Woordeloze woensdag

Een zinloze zat

Dit is dorm III

Dit is dorm III

Er zijn hier dus overal zwerfhonden.

Er zijn hier dus overal zwerfhonden.

Zit er ineens een suikereekhoorn in de etalage. (蜜袋鼯)

Zit er ineens een suikereekhoorn in de etalage. (蜜袋鼯)

Ik maakte een fietstocht en ik rook: gemaaid gras. En toen pas bedacht ik me dat ik hier nog geen weiland tegen ben gekomen. Wel overal rijstvelden.

Ik maakte een fietstocht en ik rook: gemaaid gras. En toen pas bedacht ik me dat ik hier nog geen weiland tegen ben gekomen. Wel overal rijstvelden.

Goedemorgen!

Goedemorgen!

IMG_02371 erdag. Maar dan anders.

Iemand sinaasappelsap?

Iemand sinaasappelsap?

Advertenties

Advies van een dokter

Ik beval je je wonden met 
alcohol te ontsmetten.
Daar ging het mis, veel Mis, 
Misdadig Misbruikt Misschien Misdrijf, 
maar ik voelde me niet
de schuld, of schuldenaar.
Bevelen of benevelen, je wist niet beter.

De rum uit het kerstpakket, jenever, ook
de whisky
van na die begrafenis. 
Ze maakten het slechts gemakkelijker voor
het bloed om te gaan
waar het niet stromen kan. 

Je stapelde de miscommunicaties op
en blies ze met je lamme tong
als luchtvervuiling door de straten. 

De stabiliteit van een tol, alles bleef ook maar 
draaien 
buigen 
schateren
slikken.
Tot de laatste druppel haar wond deed overlopen,

‘ik haat van haar’

Een lijstje, of twee

Wat ik graag mee terug zou nemen:

  1. Alle vriendelijkheid en het vertrouwen van de mensen hier.
    Wat zijn de mensen in Nederland eigenlijk onbeschoft, als je dat vergelijkt met de gastvrijheid van de Taiwanezen. Het zit zo in de cultuur om iedereen te helpen, om aardig te doen naar elkaar en om elkaar te vertrouwen. Ik zet mijn fiets bijna nooit op slot, want niemand die hem zal stelen. Je hoeft niet bang te zijn dat je afgezet wordt en ik snap ook niet waarom ze hier überhaupt politie hebben.
    Ik hoorde dat er in Hsinchu gemiddeld drie keer ingebroken wordt per jaar en iemand anders vertelde me een verhaal dat ze haar geschreven postkaarten op een tafeltje had laten liggen. Iemand heeft toen postzegels gekocht en ze alsnog verstuurd, het verbaast me niets, iedereen is zo lief!
    Het werkt heel aanstekelijk ook.
    o
  2. De muurschilderingen overal.
    En de geschilderde elektriciteitshuisjes. Maakt het straatbeeld een stuk vrolijker!
    o
  3. Eindeloos veel geduld.
    Men loopt / fietst / scootert hier niet door rood, je wacht geduldig tot het stoplicht af heeft geteld tot nul, net zoals dat je netjes een rij maakt voor de bus / metro / kassa en wachten maar.
    Eigenlijk wordt je daar best rustig van, zou ik graag in Nederland wat van zien!
    Vooral bij mezelf. Ik sjees altijd maar overal met het grootste ongeduld doorheen…
    o
  4. Openbare toiletten en watermachines.
    Het water uit de kraan is chloorwater en kun je niet drinken, maar daarentegen staan er overal machines waar je ijskoud, warm of heet water kunt tappen. Dus neem ik bijna nooit water mee tijdens het hardlopen, en kan ik ’s avonds in een park gaan zitten theedrinken. Heel fijn!
    Die waterkranen worden vergezeld door toiletten, in elk park, in elke supermarkt. Best wel chill!
    o
  5. De taal.
    Ik ben van plan om veel leerboeken in te slaan, zodat ik deze zeker mee terug kan nemen! (Haiyan, bereid je voor, ik ga je vragen om me te helpen ;) 海燕, 你可以跟我練習嗎?)
    o
  6. De muzikanten.
    Ik val in herhaling, sorry, maar ik vind het zo fijn dat er zoveel muziek op straat is.
    o
  7. Bergen / natuur.
    Vogels, vissen, apen. Die hitte die ertussendoor glipt neem ik ook wel voor lief.
    Het lijkt alsof mijn humeur niet meer zo op en neer hoeft te gaan als de grond dat zelf al doet.
    oo
  8. Dat men hier de douches en wc’s schoonmaakt met de brandweerslang.
    Dat wil ik thuis ook graag eens proberen!
    o
  9. Deze is voor mezelf: de rust die ik hier heb.
    Ik moet hier constant voor mezelf kiezen. Er is niemand om me tegen te houden en over het algemeen krijg ik ook niet zoveel advies van anderen. Dat was best wennen, maar ik voel me er erg goed bij.
    Ik sport, ik zing, ik schrijf, ik leer, ik lach, ik slaap en ik voel me zo vaak zo overdonderd door al het moois dat gebeurt.

10171223_10154051503440576_2188561871142865139_n1

Wat ik het liefst hier laat:

  1. Gebrek aan privacy.
    Overal zijn mensen en overal is geluid (zie ook puntje 6 van hierboven) en je woont samen met mensen die je niet hebt gekozen.
    Soms wordt je daar helemaal tureluurs van, helemaal als er zweetdruppels langs je ruggengraat glijden en je weet dat er nog heel veel gedaan wil worden en je wil graag begrepen worden of zelf begrijpen en lekker Nederlandse woorden herkauwen, dus dan ga je naar de wc om in jezelf te mompelen, maar iemand draait een kraan open ofzo en je voeten worden nat, en er is gewoon potverdorie Nergens een plek waar je lekker alleen kunt zijn.
    Van oordoppen krijg ik mentale jeuk.
    o
  2. Alle kleine stoeltjes, krukjes, tafels.
    Au, zegt mijn rug. (tevens van de matras waar ik ondertussen mijn eigen vorm in kan terugvinden). Au, zeggen mijn schenen, als ik voor de triljoenste keer mijn benen onder de tafel probeer te vouwen en vergeet dat dat niet past.
    o
  3. Overvloed aan rijst. Of beter gezegd: het gebrek aan goed brood.
    Niet weer dat zoete, slappe brood. Eet bijna niemand – groot gelijk.
    Dat ga ik thuis doen: brood bakken. Grof volkoren, bijna zwart. Met pitten enzo, in mijn eigen keuken en mijn eigen oven. Koken! Nog meer bakken!
    Jullie mogen al wel vast orders plaatsen voor als ik weer terug ben, ik heb zin om weer eens een keuken te zien!!
    (Doet me denken aan mijn presentatie voor volgende week, als ik heel veel geld heb, dan … een huis met keuken? :) )
    o
  4. Het gebrek aan mensen die je echt kennen.
    Soms wil je gewoon een knuffel, of een niet-oppervlakkig gesprek, mensen die vragen naar dingen, omdat ze weten van dingen (lekker vaag). En dan heb ik hier een laptop, maar dat is toch niet zo fysiek.

Is dat alles? Ja, misschien wel.
In ieder geval zijn dit de dingen die het afgelopen halfuur in mij opkwamen, dus dat zullen wel de belangrijkste zijn.
Misschien had ik moeten eindigen met positieve dingen, maar ik vind het ook al heel positief dat mijn ‘dingen die mee terug mogen’-lijstje zoveel langer is! Ben benieuwd of ik in de komende dagen nog andere dingen bedenk, dan maak ik er misschien nog één.

Ont-vangen

IMG_08851

Iedere ochtend verzamelde ik de muggen die ’s nachts 
als dieven van mijn DNA hun dienst bewezen. 
Ik kneep ze uit boven een glas dat ik in de vriezer 
bewaarde en ik vond dat dat eerlijk was.

Iedere avond weer liet ik mijn klamboe 
een klein stukje openstaan.
Ik dacht nog: het is drinken of gedronken worden 
en hielp zo de kringloop van het leven. 

Langzaam kwam het besef dat ik een
gespleten persoonlijkheid van mezelf maakte: 
het deel in de vriezer en het deel in of uit bed.

Maar mocht er buiten mijn vangnet een oorlog uitbreken
waarbij normen vervliegen en waarden verzinken
dan kan ik altijd mijn eigen bloed nog drinken.

Hoe heet deze vogel?

Hoe heet deze vogel? Wie het weet mag het zeggen.

Zó vier je een verjaardag

Op donderdag rond het middaguur wordt er op mijn deur geklopt. Ik zit net guqin te spelen na flink wat uren wiskunde. 生日快樂! ( = Shēngrì kuàilè = sjang rrr kwai luh = geboortedag gelukkig)

IMG_01901Het waren de wiskundigen van deze gang, met cake en melkthee. :) En butterfly.
(Ik wist en weet het woord voor boter niet, dus één jongen vertaalde :
‘Do you eat your cake with butterfly?’. Boter dus. Uh, nee. Ook niet met vlinders.)
Ik speelde voor ze op de guqin, we maakten rare foto’s en ze zongen heel veel liedjes. O, en het is traditie dat je een wens doet, maar die mag ik niet vertellen.

Ik moest nog gewoon naar de les, maar ik voelde me zo jarig! Heel veel mensen wensen me een fijne verjaardag, ik gok dat dat ook te maken heeft met al die klompjes die ik heb uitgedeeld, leukleukleukleuk!

’s Avonds bedenk ik me dat ik graag alleen mijn nieuwe jaar in ga. Dus om 23.30 trek ik mijn hardloopschoenen aan en neem een stapel kaarten mee naar buiten. Ik probeer een aantal straatjes die ik al langer wilde nemen en ik lees alle kaarten voor de derde, vierde of vijfde keer. Wat ontzettend leuk dat er zooooooveel post was! En zo op tijd. Wat vet dat iedereen daar aan gedacht heeft! Leuke verhalen ook. :)
(Ondertussen weet ik dat dit een beetje ‘doorgestoken kaart‘ is, haha)
Om mijn verjaardag echt in te luiden maak ik nog een paar keer een borstwaartsom en buikdraai in een speeltuin, maar daarna zie ik wel heel veel sterretjes.

Vrijdagochtend word ik voor zeven uur wakker, ik blijf in bed leren tot acht, ga langs de markt en heb les. Ik trakteer, maar de wisko’s zijn niet echt enthousiast, nouja. Om 12.30 zit ik in de bus op weg naar Wai’ao. In Taipei heb ik een probleem met mijn Ticket Vending Machine, dus ik vraag een meisje om hulp. Zij heeft geen tijd, maar iemand anders vraagt al of ze kan helpen. Zo werkt dat hier. :)

Deze vrouw neemt me mee door het hele gebouw en uiteindelijk blijkt de machine kapot, maar het is zo gezellig (en zo leuk om Chinees te praten!) dat we beide onze trein missen en de volgende nemen.
Om 16.47 kom ik aan in Wai’ao, een surfersplaatsje aan de oostkust. Het hostel is snel gevonden en ik wil naar de zee (oceaan). Het eerste wat ik doe is anderhalf uur over het zwarte strand banjeren en uitwaaien. Zo fijn!
Daarna vind ik Thijs en Lena. Lena heb ik nog niet ontmoet, alleen via facebook, maar het klikt meteen. Zij hebben met de andere gasten de hele dag gesurft.

10294507_683552118346647_6557584537614022939_n

Thijs, Lyrische Loes en Lena

We gaan uit eten in Jiaoxi met acht of negen mensen van het hostel en als ik wil trakteren vind ik het wel tijd om ze te vertellen dat ik jarig ben. In Taiwan trakteer je dus niet, maar wórdt je juist getrakteerd, maar ik weet ze toch zo ver te krijgen dat ik het chili-ijs betaal. Dat is ijs, met pepers, heel scherp en raar!
Als we terugkomen bij het hostel is er een mini-surprise party voor mij georganiseerd. Kijk maar hoe gelukkig ik daarvan word:

We drinken nog wat (dit is zó goed gezelschap!) en Lena en ik gaan slapen op het strand, met Miguel in een tent. Shawn the dog maakt nog wat schrikbarende schaduwen en veel te laat val ik gelukkig in slaap. Om om vijf u gewekt te worden door het punkrock alarm van Miguel. Tijd voor een zonsopgang! Helaas is het vooral een verlichting, want veel wolken, maar we nemen toch maar meteen een duik. Thijs is ook wakker gemaakt en na een beetje rondbanjeren nemen we om 6.45 (dacht ik?) de trein naar Jiaoxi voor ontbijt en hiken.

Shawn the dog

Shawn the dog op het zwarte zand

Uitzicht uit de tent

Uitzicht uit de tent

Deze hike was niet bijzonder mooi eigenlijk (ik ben verwend), als ik de volgende dag, zondag, alleen met Lena trailrunnend de bergen induik komen we papegaaien tegen! En hele mooie vissen, andere vogels en weer heel veel mooi oerwoud. Ik neem jammer genoeg geen fotocamera mee bij het rennen (veel lopen ook, bergop, en op veel stukken is rennen gevaarlijk). Na het rennen plonzen we met hardloopkleren en al weer de zee in. :)

Nog een cadeau als ik op zondagavond mijn mail na drie dagen open:

‘proficiat, uw schrijven wordt opgenomen in de Poemtata-bundel’

Mijn gedicht Slapen werd schrijven  zal dus verschijnen, Ahhhh!!


Dit was echt een geweldige verjaardag. Maar nu ik de laatste korrels zwart zand uit mijn oren heb gepeuterd, moet er toch weer hard gewerkt worden. Pasen vieren ze hier niet. :)

Lang zullen we leven!

Wie jarig is trakteert, dus ik wil ook iets geven. Komtie!

1. Een lach.
Omdat ik hier elke ochtend weer van moet glimlachen:

Goodmorning sunshine!

Goodmorning sunshine!

2. Een filmpje
AH! Ik heb een guqin gekocht. Je ziet hier mijn eigen, van MIJ!!!
Het was een beetje een impulsaankoop. Ik had de juffrouw gevraagd mij te helpen om misschien een guqin te kopen, over een aantal weken ofzo.
Zij is naar een winkel gegaan, heeft alle guqins uitgeprobeerd en nog 3000 dollar van de beste afgepingeld en hem alvast maar mee naar de uni genomen om mij te laten proberen. Je snapt, toen kon ik niet meer weigeren.
Ik heb hem al op mijn kantoor staan, maar nog niet betaald. Fijn, als mensen elkaar gewoon vertrouwen!

3. Een woord
anxin = Ānxīn = ansjien.
Het eerste karakter is een vrouw onder een dak: rust/vrede.
Het tweede karakter staat voor hart.
Dus als je hart vrede heeft, dan ben je opgelucht!

4. Een gedicht
Het is van Sanne (http://dichtgezicht.wordpress.com/) en ik vind het zo mooi:

WaaromenwanneerIk wens jullie een hele fijne verjaardag (die van mij) en een Goede Vrijdag.