Buurman en buurman zijn er niets bij

Vanavond, zoals elke donderdagavond, had ik Chinese les. Dat is misschien wel mijn lievelingsles, maar ik vind de meeste vakken hier erg leuk dus dat zegt niet zoveel, behalve dat ik me er altijd een beetje extra op verheug. Om 20.20 was de les officieel afgelopen, maar we waren net zo leuk bezig, dus om 20.45 liep ik naar buiten.
Oei, wat waait het hier hard. Als de wind harder waait dan je gedachten, nou dan weet je dat je in Hsinchu bent. Even voor de goede orde, Hsinchu staat wereldwijd bekend als ‘the windy city’ en aangezien de gebouwen vaak geen deuren hebben giert die wind ook tijdens de les om je oren.

Ik was dom. Ik had mijn fiets niet in het rek gezet en mijn Jiǎotàchē (腳踏車), (in China zeggen ze Zìxíngchē, ik probeer het mezelf af te leren) lag er gevloerd naast. Tot zover niets aan de hand. Ware het niet dat mijn Jiǎotàchē ‘made in China’ is, en van gelijknamige kwaliteit. Aluminium gok ik, en het pedaal was zo omgebogen dat er niet meer rondgedraaid kon worden.
Nu zijn mijn knieën toch al bont en blauw, dus ik dacht dat het een verstandig idee was om gezeten op deze niet fietsende fiets naar huis te crossen zonder te trappen, het is toch gigantisch bergaf en als ik niet zou remmen zou ik dat kleine stukje bergop misschien wel kunnen overbruggen. Moest ik wel een stukkie om om de stoplichten te vermijden.
Zo gezegd, zo gedaan.
Bovenstaande zin suggereert misschien dat het niet zo voorspoedig verliep als ik hier schets, maar alles ging volgens plan. Behalve dat ik één keer heb geremd, want ik ging echt veel te hard de bocht om.

Patamat

Bij mijn dorm aangekomen probeerde ik in mijn beste Chinees een hamer, Chuí – 錘, te regelen en nadat ik eerst een soort koevoet (raar woord eigenlijk) kreeg, lukte dat. Uiteraard moest ik de huisbaas verzekeren dat ik erg voorzichtig zou doen, en ze wees nogmaals op mijn knieën. Jajaaa. Zucht. (Knieën, kon ze die zien? Jup, iets met 33 graden gister, de lente begint!)
Als ik echt een buurman-en-buurman sketch had willen doen had ik op dit moment ook om een ladder gevraagd, Buurman2 gebruiken al-tijd een ladder, maar dat woord heb ik nog niet geleerd.

Nou, en toen ben ik maar gaan rammen. Waar mijn Jiǎotàchē aan alle kanten verbuigt als je er maar een beetje op steunt had hij nu geen zin om mee te werken. Het gevolg: ik heb de reflectoren uit mijn trapper en de ketting eraf geslagen. Ik ben ondertussen opgenomen op video, want een jongen vond het erg grappig. Voor het verhaal zou het leuk zijn als de stukken kettingkast me om de oren vlogen, maar ik heb geen kettingkast.
En hoppa! Ineens was het gelukt. Iets te goed uiteraard, mijn trapper staat nu naar buiten, maar ik kan weer fietsen. Ik heb de reflectoren nog met duct tape (ducktape/ductape?) teruggeplakt en de hamer teruggebracht. Ik vroeg me nog af of mijn spatbord altijd al een stuk miste, maar die gedachte heb ik snel verbannen.

Ik ga nog proberen dat filmpje te pakken te krijgen. :) Ik was namelijk aan het zingen en het lachen tussendoor. In mijn eentje, want dat is helemaal niet raar. Ajeto!

 

Nah dat ken ook wel weg, hupsakee! https://www.youtube.com/watch?v=nze9Qj5YtWo .

Advertenties

3 thoughts on “Buurman en buurman zijn er niets bij

  1. Ha Loes, ik geniet van jouw berichten. Wat ongelooflijk veelzijdig ben je. Knap hoe jij de dingen die je meemaakt beschrijft. En dan tussendoor nog eens een pracht gedicht. Leuk hoor. Ik kijk uit naar je volgende berichten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s