Zendeling

Er zat een postzegel aan mijn voet.
Na het douchen met natte voeten op gaan staan en nu zat hij vast.
Ik vroeg me af waar ik mezelf naartoe zou sturen en hoe het zou zijn om in een brievenbus te zitten. Of de postbode dit wel vaker meemaakt en of hij me mee uit eten zou nemen.
Ik schreef een adres op mijn wang met alleen maar vieren als postcode. Ik vind de vorm van 4 zo mooi als ik maar niet te misselijk zou worden van het reizen.

Het leven als zegel kent vooral veel tl-licht en duisternis. Zou ik wel gesorteerd willen zijn?
Met mijn kop tegen de muur geplakt zo zwart als de nacht. Maar de nacht is vaak oranje, omdat we te bang zijn om niets te zien. Om te stoppen. Om los te laten. Nacht op zee is zelfs donkerblauw met spikkels zilver.
Wie neemt de verantwoordelijkheid om mij te lokaliseren? Waar ga je heen als je geen adres hebt? Kun je dan post krijgen en zo nee, is dat dan discriminatie?

Ik had mezelf naar Moskou gestuurd. Daar is het te koud voor muggen en ik heb nog nooit een Olga gedanst. Of een wodka. Of een polka. Men schrijft er mal, maar dat is geen reden. Ik hoopte dat ik eerst kwijt zou raken.
Soms kun je maar beter doen in plaats van dwalen. Dus ik nam een grote slok water, plakte nog een prioriteit en verzond mezelf naar dromenland.

Hualien, 2 februari

Hualien, 2 februari 2014

Advertenties

6 thoughts on “Zendeling

  1. Oh zo leuk :)
    Toen ik in Moskou was was het overigens 30 graden. Dat was vooral grappig omdat sommige oelewappers niet de weersvooruitzichten hadden gecheckt, en alleen maar dikke truien hadden meegenomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s