Ankle sprain

Dus ik ging rennen gisteravond (of gistermiddag, ligt aan je tijdzone), maar eigenlijk niet echt rennen, maar naar de drakenbootracetraining. Dat betekent dat je gaat trainen voor de drakenbootrace, goh, en dus allemaal oefeningen doet om sterker en sneller en fitter te worden. Van tevoren deden we 20 minuten lang oefeningen om blessures te voorkomen, maar dat vond ik overdreven.
Ik bedoel maar te zeggen dat rennen niet het hoofdonderdeel was, alleen een opwarmertje.

Nou, en nu heb ik mijn Engelse medische vocabulaire wéér uitgebreid, want ik zit thuis met ankle sprain, wat rijmt op pain en het paint ook nog behoorlijk. Een verzwikte enkel, van een stukkie sprinten, zucht.
Ben ik zo hard aan het proberen de rijst te vermijden voor een week, zegt de dokter: apply RICE: Rest, ice, compression, elevate! Daar moest ik wel om lachen.
Sowieso moet ik best veel lachen, ik ben echt een sukkeltje hier die elke week wel iets heeft.

Dus toen ik vanochtend mijn hoogslaper uitgedonderd kwam (kostte me een kwartier om uit te vogelen hoe dat op armkracht kon (een kwartier is lang als je naar de wc moet)) bedacht ik me dat ik twee opties heb:
Ik kan heel erg gaan balen dat al mijn leuke plannen voor dit weekend niet doorgaan, of ik kan dat niet doen.
En toen dacht ik dat deze enkel me misschien wel beschermt omdat er anders iets veel ergers zou zijn gebeurd, zoals dat als ik naar Taipei zou gaan dat de bus om zou kantelen en ik scrapes (=schaafwonden) overal zou hebben en niet alleen op mijn knie, of dat als ik vannacht zou uitgaan dat ‘het dak eraf zou gaan’, maar dan letterlijk, of dat ik morgen tijdens de run in een ravijn zou vallen in de middle of nowhere of nog beter, in zo’n verlaten animatiepark waar de mickey mouses geen kleur meer hebben en de wind huilt als jankende wolven en dat niemand me dan ooit nog terug zou vinden en ik zou proberen te overleven, maar langzaam wegkwijnde.
En toen dacht ik dat ik misschien te veel boeken lees, maar ik voelde me wel veel beter, want ik heb alleen maar een sprained freakin’ floppy ankle en grazes en ik vind floppy ankle best wel leuk klinken.

As Mandy put it: 'wow, it looks like art, you're a performer'

As Mandy put it: ‘Wow, it looks like art, you’re a performer!’

Dit was tevens een HGM (Hele Goede Manier) om weer met mensen in gesprek te raken en in contact te komen met Het Goede in de Mens (ook een HGM). Zo zat ik dus ineens in de auto bij Albert, die zijn hond aan het uitlaten was op de campus toen hij mij voorbij zag hinkelen. Hij heeft me naar huis gebracht en voorgesteld dat ik snel bij hem thuis zou komen eten. Dat is goed voor het Engels van zijn dochters, maar nog beter: dat is supergoed voor mijn Chinees. :)
Ik ben echt heel dankbaar voor mensen als Albert die hun hele avond opofferen en door Hsinchu crossen voor onhandige meisjes uit Holland, maar zoals hij zei: ‘als mij zoiets overkomt in Nederland hoop ik ook dat mensen hetzelfde doen voor mij’.

Dus nu zit ik een weekend hier, en ik heb ineens niet zoveel te doen, dus mocht je zin hebben in een gesprekje, ik ben beschikbaar! Of als je ontbijt kunt laten aanrukken, dat wordt ook erg gewaardeerd.

Advertenties

3 thoughts on “Ankle sprain

  1. Oei, dat is niet zo leuk Loes!
    Maar nu kun je wel even uitrusten, want volgens mij heb je het wel heel erg druk….
    Ik hoop dat je gauw weer op de been bent!
    En blijf zo positief als je nu bent!
    Beterschap en groetjes,
    Janny

    • Ja! Kom maar hier heen, veel leuker dan Duitsland ;). Ik wilde je eigenlijk al bijna vragen wat te doen, maar het leek me tijdtechnisch handiger om een youtube filmpje te kijken. ;)
      Hoe is het met je?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s