Nijmegen is toch wel heel ver weg

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn

Dit is van M. Vasalis, uit: Vergezichten en gezichten.
Dit is trouwens niet het hele gedicht. Ik vind het mooi, wat vind jij?

Ik werd dit weekend beslopen door droef-gevoel. Dat betekent niet dat ik droef ben of was, maar ik kan het niet zo goed anders omschrijven. Het kwam zo langzaam opzetten. Eigenlijk voelde ik me best wel goed, maar ik was graag even ergens anders. In Nederland, bijvoorbeeld.

Er waren een aantal dingen die daar een rol bij speelden, zoals dat ik hoorde dat mensen thuisthuis ‘normale weekend dingen’ deden, of het feit dat ik een heel weekend stil aan het zitten was en dat mentaal gezien niet zo gezond is voor meisjes als ik.
Daarnaast is er hier niemand die eens op een onverwacht ogenblik een rondje met mij wil fietsen / wandelen / hardlopen. Nu had ik mijn fysieke beperkingen dit weekend, maar ik ben ook de enige met een fiets en de meeste meisjes willen niet naar buiten in hun angst om bruin te worden. (Ja, echt!)

Maar ik vind het echt niet fijn om binnen zitten als je buiten zoveel kunt doen. Of als je, zoals ik nu, buiten zoveel niet kunt doen.

En ik weet wel dat dit soort momenten erbij horen, maar toen schreef iemand, een volstrekt onbekende, me ineens dit:
Je huilt niet omdat je zwak bent, maar omdat je al te lang sterk bent geweest.
Nou, en ik kan je vertellen, toen heb ik eens fijn zitten huilen en mezelf zielig zitten vinden en gewenst dat het alvast weer juli was en mezelf de put in- maar gelukkig ook weer uit gedacht. Dat duurde ik denk tien minuten en daarna voelde ik me erg prettig.
Bedankt, anonieme schrijver met je ik-ken-je-niet, maar-ik-wil-je-graag-mijn-verhaal-vertellen. Terwijl ik om die rotenkel geen traan heb gelaten kon nu alles stromen. Inclusief mijn gedachten.

Het is misschien raar om te zeggen, maar je wordt wel echt zelfstandig van zo ver weg zijn. Je hebt geen keus, je moet voor jezelf opkomen, want niemand anders doet het voor je. En je kunt je wel zorgen gaan maken om een heleboel dingen, maar je bent nu eenmaal ver van huis en alles komt altijd goed. En ik kan nog wel meer zeggen, maar ik schreef een gedicht en die komt morgen of later en alles komt altijd goed en dat lijkt me een mooie afsluiter.

Advertenties

3 thoughts on “Nijmegen is toch wel heel ver weg

  1. Goed van je Loes! Je mag best een keertje minder sterk zijn…ook niet leuk als je niet kunt doen wat je wilt…..Als het lichamelijk minder gaat, wordt het geestelijk vaak ook moeilijker. Maar je bent een sterke meid en het gaat zeker goed komen!

  2. Super Loes, dat een onbekende je zondag gaf wat jij op dat moment nodig had…
    Je schreef hierboven een erg mooie tekst over een essentie van alléén in een ver buitenland verblijven.
    Je ‘slaat’ jezelf er goed doorheen!
    Het is trouwens ook sterk als je je zwakke kanten/momenten durft te laten zien.
    Ik ben eigenlijk wel erg benieuwd naar je gedicht.
    Nu is een nieuwe week begonnen. Voor het volgen van lessen guqin, Chinees en wiskunde hoeven je linkerenkel en je rechterknie niet helemaal hersteld te zijn. Veel goeds!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s