Motivatie

Er is hier iemand die zegt dat ze van sporten houdt. Die zegt dat ze graag meer conditie wil krijgen. Die zegt dat sporten zo gezond is. Die me vraagt of ik haar alsjeblieft wil helpen om meer te bewegen. Die ondertussen hele dagen achter haar laptop verslijt.

Dan ben ik de slechtste niet en vraag dus zo’n vier/vijf keer in de week:
‘Ga je mee rennen?’

Gisteren werd aan haar ‘nee’ het volgende toegevoegd: ‘Ik ga een motivatiebrief schrijven’.
Maar weet je, je hebt helemaal geen motivatie nodig om de deur uit te lopen. Een paar benen en het liefst ook twee voeten, voilá! Al zwabberen je armen eraf en rolt je hoofd eerder naar beneden dan jij dat doet, dan nog heb je aan twee ledematen genoeg.

Dinsdag was zo’n dag dat ik dat eerst tien kilometer lang tegen mezelf moest zeggen. Vechten, zo voelt dat. ‘Ik kan dit niet, ik kan het niet, ik kan maar beter stoppen’. Bleh bluh meeh. Ik snap niet zo goed waarom die gedachten toch nog steeds opduiken als je zo van lopen houdt als ik en als het dan ook nog eens de eerste keer in acht (?) weken is dat je loopt zonder pijn…
Maar na die kilometers bedacht ik me dat mijn benen, als het goed is, toch niet weten wat mijn hoofd allemaal denkt. Dus kan ik maar beter mooie dingen denken, want die poten gaan toch wel.

Nu weet ik dat ik makkelijk praten heb, want mijn benen doen het inderdaad, maar toch.

Gisterochtend begon ik rond 8.15 u met studeren. Het was nog redelijk cool. Gedurende de dag had ik een uur 1-1 tutorial (privé Chinese les), hield ik een presentatie in het Chinees, sprak ik af met wat wisko’s om samen te programmeren (ik kijk vooral, maar toch), en sloot ik de dag om 21.20 af na een exercise class in Combinatoriek.
Zo ergens rond 16.00 u viel ik bijna in slaap boven mijn representaties, maar ik moest en zou het begrijpen, dus we gingen door. Iedereen die me toen had verteld dat ik die avond zou hardlopen had ik voor gek verklaard.
Maar nadat ik even wat Hollandse woorden had uitgewisseld begon het te kriebelen. En te regenen.* En heel hard te bruisen, dus Ik. Moest. Naar. Buiten.
Niks geen vechten, rennen. Stralen. Nog harder.
Het resultaat: 1 u, 26 minuten, 17,6 km en drie fikse bergen later kwam ik om 00.14 thuis. Doorweekt. Zo gelukkig.

Dus toen heb ik iemand maar verteld dat dat misschien mijn motivatie is.

  
En omdat je niet altijd maar rondjes kunt blijven rennen ben ik dit weekend in Taichung, maar mijn hardloopschoenen gaan uiteraard wel mee.

Dit lag op me te wachten toen ik afgelopen weekend aan het hiken was in Neiwan. :)

Dit lag op me te wachten toen ik afgelopen weekend aan het hiken was in Neiwan. :)

*In mei is het regenseizoen begonnen en dat stelt nog niet teleur! :D

Advertenties

2 thoughts on “Motivatie

  1. Tjonge Loes, wat een energie!
    Dat je dat kunt…goed hoor! Maar verg je soms niet teveel van jezelf?
    Ach, als je er gelukkig van wordt is het toch goed!
    En dat hart: van een stille aanbidder? ;-)
    Groetjes,
    Janny.

    • Het is veel, maar het voelt belachelijk goed om keihard te werken en vooruitgang te boeken. Soms ben ik moe, mijn kleren stinken naar zweet en ik merk dat het me heel goed doet om zoveel gedaan te krijgen.
      Maar in Taichung ga ik niet voor niets yoga doen, mediteren, slapen en zien wat er gebeurt. ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s