval.

Na drie kwartier had ik er geen zin meer in, alhoewel het best grappig was. Ik zei: ik moet nog appels kopen, dus ik ga nu. Geloofden ze me niet! :O

Advertenties

3 thoughts on “Twee ontmoetingen

  1. Haha Loes wat een schitterend verhaal! Grappig hoe jij reageert op al die aandacht. Hoe verzin je het! Vooral dat telefoonnummer, degene van wie het is zal wel heel verbaasd zijn haha.
    Nog een goede tijd daar (hoorde dat je moeder al aan het aftellen is)
    Groetjes Janny.

    • Dat heb je goed gehoord! Het gaat zo snel… Soms kan ik echt niet wachten om weer terug te zijn, maar aan de andere kant vind ik het hier ook heel fijn.
      Jij bent ook snel zeg, oef! :)

  2. Een blanke huid wordt in Asië aangezien als heel erg mooi. Ik ben een weekje naar Thailand geweest en de dames schminken zich wit en blijven zoveel mogelijk uit de zon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s