Hallo endorfinen!

Ik ben een slechtweer loper, dus toen het na een zinderend hete dag ineens keihard begon te onweren heb ik snel mijn hardloopschoenen aangedaan, mijn fietslichtjes omgeknoopt en ben ik even hard als de donder gaan rennen. Na twee seconden al helemaal doorweekt, na één seconde al een grote glimlach op mijn gezicht. Ik weet niet of ik huilde van geluk, of dat het zout wat ik proefde gewoon regen met zweet was.

De regen was warm, zou ik ook zijn als ik een hele dag in een hete wolk had rondgehangen. Er ontstonden diepe plassen waar ik insprong, waar kikkers massaal uitsprongen als ik hun rust verstoorde. Kwaken door de verlaten straten, opeens was er niemand meer, behalve schuilende mensen in beveiligingshokjes die me aanmoedigden.
‘Als ik wil, kan ik alles doen wat ik wil’ (Eefje de Visser) schalde door mijn hoofd.
Niet dat ik loop met oordopjes, dan kan er geen stoom uit mijn oren komen. Ik heb mijn muziek in mijn hoofd en tijdens het rennen begon ik te zingen. Weet je nog die trap ? Ik deed het! Met op de top een vreugdedansje.

IMG_0735

Het is niet verstandig om zo lang (20 km en een beetje) te lopen met een opgezwollen enkel die al na een paar kilometer pijn doet. Of om een berg te beklimmen als het onweert, maar ik vond de kans dat er iets echt ergs zou gebeuren gewoon niet groot genoeg. Bovendien: het voelde zooooooo goed.
En guess what? Deze ochtend was mijn enkel niet meer zo opgezwollen!

Advertenties

Ik ben moe

En dat is een understatement.
Er was veel om moe van te worden, dus dit wordt misschien een lang verhaal. Denk je even in dat ik wakker word met 30 graden en dat ik deze dingen allemaal doe in tropische temperaturen. Daar wordt het allemaal nog vermoeiender van.

Het werd wel een héél lang verhaal, dus ik heb besloten om vooral over mijn vakken te schrijven, de rest komt vast nog.

Wiskunde
Studeren hier is dus even iets anders dan studeren in Nijmegen.
Mijn wiskunde vakken hebben 3 of 4 u hoorcollege per vak, 2,5 u werkcollege en dan nog responsie college eens in de twee weken.
Werkcollege is echter niet bedoeld om te werken aan de opgaven, maar ze gaan ervan uit dat je dan al alles opgelost hebt en tijdens het werkcollege worden er steeds mensen naar voren geroepen om een presentatie te geven over die opgave. Van tevoren lever je je werk in, dus je moet alles uit je hoofd weten. Dat is vrij intensief, als je het mij vraagt.

De opgaven zelf zijn ook heel pittig en het zijn er vaak Veel. Omdat ik het afgelopen weekend besteedde aan banjeren ben ik deze week drie keer vóór zeven uur ’s ochtends begonnen. Daarbij werkte ik ook drie keer (niet precies dezelfde dagen) tot 22.00 u door. Natuurlijk studeer ik niet constant, maar ik studeer echt meer dan ooit. Ik leer ook superveel, maar deze zin moet ik echt heel vaak tegen mezelf zeggen:

‘Als ik geen enkel wiskunde vak haal heb ik ook veel geleerd.’

Het is namelijk nogal frustrerend dat ik steeds drieën en vieren terug krijg, op een schaal van twaalf. Terwijl het huiswerk voor 50% meetelt.

Ik merk hoe lastig het is om alles constant alleen te maken.
Ik heb het deze week opgegeven om contact te leggen met de wiskunde studenten. Als ik bijv. op dinsdag vraag naar het huiswerk van donderdag, hoe zij dingen aangepakt hebben etc, dan zegt iedereen: ‘Ik ben nog niet begonnen’. EN DAT KAN DUS NIET. Want daarvoor is het veel te veel en statistisch gezien kan niet iedereen hier keislim zijn. Dus ik denk dat ze geen zin hebben om mij te helpen, of het niet durven, of ze willen geen Engels praten, of ze snappen mijn vraag gewoon niet.
Want dat is iets anders waar ik een beetje gefrustreerd over ben, overal kunnen mensen Engels spreken, behalve bij wiskunde. Iedereen is open naar me, behalve de wiskunde studenten. Iedereen kijkt naar me, maar de wiskunde studenten kijken weg.
Ik wou dat ik al voldoende Chinees kon om alles in het Chinees te vragen, maar dat is gewoon niet realistisch.

Daarnaast worden bij Combinatorics de hoorcolleges gegeven door de studenten. Dat vind ik een goede aanpak, maar ook dat kost ook veel tijd.
Wel heb ik het geluk dat ik voor de helft vrijstelling heb en verder alleen de ‘makkelijke onderwerpen’, want mijn lectures zijn in het Engels en de docent was bang dat de rest het anders niet zou begrijpen.

Dan is er nog een ander aspect: omdat de NCTU een technische universiteit is krijg ik veel opdrachten waarbij ik iets moet programmeren / schatten /  berekenen. Of in mijn geval: waarbij ik moet vermijden iets te programmeren / schatten / berekenen. Het zou goed zijn als ik de tijd zou nemen om dat te leren, maar tot nu toe gaat het ook zonder. Bovendien, ik heb mijn tijd ook nodig voor:

Guqin
De stukken en technieken worden moeilijker, maar bovenal heb ik nu ook zangles! Dat betekent één uur techniek/theorie, één uur praktijk en nog een uur zingen. Dat zingen is superleuk, maar ik vind het moeilijk om een la of do of re te zingen op commando.
Wat ook wel hilarisch is, is dat ik geregeld de verkeerde woorden zing, want tja, alles is in het Chinees. En we gebruiken uiteraard niet het westerse notenschrift (zie foto).
Ik ga proberen om HIER een geluidsfragment te uploaden, maar mocht dat niet lukken en je wilt het wel eens horen, dan kun je me mailen. ;)

Theorie les: hoe stem je een guqin.

Theorie les: hoe stem je een guqin in F.

Chinees
Ik heb geloof ik al eens vermeld dat ik expres iets te hoog ingezet heb bij Chinees. Nou, dat werkt, ik ga vooruit! Bij conversation hoef je niet alles te schrijven, als je uitspraak maar correct is. Afgelopen week gaf ik een presentatie over de Ooijpolder, hoe je daar komt vanaf mijn huis en wat je daar zoal kunt doen, superleuk! Vorige week moesten we een verhaal presenteren aan de hand van plaatjes.
Voor Elementary Chinese moet je thuis veel schrijven en ik kan best veel tekens, maar wel in Simplified Chinese. Sinds 1956 is Taiwan de enige plaats waar men nog het Traditionele Chinees leert, en dus moet ik mijn hele schrift daarop aanpassen. Zoals je misschien wel verwacht is simplified ook echt makkelijker, dus ik heb genoeg te doen!
Hierdoor kan ik vaak moeilijke woorden wel schrijven, maar basis woorden niet.

Afgelopen donderdag had ik mijn eerste examen, ik geloof dat dat wel goed ging.
Tevens geef ik ook voor dit vak veel presentaties. Zo moest ik deze week een verhaal vertellen met als thema ‘buren’. Ik had iets voorbereid met de familie Knots als buren, omdat die plaatjes wel aan zouden spreken en nouja, ik kon er wel veel creativiteit in kwijt. ;) Ook dat ging erg goed, maarrr, wederom veel tijd en energie.

Ik heb ook een uur 1-1 tutorial per week, daarbij lees ik samen met Yuqing (een heel aardig meisje) een boek. Of nouja, ik lees, en zij verbetert me, en dan moet ik daarna in eigen woorden vertellen wat ik heb gelezen.
Zij is streng! Maar dat vind ik fijn, want daardoor onthoud je het wel beter.

 

Nou, slechtste timing die maar kon, kwam op mijn doodmoeie donderdagmiddag dit:

IMG_00011

Zie je dat? Men leeft hier in het jaar 103.

Dat betekent: problemen. Of iets specifieker: ik mag in Taiwan blijven t/m 26 juni. Maar mijn vlucht terug gaat op 28 juni, en je mag niet nog een keer verlengen.
Wat ik verwachtte te krijgen: t/m 26 juli.
Daar word ik HEEL moe van, dat gezeur met formulieren waarvan je de helft niet kunt lezen en mensen die veel te snel praten en geen geduld hebben (zoals ikzelf). Dus ik had het uitbesteed en nu was dit gebeurd…
Ik belde meteen naar het Immigration Office, en ze gaf me twee opties:
– Mijn vlucht omboeken
– Heel veel geld betalen of een ander soort visa aanvragen voor die twee dagen
Oftewel, ze gaf me geen opties, want ik was tot geen van beide bereid.

Dus vanochtend stond ik weer op at crazy o’clock, verdwaalde ik in downtown Hsinchu, had ik een soort van fight met die vrouw van het Immigration Office (sorry, maar ik moest gewoon op mijn strepen staan) en uiteindelijk moest ik racen om om 9 u weer kletsnat van het zweet in de les te zitten. Met resultaat! Ik heb nu ook een stempel voor 26 juli 2014.

Conclusie: Dit weekend ga ik met mijn gedachten, oordoppen en een boek in een of andere schaduw doen alsof ik alleen op de wereld ben.
Maar als je het leuk vindt om eens wat van je eigen belevenissen op te sturen wordt dat erg gewaardeerd!

Uitgesproken

Mijn hoofd zit vol
Met woorden die ik niet
herken als klanken die ik
uit kan spreken
Ze dringen zich op met hun
tekens die pinnig en luid
ruchtig op mijn netvlies
verschijnen.

Maar even zo fluks sta ik
versteld van mezelf als
die tonen die nu in de lucht
blijven hangen mijn
stemtekening dragen

Als ze antwoordt en begrijpt

Dat ik zelf begrijp wat ik
zeg en dat ze lacht

O, overwinningen in de ochtend
bepalen het klimaat van mijn dag

Er. Op. Uit.

Het zou zo leuk zijn om je herinneringen aan wasknijpers te hangen. Eerst flink wassen natuurlijk, maar niet met de hand want daar krijg je rimpels van. In je vingers, van het water, in je voorhoofd, van het schrobben. Of juist flink wassen, want daar krijg je rimpels van. Bij je ogen, van het schone geluk waarmee je al zingend, zo stel ik mij dat voor, de vlekjes uit je leven haalt.
Uiteraard, niet alles wordt proper, zoals nieuw zal het niet zijn. Soms verkleurt de boel en alles wordt altijd grijzer. Zo gaat dat. Soms ploft zomaar al je hebben en houwen op de grond. Maar ha, het is lente. Je pakt de boel weer op of strooit het uit over het gazon.

Kijk die kleuren eens stralen in de zon van het nieuwe jaar. Gewassen, fris en niets. Beklemmend. Ja, het is tijd om uit te wapperen.

IMG_09232
Om vier uur vannacht vertrek ik naar 斯馬庫斯.

Ik kreeg het volgende bestand doorgestuurd zodat ik zou weten wat er stond te gebeuren:
HikenIk werd er zeg maar niet zo wijs uit. Maar ik heb ondertussen uitgevogeld dat links de bagagelijst is, toen heb ik deze vertaald (heel gedoe) en voor één ieder die graag gaat hiken in Taiwan wil ik deze lijst best delen: Bagagelijst
Voor de oplettende lezer: camera staat inderdaad niet op de kaart. Leek me toch wel leuk om mee te nemen. Fijn weekend!

Buurman en buurman zijn er niets bij

Vanavond, zoals elke donderdagavond, had ik Chinese les. Dat is misschien wel mijn lievelingsles, maar ik vind de meeste vakken hier erg leuk dus dat zegt niet zoveel, behalve dat ik me er altijd een beetje extra op verheug. Om 20.20 was de les officieel afgelopen, maar we waren net zo leuk bezig, dus om 20.45 liep ik naar buiten.
Oei, wat waait het hier hard. Als de wind harder waait dan je gedachten, nou dan weet je dat je in Hsinchu bent. Even voor de goede orde, Hsinchu staat wereldwijd bekend als ‘the windy city’ en aangezien de gebouwen vaak geen deuren hebben giert die wind ook tijdens de les om je oren.

Ik was dom. Ik had mijn fiets niet in het rek gezet en mijn Jiǎotàchē (腳踏車), (in China zeggen ze Zìxíngchē, ik probeer het mezelf af te leren) lag er gevloerd naast. Tot zover niets aan de hand. Ware het niet dat mijn Jiǎotàchē ‘made in China’ is, en van gelijknamige kwaliteit. Aluminium gok ik, en het pedaal was zo omgebogen dat er niet meer rondgedraaid kon worden.
Nu zijn mijn knieën toch al bont en blauw, dus ik dacht dat het een verstandig idee was om gezeten op deze niet fietsende fiets naar huis te crossen zonder te trappen, het is toch gigantisch bergaf en als ik niet zou remmen zou ik dat kleine stukje bergop misschien wel kunnen overbruggen. Moest ik wel een stukkie om om de stoplichten te vermijden.
Zo gezegd, zo gedaan.
Bovenstaande zin suggereert misschien dat het niet zo voorspoedig verliep als ik hier schets, maar alles ging volgens plan. Behalve dat ik één keer heb geremd, want ik ging echt veel te hard de bocht om.

Patamat

Bij mijn dorm aangekomen probeerde ik in mijn beste Chinees een hamer, Chuí – 錘, te regelen en nadat ik eerst een soort koevoet (raar woord eigenlijk) kreeg, lukte dat. Uiteraard moest ik de huisbaas verzekeren dat ik erg voorzichtig zou doen, en ze wees nogmaals op mijn knieën. Jajaaa. Zucht. (Knieën, kon ze die zien? Jup, iets met 33 graden gister, de lente begint!)
Als ik echt een buurman-en-buurman sketch had willen doen had ik op dit moment ook om een ladder gevraagd, Buurman2 gebruiken al-tijd een ladder, maar dat woord heb ik nog niet geleerd.

Nou, en toen ben ik maar gaan rammen. Waar mijn Jiǎotàchē aan alle kanten verbuigt als je er maar een beetje op steunt had hij nu geen zin om mee te werken. Het gevolg: ik heb de reflectoren uit mijn trapper en de ketting eraf geslagen. Ik ben ondertussen opgenomen op video, want een jongen vond het erg grappig. Voor het verhaal zou het leuk zijn als de stukken kettingkast me om de oren vlogen, maar ik heb geen kettingkast.
En hoppa! Ineens was het gelukt. Iets te goed uiteraard, mijn trapper staat nu naar buiten, maar ik kan weer fietsen. Ik heb de reflectoren nog met duct tape (ducktape/ductape?) teruggeplakt en de hamer teruggebracht. Ik vroeg me nog af of mijn spatbord altijd al een stuk miste, maar die gedachte heb ik snel verbannen.

Ik ga nog proberen dat filmpje te pakken te krijgen. :) Ik was namelijk aan het zingen en het lachen tussendoor. In mijn eentje, want dat is helemaal niet raar. Ajeto!

 

Nah dat ken ook wel weg, hupsakee! https://www.youtube.com/watch?v=nze9Qj5YtWo .