Ik leef in Madurodam

Alles is zeg maar nét een maatje te klein:

1. Mijn fiets. Het zadel is extreem hoog gezet, inclusief extra stang, maar nog steeds te laag, het stuur kan niet hoger.
2. De bureaustoelen. Ik heb een aantal minuten gezocht naar de hendel om mijn stoel hoger te zetten, tot ik me realiseerde dat ik al de maximale hoogte had bereikt. Te laag.
3. In dat kader: de schoolbanken. Onder elke tafel zit een voetenbankje, maar mijn Europese benen zijn te lang om die daarop te zetten. Het gevolg: ik heb al heel wat mensen bijna laten struikelen, omdat ik mijn poten dan maar willekeurig een kant op gooi.
4. De trapleuning. Ik moet haast bukken om die vast te houden.
5. Mijn bed. Dit gaat nog wel, maar mijn voeten raken steevast de achterkant en als je je wilt uitrekken, nouja, doe dat maar gewoon niet.
6. Het buikspierfitnesstoestel (is dat een woord?), dat apparaat waarbij je jezelf ineenvouwt (dat is geen woord). Het zitten is geen probleem, maar dan moet je twee handvatten vastpakken en je ellebogen ergens anders op laten steunen en mijn armen pasten er eerst niet tussen.
7. Elke wasbak. Als ik er tegenaan leun tijdens het handen wassen heb ik zo’n natte plek op juist die plek waar je geen natte plek hebben wilt. Snap je?
8. Elke wc. Het is niet de peuterschoolmaat, maar niet veel groter. Als er überhaupt een wc is natuurlijk.

Ik vergeet vast een boel dingen, want ik heb nog nergens in voorgaande punten mijn kop gestoten, maar feit is dat de gemiddelde Chinese man zo’n 1.66 m is en de vrouw zo’n 1.57. Ik steek er dus nogal bovenuit. Dan ben ik ook nog eens blank! En vrouw! (zelfs de meeste internationale studenten zijn man en komen uit Indonesië / India / Filipijnen en voldoen dus niet aan deze criteria).
Ik kom dus geen aandacht te kort als ik les volg / boodschappen doe / door de stad fiets / hardloop / eet / drink / leef. Ik word gewoon altijd opgemerkt en soms is dat handig, of vleiend, of superirritant.
Naast dat ik nogal lang ben (relatief dus ;) nog steeds Jannie Modaal in Nederland hoor), krijg ik ook vaak te horen dat ik zo sterk ben. Uhh, nouja, bedankt? Ik ben er nog niet over uit of ik dat positief vind.

Taiwanese meisjes sporten niet zoveel, of ze sporten extreem veel, en ik heb gisteren gehoord waarom. Ten eerste: ze moeten studeren, sporten leidt maar af. Vriendjes hebben leidt trouwens ook af, niet doen dus. Ten tweede: het is hier warm. (dat valt tot nu toe wel mee, maar vraag me dat over een maand nog maar eens). Ten derde: de jongens vinden het over het algemeen te veel moeite om gespierd te worden, dus willen de meisjes niet gespierder zijn dan hun (potentiële) vriendjes. Dat laatste werd me toegefluisterd, want dat is iets waar ze niet trots op zijn, dus niet doorvertellen hoor.
Het merendeel van mijn gang komt uit Mainland of China en die doen nog minder. ‘Ik ben ooit eens twee maanden begonnen met rennen, maar toen kreeg ik spieren in mijn benen en dat vind ik niet mooi’. Maar ze vond het wel heel leuk om te doen. Juist.
Ach, voor hun taille hoeven ze het in ieder geval niet te doen.

Ik wilde hier ergens een mooi bruggetje slaan, en ook al zijn ‘wij, Nederlanders’ daar goed in, ik ben hem kwijt. Ik begin dus maar lukraak, want dat is een leuk woord.
Ik was me gister aan het uitsloven op een loopband (ik kan dat ineens, snap het ook niet!), of nee, het was daarna, toen ik uitgedampt en wel onder de douche wilde stappen, toen een meisje me aansprak. Dat ze me zo hard had zien rennen (14 per uur, kuch, uitslover, kuch), en of ik lid wilde worden van haar club. MAAR: ik moest wel echt een hele goede conditie hebben, want ze gaan meestal in de bergen trailrunnen en dat is megazwaar. Elke week. En door heel Taiwan. Belachelijk leuk ook.
Uhh, JAAAAAA! Oja, ik moest wel een beetje Chinees kunnen, want de aankondigingen zijn in het Chinees. Nouja, daar heb ik google translate voor. Of m’n roomies uit Singapore.
Ik moet wel een beetje oppassen, want er zijn te veel leuke dingen. Een jongen waarmee ik mijn guqin deel zit toevallig (wat is toeval?) bij de Mountain Club en heeft me uitgenodigd voor een aantal tochten. Ik had me aangemeld als vrijwilliger om anderen te helpen met Engels en nu mag ik waarschijnlijk met kleine kinderen werken. :) Dan wil ik ook nog heel veel zien, en machtig veel studeren.

Niet zozeer groot, maar groots wil ik zijn.
En als je dan te midden van die overdonderende bergen staat voel je je toch wel nietig.
IMG_09401

Advertenties

2 thoughts on “Ik leef in Madurodam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s