Hoe weinig ik hier heb

En hoe veel dat dan is.

Ik heb vanochtend mijn hele hebben en houwen in handen gehad. Dat kan gewoon, in een uur of anderhalf. Dan heb je nog tijd over om even bij wat dingen stil te staan. Om gewoon even na te denken, in rondjes, wokkels of buiten de lijntjes. 

Het begon met de was.
O, de was.
Ik snap niet zo goed waarom, maar ik houd hier niet van wassen. Thuis vind ik het fijn dat alles fris is, en hier ook wel, maar op de één of andere manier vind ik het einde van de gang steeds heel ver. Vind ik het half uur draaien van deze supermachien te lang duren en komen er steeds meer uitroeptekens achter het puntje ‘Wassen’ op mijn to-do lijstjes. Mijn wasmiddel ruikt misschien niet lekker genoeg en ik weet dat het chemische troep is.

Ik stel het uit, tot ik aan het einde van mijn ondergoed ben gekomen. Mijn sportkleding neem ik steeds mee onder de douche. Mijn tandenborstel trouwens ook, véél te weinig wasbakken voor zoveel tanden schrobbende meisjes.
Enfin, ik had dus zo ongeveer al mijn kleren in de was zitten en ik kwam tot de conclusie dat ik gewoon kleren mee heb genomen die ik niet (meer) draag: Mijn spijkerbroeken, truien en een vest, sokken ook, maar dat is logisch. Een korte broek, twee shirts met mouwen, mijn bikini (badpak is verplicht), een mondkapje.

Mijn Lonely Planet slingerde daar in mijn kast, de belevenissen van Tom Sawyer (in het Chinees, (nu nog) te moeilijk), Multatuli (mijn enige stukkie Nederlandse literatuur hier).
Nu ik toch mijn verbandtrommel zag liggen heb ik maar wat pleisters geplakt. Er is hier namelijk een soort wannabe mug die na het prikken een wondje achterlaat. Heel vervelend, mijn kuiten en schenen zijn één groot slagveld en het doet pijn, maar eigenlijk moet je er gewoon niet aan denken, dan voel je niets.
Dat is trouwens wel vaker van toepassing. ;)

Een stekkerdoos lag daar ongebruikt, ik heb aan twee wereldstekkers blijkbaar genoeg, een springtouw (de dorm bleek te klein, mijn weigerende enkel, misschien ook een beetje vergeten). Een Hele Grote Stapel verjaardagskaarten.
Ik heb ze dus nog maar eens gelezen (de meesten voor de tigste keer) en ik werd er zo dankbaar van. Zo blij ook, al die fijne verhalen. Nogmaals bedankt!!

Kijk, en dan zijn we er wel. Ik heb geen stapels kleren nodig, geen grote voorraden, geen frutsels.
Dat is iets wat ik hier denk ik wel leer, dat je aan zo weinig genoeg hebt. En dat die dingen die je dan wél hebt, zoals die kaarten, ineens veel meer gaan betekenen.
Dat wil ik graag volhouden. :)
Evenals het schone bureau waar ik nu aan zit, want zo’n leeg bureau is alleen al zoveel fijner om te zien.

Dat ene museum in Taichung :)

Dat ene museum in Taichung :)

Advertenties

One thought on “Hoe weinig ik hier heb

  1. Een prachtige – beetje ontroerende – tekst… over de kleine dingen van het leven en over dat wat er echt toe doet… Je bent volgens mij geschikt om columns te schrijven. Je biedt de lezer een ‘bezinningsmomentje’ en een glimlach… Bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s