Harderlopen

Vanochtend schreef ik dit:
“Vandaag wil ik hard lopen. Expres niet samen. Ik wil over de finish strompelen en mijn spieren voelen. Ik ga ze laten zien dat ik lange benen heb, dat ik weet hoe ik ze na elkaar moet plaatsen en dat mijn longinhoud een flinke is.”
Vandaag was de campus run, een wedstrijd georganiseerd voor de studenten van de NCTU, vandaar.

Toen werd het vanmiddag ineens warm en zonnig en waren de heuvels toch hoger dan ik dacht. Voor mijn gevoel faalde ik zo hard. Al na vijf minuten voelde mijn hoofd als ontploft. Thijs was ik toen al kwijt, als in: ik kon hem niet bijhouden.
Na tien minuten besloot ik dat mijn vertrouwen van vanochtend misschien iets te veel was en dat ik maar beter kon genieten. Dus dat deed ik. Ik vroeg me ondertussen af waarom de Taiwanezen om mij heen geen rood hoofd kregen en ik weet het nog steeds niet. Ik ging zo langzaam voor mijn gevoel, ik schaamde me een beetje tegenover Thijs.

5,5 km en 25 min 15 sec later finishte ik.
Als vierde meisje.
Van de hele universiteit. WAT?!

Helaas kregen alleen nummers 1 t/m 3 een medaille (die waren echt snel, alledrie onder de 22 minuten), maar dit had ik niet verwacht! Een handdoek, energiestoot en enorm veel goed gevoel kreeg ik ervan. En kleren vol zweet, maar daar kom ik wel overheen. :)

En dan komt hier een foto van twee bezwete koppen en een winnaarshanddoek (want dat vergat ik te zeggen, Thijs was snel! Tjooo), maar daarvoor moet ik nog even wachten op een Zweedse met een smartphone.Tada!
1957330_10151983374243652_584676475_n

De tijd rende weg

Dus ik rende haar achterna.
Rennen, joh
Ploeteren door de paden van het gezonde verstand

Ergens bij Baoshan Rd. vond ik een envelop. Ik kon het niet laten. Zo begon het:
IMG_08631
Het werd stil in mijn hoofd.
Later, na hevig kliederen en een röntgenfilter:
IMG_08681Dus nu heb ik een muismat. En ik ga kleurpotloden kopen.

Vooral veel Chinees

Ah, het werkt gewoon even niet. Zoveel taal hier. Overal.
Het is fijn om dit in het Nederlands te bedenken, maar ondertussen ook al moeilijk.

De eerste schoolweek zit erop en uit empirisch onderzoek is gebleken dat AL mijn vakken in het Chinees zijn. Tijdens de lessen Chinese taal, zowel conversatie als ‘gewoon’ les, krijg je punten aftrek als je in het Engels praat. Pfff. Dat is aanpoten. Maar tof!
We gaan bij die cursussen als eindopdracht een film maken en ik heb er nu al zin in. De docente is echt fantastisch, heel uitbundig en superaardig. En streng. Dat vind ik wel fijn.
Dit was de eerste conversatie oefening:
IMG_08691

Iedereen kreeg een plaatje en moest aan de buurman/vrouw uitleggen wat er te zien was en die moest dat dan tekenen. Dat is nog knap lastig. Kijk trouwens wat voor schattig papier ik heb gekocht. :)

Dan heb je nog de wiskunde vakken. Tijdens de eerste les kon ik wel huilen, want:
– ik dacht dat het vak in het Engels zou zijn.
– er werd van mij verwacht dat ik veel voorkennis in grafentheorie had. Not.
– omdat ik als laatste geregistreerd stond moet ik als eerst, aanstaande maandag, een presentatie geven van twee uur (2 keer 50 min). Over spectral graph theory. Ik heb geen flauw idee wat voor niveau het moet zijn en bovendien weet iedereen er al iets van, behalve ik. Slik.
– ik had weer voedselvergiftiging. In de pauze viel ik flauw.
De volgende lessen had ik alle bewijzen al van tevoren doorgenomen, toen kon ik zowaar de gaten van de dingen die ik niet snapte opvullen! De docent had ervoor gekozen om maar te beginnen met een algoritme van De Bruijn, zodat ik de klas kon leren hoe je dat uitspreekt. Superlief vond ik dat, maar misschien is dat niet gepast om te zeggen over een docent.
Máodùn 矛盾 is tegenspraak en poset is gewoon poset. :)

Het is raar hoe snel emoties zich kunnen afwisselen, vooral in zo’n eerste week.
Superblij over de lessen Chinees, teleurgesteld want guqin gaat misschien niet door, morgen mijn eerste les pipa :), veel gezelligheid in de dorm (met vier nu: Victoria uit Oezbekistan is erbij), mijn eerste lessen badminton: eerst Heel Veel Zin, daarna een grote tegenvaller, Chinees leren!!, nieuwe mensen met mooie gesprekken, de bibliothecaresse van Mathematics die mailt om te zeggen: ‘Nice to meet you’ en ‘Also you’re the first foreign student friend of mine’.
Nu vooral moe, maar tevreden. Het eerste huiswerk is gemaakt, de eerste traditionele karakters geleerd, de eerste keer naar een club gaan heb ik ook overleefd en het leven en ik vinden mekaar wel leuk geloof ik.
Iedereen is zo aardig. Ze willen allemaal helpen. En ze maken zoveel foto’s. Ajeto!

1922350_10152653239623709_1207809904_n1

Whatever you do, let’s make a picture!

18 februari

je kunt wel denken dat je
er wel of niet bent
maar ik weet donders goed
dat je je verstopt in mijn voet
stappen
ik laat je klinken in holle
gangen met een klap in het water
en nadien heel veel echo

woordeloos draag ik je mee, dus
wacht maar niet op mij
ik wandel hier gedwee,
eensgezind, verwoed
verdoofd, verblind

Update

Ik heb behoorlijk wat te vertellen, mooie foto’s te laten zien en ik vind het lastig om ergens te beginnen. Er gebeurt zoveel en er gebeurt zo weinig in vergelijking met de eerste weken. Ik ga namelijk een ‘normaal’ leven leiden en ik heb er zin in!

Deze vakken ga ik volgen:
– Topics in discrete mathematics
– Combinatorics
– Mathematical foundations of cryptography
– Modern Algebra (II) (oa over modular forms and representation theory)
– Chinese conversation
– Elementary Chinese I
– Class Guqin

De eerste is een bachelor vak, de drie erna zijn mastervakken. Combinatorics is in het Engels, die andere twee in het Chinees, maar volgens Mr. Weng zijn die docenten zo goed dat ik het moet kunnen. En de literatuur is in het Engels, dus we zullen zien hoe dat gaat.
Dan heb je dus de lessen Chinees, daar heb ik een beetje hoog ingezet, want liever iets te moeilijk dan te makkelijk, en anders paste het niet in mijn rooster.
Als laatste wil ik hier heel graag een nieuw (Taiwanees) instrument leren spelen. Sabina wil de pipa gaan spelen, een soort gitaar, en eigenlijk wilde ik een soort fluit, maar dat schijnt heel moeilijk te zijn. De guqin is een soort harp. Google is your friend. ;)

Ik denk dat dit veel te veel vakken zijn, want normaal kies je er vijf plus ik kan niets wiskundigs zeggen in het Chinees, maar ik kon echt niet kiezen. Ik vond dit al lastig, want er zijn nog zo’n 1000 andere vakken die me ook heel interessant leken. Sterker nog, je mocht ook vakken van Tsing Hua volgen, de universiteit naast die van mij, maar die gids heb ik maar dicht gelaten, zodat ik niet weet wat ik mis.
Misschien moest ik hier nog maar een jaar blijven?

Ik citeer even uit een e-mail van Mr. Weng om mij voor te stellen aan de staf:
‘Loes has office at SA 331.’

Dat lege bureau daar in het hoekje, van mij!

Dat lege bureau daar in het hoekje, van mij!

Dit betekent dat ik een eigen kantoor heb, in Science Building 1, op de third floor (wij zouden zeggen tweede verdieping), kamer 31. Dat is tof, maar nu nog vooral stof.

Ik moest de boel nog maar eens flink oppoetsen, maar ik mag dus onbeperkt thee drinken en socializen met de PhD studenten. De helft spreekt geen Engels, de andere helft wil naar de VS en is dus dolblij om hun Engels met mij te oefenen of om rijstballen aan te bieden. Oja, en of ik eens Hollandse koffie kan zetten, iemand enig idee wat voor koffie dat kan zijn? Ze zijn er van overtuigd dat er zoiets moet zijn, want zelfs Guatamala heeft een eigen smaak en Guatamala, dat land kent niemand. Dus.
Ik werd meteen uitgenodigd voor samen eten, samen scooteren, samen karaoke, samen reizen, dus dat komt goed! Helaas moest ik tegen alles nee zeggen aangezien ik al had afgesproken met mijn roomies, wij gingen naar Taipei:
0843_0841Het Lantern Festival! Ik heb nog een mooie wens op een kaartje gekalkt, mijn handen blauw geslagen voor een beetje geluk en bewonderend geluisterd naar supermooie dwarsfluit muziek. Ik houd van alle muzikanten op straat hier. :)

Ik weet ondertussen ook waar ik woon!
Loes (方露露)
No. 75 Dorm 3 Room 215, Boai Str.

East District, Hsinchu City 30068
Taiwan (R.O.C.)

Ik geloof dat ik wel genoeg gezegd heb voor nu. Al heb ik nog veel te vertellen, ik ben blij dat je tot hier hebt gelezen. Nog een paar foto’s:

Typisch uitzicht uit de trein. Het was een grauwe dag. ;)

Typisch uitzicht uit de trein. Het was een grauwe dag. ;)

Fietsen tussen de rijstbomen en bananenvelden. (Zo hard dat ze mixten).

Fietsen tussen de rijstbomen en bananenvelden. (Zo hard dat ze mixten).

Hiken, beginpunt.

Hiken, beginpunt.

Rare mensen zijn overal. (en deze zijn ook nog eens bijzonder aardig, waarschijnlijk ga ik ze opzoeken in Xiamen!)

Rare mensen zijn overal. (en deze zijn ook nog eens bijzonder aardig, waarschijnlijk ga ik ze opzoeken in Xiamen!)